Marina zatrzyma\u0142a samoch\u00f3d przy znajomej bramie i przysiad\u0142a na kilka sekund, patrz\u0105c na sw\u00f3j zadbany ogr\u00f3d. Czerwcowe s\u0142o\u0144ce hojnie o\u015bwietla\u0142o dzia\u0142k\u0119, igraj\u0105c z refleksami na szybie werandy. Kocha\u0142a t\u0119 dacz\u0119 ca\u0142ym sercem \u2013 ka\u017cdy krzew bzu zosta\u0142 zasadzony jej r\u0119kami, ka\u017cda rabata zosta\u0142a stworzona z wyj\u0105tkow\u0105 dba\u0142o\u015bci\u0105. Pi\u0119tna\u015bcie lat temu, kiedy wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Andrieja, to miejsce sta\u0142o si\u0119 ich wsp\u00f3ln\u0105 oaz\u0105 spokoju przed zgie\u0142kiem miasta.<\/p>\n\n\n\n
To dziwne, ale dzi\u015b brama by\u0142a uchylona.<\/p>\n\n\n\n
Marina zmarszczy\u0142a brwi \u2013 planowa\u0142a z m\u0119\u017cem przyjecha\u0107 tu tylko wieczorem, \u017ceby w ciszy i spokoju uczci\u0107 jego urodziny. Wysiadaj\u0105c z samochodu, us\u0142ysza\u0142a muzyk\u0119 i g\u0142o\u015bne g\u0142osy dochodz\u0105ce z domu.<\/p>\n\n\n\n
Podchodz\u0105c bli\u017cej, Marina zamar\u0142a. Na werandzie zastawiony by\u0142 \u015bwi\u0105teczny st\u00f3\u0142, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego krz\u0105tali si\u0119 nieznajomi i niejasno znajomi ludzie. W centrum towarzystwa siedzia\u0142a jej te\u015bciowa, Wiera Iwanowna, a obok niej\u2026 Marina poczu\u0142a, jak ziemia usuwa jej si\u0119 spod st\u00f3p. Obok te\u015bciowej siedzia\u0142a Jelena, pierwsza \u017cona Andrieja.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo niemo\u017cliwe\u201d \u2013 przemkn\u0119\u0142a Marinie przez my\u015bl. Elena wygl\u0105da\u0142a r\u00f3wnie imponuj\u0105co \u2013 wysoka, szczup\u0142a, z idealnie u\u0142o\u017conymi w\u0142osami. Opowiada\u0142a co\u015b z o\u017cywieniem, gestykuluj\u0105c kieliszkiem wina, a pozostali go\u015bcie s\u0142uchali jej uwa\u017cnie, co chwila wybuchaj\u0105c \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n
Wiera Iwanowna pierwsza zauwa\u017cy\u0142a Marin\u0119 zamar\u0142\u0105 przy bramie.<\/p>\n\n\n\n
– Marinoczko! – rado\u015bnie za\u0107wierka\u0142a te\u015bciowa. – Czekali\u015bmy na ciebie! Wchod\u017a szybko, mamy tu takie cudowne wakacje!<\/p>\n\n\n\n
Marina powoli zbli\u017ca\u0142a si\u0119 do werandy, czuj\u0105c na sobie ciekawskie spojrzenia go\u015bci. Elena u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 uprzejmie, jak do starej przyjaci\u00f3\u0142ki:<\/p>\n\n\n\n
– Cze\u015b\u0107, Marina! Dawno si\u0119 nie widzieli\u015bmy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie widzieli\u015bmy si\u0119 pi\u0119tna\u015bcie lat\u201d \u2013 zauwa\u017cy\u0142a Marina w my\u015blach. \u201eI lepiej by\u0142oby nie widzie\u0107 si\u0119 przez kolejne pi\u0119tna\u015bcie lat\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo tu si\u0119 dzieje?\u201d zapyta\u0142a cicho, zwracaj\u0105c si\u0119 do te\u015bciowej.<\/p>\n\n\n\n
