Nie wa\u017c si\u0119 dawa\u0107 prezent\u00f3w moim kosztem! \u2013 \u017cona postawi\u0142a m\u0119\u017ca na nogi przed jego rodzin\u0105.
Uroczysty wiecz\u00f3r okaza\u0142 si\u0119 niezwykle ciep\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Salon wype\u0142ni\u0142a przytulna atmosfera \u2013 delikatne \u015bwiat\u0142o lampy stoj\u0105cej, brz\u0119k kieliszk\u00f3w, aromat ulubionych pasztecik\u00f3w z kapust\u0105 Witii. <\/p>\n\n\n\n
Olga zawsze piek\u0142a je na rodzinne spotkania. I dzi\u015b bardzo si\u0119 postara\u0142a \u2013 w ko\u0144cu urodziny brata jej m\u0119\u017ca s\u0105 raz w roku.<\/p>\n\n\n\n
Ukradkiem obserwowa\u0142a go\u015bci, odchylaj\u0105c si\u0119 w fotelu. <\/p>\n\n\n\n
Rodzina Witii zebra\u0142a si\u0119 w pe\u0142nym sk\u0142adzie: brat Andriej z \u017con\u0105 Marin\u0105, ich dzieci w tym samym wieku, ha\u0142a\u015bliwe i weso\u0142e jak wr\u00f3ble, wiekowa ciotka Zinaida Pietrowna, wiecznie pouczaj\u0105ca m\u0142odzie\u0144ca. <\/p>\n\n\n\n
St\u00f3\u0142 ugina\u0142 si\u0119 od przystawek, wino la\u0142o si\u0119 strumieniami, w powietrzu rozbrzmiewa\u0142 \u015bmiech i o\u017cywione rozmowy.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Oczywi\u015bcie, \u017ce pami\u0119tam! \u2013 za\u015bmia\u0142 si\u0119 Andriej, poprawiaj\u0105c okulary. \u2013 I wiesz, niedawno znalaz\u0142em t\u0119 sam\u0105 w\u0119dk\u0119 na daczy. Wyobra\u017casz sobie? Min\u0119\u0142o trzydzie\u015bci lat, a ona wci\u0105\u017c tam jest\u2026<\/p>\n\n\n\n
Marina, \u017cona Andrieja, u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 marzycielsko:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Chcia\u0142abym, \u017ceby\u015bmy teraz pojechali nad morze\u2026 Dzieciaki ci\u0105gle dopytuj\u0105, ale nie mo\u017cemy si\u0119 z tym pogodzi\u0107. Albo praca, albo remont, albo co\u015b innego.<\/p>\n\n\n\n
Wiktor nagle si\u0119 wyprostowa\u0142, jakby spodziewa\u0142 si\u0119 tych s\u0142\u00f3w. Olga nabra\u0142a czujno\u015bci \u2013 a\u017c za dobrze zna\u0142a to spojrzenie w oczach m\u0119\u017ca, gdy szykowa\u0142 si\u0119 do wielkiego gestu.<\/p>\n\n\n\n
Olga zamar\u0142a. Serce zabi\u0142o jej mocniej, gdy zobaczy\u0142a znajom\u0105 bia\u0142\u0105 kopert\u0119. T\u0119 sam\u0105, o kt\u00f3rej rozmawiali miesi\u0105c temu, planuj\u0105c w\u0142asne wakacje.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMasz, we\u017a to, bracie!\u201d \u2013 rzek\u0142 uroczy\u015bcie Wiktor, trzymaj\u0105c kopert\u0119 nad sto\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
Andriej z niedowierzaniem przyj\u0105\u0142 to, otworzy\u0142\u2026 i zagwizda\u0142. Marina spojrza\u0142a przez rami\u0119 m\u0119\u017ca, a jej oczy rozszerzy\u0142y si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Olga powoli od\u0142o\u017cy\u0142a widelec. W pokoju nagle zapad\u0142a cisza \u2013 a mo\u017ce to tylko jej wyobra\u017ania? Spojrza\u0142a na m\u0119\u017ca, a jej g\u0142os zabrzmia\u0142 jak smagni\u0119cie biczem:<\/p>\n\n\n\n