– Co masz na my\u015bli? – Wiera Iwanowna by\u0142a szczerze zaskoczona. – \u015awi\u0119tujemy urodziny mojego syna! Postanowi\u0142am zebra\u0107 wszystkich moich bliskich, ca\u0142\u0105 rodzin\u0119. Nie masz nic przeciwko, prawda?<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a gul\u0119 w gardle. \u201eCa\u0142a rodzina? I to znaczy, \u017ce ja nie jestem rodzin\u0105?\u201d<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie Andrzej wyszed\u0142 na werand\u0119. Na widok \u017cony zamar\u0142 z winnym wyrazem twarzy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMarina\u2026\u201d zacz\u0105\u0142, ale przerwa\u0142a mu spojrzeniem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiedzia\u0142em, \u017ce mama to planuje\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho Andriej, pr\u00f3buj\u0105c wzi\u0105\u0107 Marin\u0119 za r\u0119k\u0119, ale ta si\u0119 odsun\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce nie wiedzia\u0142am\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a sarkastycznie. \u201eA tw\u00f3j telefon musia\u0142 si\u0119 zepsu\u0107, wi\u0119c nie mog\u0142e\u015b mnie ostrzec\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wiera Iwanowna, jakby nie zauwa\u017caj\u0105c napi\u0119cia, \u0107wierka\u0142a dalej:<\/p>\n\n\n\n
– Lenoczko, moja droga, opowiedz mi, jak ci si\u0119 uda\u0142a podr\u00f3\u017c do W\u0142och! By\u0142a\u015b tam na jakim\u015b kulinarnym mistrzowskim kursie, prawda?<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a, jak przewraca jej si\u0119 w \u015brodku. Jej te\u015bciowa nigdy nie interesowa\u0142a si\u0119 jej podr\u00f3\u017cami, ale z takim entuzjazmem pyta\u0142a o swoj\u0105 by\u0142\u0105 synow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Och, jakie to by\u0142o niesamowite! \u2013 Elena z gracj\u0105 upi\u0142a \u0142yk. \u2013 Wyobra\u017casz sobie, jakie tam tradycje! A tak przy okazji, Andriusza zawsze uwielbia\u0142 w\u0142osk\u0105 kuchni\u0119. Pami\u0119tasz \u2013 zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do niego \u2013 jak gotowali\u015bmy makaron na tej werandzie?<\/p>\n\n\n\n
Marina zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce \u200b\u200bniekt\u00f3rzy go\u015bcie wymieniaj\u0105 spojrzenia. M\u0142oda kobieta z kr\u00f3tkimi w\u0142osami \u2013 najwyra\u017aniej kuzynka Andrieja \u2013 szepn\u0119\u0142a co\u015b s\u0105siadce, kt\u00f3ra pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105 z dezaprobat\u0105, patrz\u0105c na Marin\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eD\u0142ugo tu jeste\u015b?\u201d zapyta\u0142a Marina, pr\u00f3buj\u0105c si\u0119 opanowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ju\u017c druga \u2013 odpowiedzia\u0142a niedbale te\u015bciowa. \u2013 Postanowi\u0142am, \u017ce musz\u0119 wszystko wcze\u015bniej przygotowa\u0107. Mam klucze.<\/p>\n\n\n\n
\u201eS\u0105 klucze. Ma klucze do mojego domu i uwa\u017ca, \u017ce \u200b\u200bmo\u017ce si\u0119 tu spotyka\u0107 z by\u0142\u0105 \u017con\u0105 swojego syna!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem Elena wsta\u0142a i jakby nic si\u0119 nie sta\u0142o, posz\u0142a do kuchni:<\/p>\n\n\n\n
– Sprawdz\u0119 moj\u0105 popisow\u0105 sa\u0142atk\u0119. Andryusha zawsze j\u0105 uwielbia\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Marina czu\u0142a si\u0119, jakby si\u0119 dusi\u0142a. Patrzy\u0142a, jak by\u0142a \u017cona jej m\u0119\u017ca krz\u0105ta si\u0119 po kuchni, myje naczynia, wyci\u0105ga jedzenie z lod\u00f3wki \u2013 i wszystko to z min\u0105, jakby mia\u0142a do tego pe\u0142ne prawo.<\/p>\n\n\n\n