Czas zdawa\u0142 si\u0119 sta\u0107 w miejscu. Wiktor zrobi\u0142 si\u0119 fioletowy, jakby oberwa\u0142. Andriej zamar\u0142 z uniesion\u0105 szklank\u0105, a jego u\u015bmiech sta\u0142 si\u0119 wymuszony. Marina demonstracyjnie przewr\u00f3ci\u0142a oczami. Nawet dzieci ucich\u0142y, przestaj\u0105c szepta\u0107 w swoim k\u0105cie.<\/p>\n\n\n\n
Zinaida Pietrowna znacz\u0105co pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105:<\/p>\n\n\n\n
Olga poczu\u0142a, jak jej policzki oblewaj\u0105 si\u0119 rumie\u0144cem. Chwila zosta\u0142a beznadziejnie zrujnowana \u2013 teraz wszyscy patrzyli na ni\u0105 jak na awanturnic\u0119, kt\u00f3ra zepsu\u0142a rodzinne wakacje. Ale ona po prostu pragn\u0119\u0142a sprawiedliwo\u015bci. Sprawiedliwo\u015bci swojej i Witii, kt\u00f3r\u0105 po raz kolejny po\u015bwi\u0119ci\u0142 dla ch\u0119ci udawania hojnego dobroczy\u0144cy.<\/p>\n\n\n\n
Wsta\u0142a od sto\u0142u, staraj\u0105c si\u0119 nie patrze\u0107 nikomu w oczy:<\/p>\n\n\n\n
Gdy Olga sz\u0142a do kuchni, us\u0142ysza\u0142a g\u0142o\u015bny szept Mariny: \u201eOna zawsze taka jest. Ludziom to nie sprawia przyjemno\u015bci\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u015acisn\u0119\u0142o j\u0105 w gardle. Odkr\u0119ci\u0142a wod\u0119, \u017ceby zag\u0142uszy\u0107 g\u0142osy dochodz\u0105ce z salonu. Lepiej pozwoli\u0107 im my\u015ble\u0107, \u017ce jest chciwa, ni\u017c pozna\u0107 prawd\u0119: ich w\u0142asne wakacje b\u0119d\u0105 musia\u0142y zosta\u0107 prze\u0142o\u017cone. Zn\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Go\u015bcie wyszli po p\u00f3\u0142nocy. Olga machinalnie w\u0142o\u017cy\u0142a naczynia do zmywarki, unikaj\u0105c spojrzenia m\u0119\u017ca. Wiktor pali\u0142 po cichu na kuchennym balkonie \u2013 rzadki zwyczaj, kt\u00f3ry pojawia\u0142 si\u0119 tylko w chwilach wielkiego napi\u0119cia. Dym papierosowy wdziera\u0142 si\u0119 przez uchylone drzwi kuchni, mieszaj\u0105c si\u0119 z zapachem niedoko\u0144czonego wina i ch\u0142odz\u0105cych przek\u0105sek.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu Olga nie wytrzyma\u0142a. Wyj\u0119\u0142a teczk\u0119 z dokumentami z szuflady biurka i gwa\u0142townie po\u0142o\u017cy\u0142a j\u0105 przed sob\u0105. Teczka g\u0142ucho upad\u0142a na blat, a ten d\u017awi\u0119k sprawi\u0142, \u017ce Wiktor si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eChod\u017a tu\u201d \u2013 g\u0142os Olgi brzmia\u0142 niezwykle ochryple. \u201eMusimy porozmawia\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Victor zgasi\u0142 papierosa i wr\u00f3ci\u0142 do kuchni. Jego zazwyczaj proste ramiona by\u0142y lekko opadni\u0119te, jakby przygniata\u0142 je niewidzialny ci\u0119\u017car. Usiad\u0142 naprzeciwko \u017cony, machinalnie szarpi\u0105c r\u0119kawy koszuli \u2013 gest zdradzaj\u0105cy jego zdenerwowanie.<\/p>\n\n\n\n