– Marinoczko, – powiedzia\u0142 nagle jeden ze starszych krewnych – usi\u0105d\u017a. Czemu stoisz tam, jakby\u015b tu nie pasowa\u0142?<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak obca\u201d. Te s\u0142owa uderzaj\u0105 najmocniej. Pi\u0119tna\u015bcie lat ma\u0142\u017ce\u0144stwa, pi\u0119tna\u015bcie lat mi\u0142o\u015bci i troski o ten dom \u2013 a ona nie jest tu spokrewniona?<\/p>\n\n\n\n
Andriej milcza\u0142 przez ca\u0142y czas, patrz\u0105c to na matk\u0119, to na \u017con\u0119, wyra\u017anie nie wiedz\u0105c, po kt\u00f3rej stronie stan\u0105\u0107. Jego niezdecydowanie by\u0142o ostatni\u0105 kropl\u0105, kt\u00f3ra przela\u0142a czar\u0119 goryczy dla Mariny.<\/p>\n\n\n\n
Marina powoli rozejrza\u0142a si\u0119 po zebranej grupie. W powietrzu zawis\u0142a ci\u0119\u017cka cisza, przerywana jedynie brz\u0119kiem naczy\u0144 dochodz\u0105cym z kuchni, w kt\u00f3rej Elena dowodzi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wiesz co \u2013 powiedzia\u0142a Marina tak spokojnie, \u017ce wszyscy mimowolnie si\u0119 spi\u0119li \u2013 chyba powiem, co my\u015bl\u0119. Wiero Iwanowno, doskonale wiesz, \u017ce to m\u00f3j dom. M\u00f3j i Andrieja. Nie tw\u00f3j, nie Eleny, tylko nasz. A organizowanie tu spotka\u0144 bez naszej wiedzy to, wybacz, szczyt braku szacunku.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa zrobi\u0142a si\u0119 purpurowa:<\/p>\n\n\n\n
– Co masz na my\u015bli m\u00f3wi\u0105c bez mojej wiedzy? Andriej jest moim synem, mam prawo…<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 przerwa\u0142a jej ostro Marina. \u201eNie masz prawa. Mia\u0142a\u015b klucze na wypadek sytuacji awaryjnych, a nie na weekendowe spotkania z by\u0142\u0105 rodzin\u0105 twojego syna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Elena wyjrza\u0142a z kuchni, trzymaj\u0105c w r\u0119kach misk\u0119 sa\u0142atkow\u0105:<\/p>\n\n\n\n
– Marina, mo\u017ce nie powinni\u015bmy tak dramatyzowa\u0107? Chcieli\u015bmy tylko…<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A ty po prostu siedzisz cicho! \u2013 Marina podnios\u0142a g\u0142os. \u2013 Jakim prawem przychodzisz do mnie i zachowujesz si\u0119, jakby to wci\u0105\u017c by\u0142 tw\u00f3j teren? Rozsta\u0142a\u015b si\u0119 z Andriejem dwadzie\u015bcia lat temu. Dwadzie\u015bcia! I nagle stwierdzi\u0142a\u015b, \u017ce mo\u017cesz tak po prostu wr\u00f3ci\u0107?<\/p>\n\n\n\n
Go\u015bcie zamarli, nie \u015bmi\u0105c si\u0119 ruszy\u0107. Andrzej zrobi\u0142 krok w stron\u0119 \u017cony:<\/p>\n\n\n\n
– Marina, porozmawiajmy spokojnie…<\/p>\n\n\n\n
– Spokojnie? – U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 gorzko. – A gdzie by\u0142e\u015b, kiedy twoja matka to wszystko zacz\u0119\u0142a? Czemu jej nie powstrzyma\u0142e\u015b? A mo\u017ce cieszysz si\u0119, widz\u0105c, jak twoja by\u0142a \u017cona rz\u0105dzi domem twojej obecnej rodziny?<\/p>\n\n\n\n
Wiera Iwanowna wsta\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– Marinoczka, nakr\u0119casz si\u0119. Lenoczka zawsze by\u0142a cz\u0119\u015bci\u0105 naszej rodziny, a to, \u017ce rozwiedli si\u0119 z Andriejem…<\/p>\n\n\n\n
\u2013 W\u0142a\u015bnie! \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a Marina. \u2013 Rozwiedziona! A ty wci\u0105\u017c nie mo\u017cesz si\u0119 z tym pogodzi\u0107. Przez te wszystkie lata por\u00f3wnywa\u0142e\u015b mnie do niej, przez te wszystkie lata da\u0142e\u015b mi jasno do zrozumienia, \u017ce \u200b\u200bnie jestem synow\u0105, o jakiej marzy\u0142e\u015b. Ale wiesz co? Mam ju\u017c do\u015b\u0107 tego znoszenia.<\/p>\n\n\n\n
Marina zdecydowanie ruszy\u0142a do domu. Za sob\u0105 us\u0142ysza\u0142a zaniepokojony g\u0142os te\u015bciowej:<\/p>\n\n\n\n
– Andriusza, zr\u00f3b co\u015b! Ona wszystko psuje!<\/p>\n\n\n\n
Ale Marina ju\u017c nie s\u0142ucha\u0142a. Posz\u0142a na g\u00f3r\u0119 do sypialni, otworzy\u0142a szaf\u0119 i wyj\u0119\u0142a ma\u0142e pude\u0142ko, w kt\u00f3rym trzyma\u0142a wa\u017cne dokumenty. W\u015br\u00f3d nich by\u0142y dokumenty dotycz\u0105ce daczy \u2013 jej osobistego maj\u0105tku, prezentu \u015blubnego od rodzic\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy zesz\u0142a na d\u00f3\u0142, zasta\u0142a werand\u0119 pogr\u0105\u017con\u0105 w grobowej ciszy. Nawet Elena przesta\u0142a brz\u0119cze\u0107 naczyniami i opar\u0142a si\u0119 o framug\u0119 drzwi.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wiero Iwanowna \u2013 g\u0142os Mariny brzmia\u0142 stanowczo \u2013 oto dokumenty dotycz\u0105ce daczy. Sama zobaczysz \u2013 to moja w\u0142asno\u015b\u0107. I \u017c\u0105dam zwrotu kluczy.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa zblad\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– Jak \u015bmiesz! Jestem matk\u0105 Andrieja!<\/p>\n\n\n\n
\u201eW\u0142a\u015bnie dlatego tolerowa\u0142am twoje wybryki przez tyle lat\u201d \u2013 odpar\u0142a Marina. \u201eAle wszystko ma swoje granice. Klucze, prosz\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej w ko\u0144cu otrz\u0105sn\u0105\u0142 si\u0119 ze swojego odr\u0119twienia:<\/p>\n\n\n\n
– Mamo, daj mi kluczyki.<\/p>\n\n\n\n
– Co? – Wiera Iwanowna spojrza\u0142a na syna ze zdziwieniem. – Jeste\u015b po jej stronie?<\/p>\n\n\n\n
– Tak, mamo. Marina ma racj\u0119. Przekroczy\u0142a\u015b wszelkie granice.<\/p>\n\n\n\n
Elena kaszln\u0119\u0142a niezr\u0119cznie:<\/p>\n\n\n\n
– My\u015bl\u0119, \u017ce nadszed\u0142 czas, \u017cebym poszed\u0142…<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzas i\u015b\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Marina szorstko. \u201eImpreza si\u0119 sko\u0144czy\u0142a\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Go\u015bcie zacz\u0119li si\u0119 pospiesznie pakowa\u0107, unikaj\u0105c spojrzenia sobie w oczy. Wiera Iwanowna dr\u017c\u0105cymi r\u0119kami wyj\u0119\u0142a p\u0119k kluczy i rzuci\u0142a je na st\u00f3\u0142:<\/p>\n\n\n\n
– Chcia\u0142am jak najlepiej! My\u015bla\u0142am, \u017ce rodzina w ko\u0144cu b\u0119dzie razem…<\/p>\n\n\n\n
– Twoja rodzina, Vero Ivanovno, to ja i Andriej. A wszyscy inni to przesz\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 ju\u017c dawno nale\u017ca\u0142o zostawi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Elena zatrzyma\u0142a si\u0119, przechodz\u0105c obok:<\/p>\n\n\n\n
– Wiesz, Marina, nie chcia\u0142am stwarza\u0107 problem\u00f3w. Po prostu… kiedy zadzwoni\u0142a Wiera Iwanowna, poczu\u0142am si\u0119 niezr\u0119cznie, odmawiaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNast\u0119pnym razem\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Marina \u2013 \u201epami\u0119taj, \u017ce Andriej ma inn\u0105 rodzin\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy ostatni samoch\u00f3d znikn\u0105\u0142 za rogiem, Marina i Andriej zostali sami na werandzie. Letni wiecz\u00f3r otula\u0142 ogr\u00f3d \u0142agodnym p\u00f3\u0142mrokiem, gdzie\u015b w oddali \u015bpiewa\u0142y ptaki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWybacz mi\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho Andriej, obejmuj\u0105c \u017con\u0119. \u201ePowinienem by\u0142 od razu to przerwa\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina kurczowo trzyma\u0142a si\u0119 jego ramienia:<\/p>\n\n\n\n