Olga otworzy\u0142a teczk\u0119 i zacz\u0119\u0142a rozk\u0142ada\u0107 wyci\u0105gi bankowe na stole, jeden po drugim. Jej ruchy by\u0142y precyzyjne, niczym ruchy chirurga przygotowuj\u0105cego si\u0119 do skomplikowanej operacji.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZacz\u0105\u0142e\u015b od nowa\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, patrz\u0105c m\u0119\u017cowi w oczy. \u201ePami\u0119tasz, jak si\u0119 sko\u0144czy\u0142o ostatnim razem?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wiktor skrzywi\u0142 si\u0119, jakby bola\u0142 go z\u0105b:<\/p>\n\n\n\n
\u201eTeraz jest inaczej\u201d \u2013 w jego g\u0142osie s\u0142ycha\u0107 by\u0142o zm\u0119czenie, ale i nut\u0119 irytacji. \u201eMamy pieni\u0105dze. Ja dobrze zarabiam\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamy wydatki\u201d \u2013 przerwa\u0142a Olga, stukaj\u0105c palcem w zestawienia. \u201eOp\u0142aty za media wzros\u0142y o trzydzie\u015bci procent. Od trzech miesi\u0119cy odk\u0142adamy remont \u0142azienki. A do tego dochodzi jeszcze kredyt samochodowy, ubezpieczenie\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Czy nie mam prawa rozporz\u0105dza\u0107 tym, co zarobi\u0142em? \u2013 Wiktor gwa\u0142townie wsta\u0142 i zacz\u0105\u0142 chodzi\u0107 po kuchni. \u2013 To m\u00f3j brat, Ola! Kiedy mieli\u015bmy problemy, pomaga\u0142. Zapomnia\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, nie zapomnia\u0142am\u201d \u2013 Olga \u015bcisn\u0119\u0142a palcami nasad\u0119 nosa. \u201eI to, \u017ce zaci\u0105gn\u0119\u0142a\u015b wtedy po\u017cyczk\u0119, \u017ceby mu j\u0105 sp\u0142aci\u0107. Sp\u0142aca\u0142a\u015b j\u0105 przez trzy lata, grosz po groszu. I teraz znowu\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Victor zirytowany poci\u0105gn\u0105\u0142 za krawat i \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 go przez g\u0142ow\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Zawsze masz racj\u0119, prawda? Zawsze tak\u2026 s\u0142usznie! \u2013 O ma\u0142o nie wyplu\u0142 tego s\u0142owa. \u2013 A ja jestem rozrzutnikiem, kt\u00f3ry nie umie liczy\u0107 pieni\u0119dzy?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWitia\u201d \u2013 Olga pr\u00f3bowa\u0142a m\u00f3wi\u0107 ciszej \u2013 \u201enie o to chodzi. Chodzi o to, \u017ce kiedy dajesz takie prezenty bez konsultacji ze mn\u0105\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Czy musz\u0119 si\u0119 konsultowa\u0107? \u2013 przerwa\u0142. \u2013 Za ka\u017cdym razem pyta\u0107 o pozwolenie, jak jaki\u015b ucze\u0144? Mo\u017ce powinienem te\u017c pisa\u0107 raport o ka\u017cdym wydanym groszu?<\/p>\n\n\n\n
Olga poczu\u0142a, jak \u015bciska j\u0105 w \u017co\u0142\u0105dku. Ile razy rozmawiali na ten temat? Ile razy pr\u00f3bowa\u0142a mu wyt\u0142umaczy\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy hojno\u015bci\u0105 a rozrzutno\u015bci\u0105?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, co jest najbardziej obra\u017aliwe?