– Wiesz, co jest najbardziej obra\u017aliwe? Nie to, \u017ce twoja matka zorganizowa\u0142a ten cyrk, ani nawet to, \u017ce zaprosi\u0142a Elen\u0119. Chodzi o to, \u017ce milcza\u0142e\u015b. Sta\u0142e\u015b tam i patrzy\u0142e\u015b, jak czuj\u0119 si\u0119 jak obcy we w\u0142asnym domu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNigdy wi\u0119cej na to nie pozwol\u0119\u201d \u2013 Andriej przytuli\u0142 j\u0105 mocniej. \u201eObiecuj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina podnios\u0142a g\u0142ow\u0119 i spojrza\u0142a mu w oczy:<\/p>\n\n\n\n
– Czy to prawda?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To prawda. Wiesz, nagle u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce przez te wszystkie lata pozwala\u0142em matce ingerowa\u0107 w nasze \u017cycie, my\u015bl\u0105c, \u017ce tak b\u0119dzie lepiej dla wszystkich. Ale dzi\u015b, patrz\u0105c na ciebie, u\u015bwiadomi\u0142em sobie \u2013 jedyne, co naprawd\u0119 si\u0119 liczy, to nasza rodzina. Nasza z tob\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Marina si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a, czuj\u0105c, \u017ce napi\u0119cie tego szalonego dnia ust\u0119puje:<\/p>\n\n\n\n
– W takim razie wszystkiego najlepszego, kochanie. Mo\u017ce zam\u00f3wimy pizz\u0119 i b\u0119dziemy \u015bwi\u0119towa\u0107 razem?<\/p>\n\n\n\n
\u201eTylko je\u015bli zrobisz swoj\u0105 popisow\u0105 lemoniad\u0119\u201d \u2013 pu\u015bci\u0142 oko Andriej. \u201eJest tysi\u0105c razy lepsza ni\u017c wszystkie w\u0142oskie przepisy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Siedzieli na werandzie do p\u00f3\u017anej nocy, ciesz\u0105c si\u0119 cisz\u0105 i swoj\u0105 obecno\u015bci\u0105. A nast\u0119pnego ranka Andriej wymieni\u0142 zamki \u2013 na wszelki wypadek.<\/p>\n\n\n\n
Czasami potrzeba wstrz\u0105su, \u017ceby u\u015bwiadomi\u0107 sobie, co jest naprawd\u0119 cenne. A czasami najgorszy dzie\u0144 mo\u017ce by\u0107 pocz\u0105tkiem nowej, silniejszej historii mi\u0142o\u015bci i zaufania.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Marina zatrzyma\u0142a samoch\u00f3d przy znajomej bramie i przysiad\u0142a na kilka sekund, patrz\u0105c na sw\u00f3j zadbany ogr\u00f3d. Czerwcowe s\u0142o\u0144ce hojnie o\u015bwietla\u0142o dzia\u0142k\u0119, igraj\u0105c z \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":10075,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10074","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10074","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10074"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10074\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10076,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10074\/revisions\/10076"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/10075"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10074"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10074"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10074"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}