\u201d \u2013 zapyta\u0142a cicho. \u201eTo, \u017ce nawet o nas nie pomy\u015bla\u0142e\u015b. O naszych wakacjach, kt\u00f3re planowali\u015bmy. O tym, \u017ce ja te\u017c chcia\u0142am pojecha\u0107 nad morze. Po raz pierwszy od trzech lat\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Victor zamar\u0142 w oknie. \u015awiat\u0142a nocnego miasta migota\u0142y za szyb\u0105, odbijaj\u0105c si\u0119 w jego oczach dziwnym blaskiem. Milcza\u0142 przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, po czym zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do \u017cony:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A co ty masz wobec mnie? \u2013 Olga wsta\u0142a, zbieraj\u0105c wyci\u0105gi do teczki. \u2013 Wobec naszej rodziny? Czy to mniej honorowe?<\/p>\n\n\n\n
Wiktor wzdrygn\u0105\u0142 si\u0119, jakby go kto\u015b spoliczkowa\u0142. Olga zobaczy\u0142a, jak bielej\u0105 mu kostki palc\u00f3w, gdy zacisn\u0105\u0142 d\u0142o\u0144 na parapecie. Wiedzia\u0142a o tym ge\u015bcie \u2013 jej m\u0105\u017c powstrzymywa\u0142 s\u0142owa, kt\u00f3re wyrwa\u0142y mu si\u0119 z gard\u0142a i kt\u00f3rych p\u00f3\u017aniej nie da si\u0119 cofn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eP\u00f3jd\u0119 do Andrieja\u201d \u2013 wydusi\u0142 w ko\u0144cu. \u201ePotrzebuj\u0119\u2026 \u015bwie\u017cego powietrza\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Olga skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 w milczeniu. Co mog\u0142a powiedzie\u0107? Rozmowa, jak zawsze, utkn\u0119\u0142a w martwym punkcie. Us\u0142ysza\u0142a, jak jej m\u0105\u017c ci\u0119\u017cko wchodzi do przedpokoju i szcz\u0119k zamka w drzwiach wej\u015bciowych. Potem zapad\u0142a cisza \u2013 g\u0142ucha, przyt\u0142aczaj\u0105ca, pe\u0142na niewypowiedzianych wyrzut\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Powoli opad\u0142a na krzes\u0142o i zamkn\u0119\u0142a oczy. Zegar w kuchni wskazywa\u0142 tu\u017c po p\u00f3\u0142nocy. Na zewn\u0105trz pada\u0142 lekki deszcz, a jego monotonne stukanie o okap dzia\u0142a\u0142o dziwnie uspokajaj\u0105co. Gdzie\u015b g\u0142\u0119boko w \u015brodku tli\u0142a si\u0119 iskierka nadziei, \u017ce mo\u017ce tym razem co\u015b si\u0119 zmieni. Musia\u0142o. Bo inaczej, jaki sens mia\u0142oby to wszystko?<\/p>\n\n\n\n
Jego brat mieszka\u0142 w s\u0105siednim bloku \u2013 pi\u0119tna\u015bcie minut spokojnym krokiem. Wiktor szed\u0142 opustosza\u0142ymi ulicami, z r\u0119kami w kieszeniach kurtki. M\u017cawka osiada\u0142a na jego w\u0142osach niczym drobna m\u017cawka, ale on zdawa\u0142 si\u0119 tego nie zauwa\u017ca\u0107. W g\u0142owie kr\u0105\u017cy\u0142y mu strz\u0119pki rozmowy z Olg\u0105, mieszaj\u0105c si\u0119 ze wspomnieniami minionych lat.<\/p>\n\n\n\n
Oto on, m\u0142ody specjalista, kt\u00f3ry zosta\u0142 bez pracy po zamkni\u0119ciu firmy. Andriej naprawd\u0119 mu wtedy pom\u00f3g\u0142 \u2013 po\u017cyczy\u0142 pieni\u0105dze, wstawi\u0142 si\u0119 za nim u odpowiednich ludzi. A mo\u017ce Olga ma racj\u0119 i on ju\u017c dawno zap\u0142aci\u0142 za t\u0119 us\u0142ug\u0119? Min\u0119\u0142o dziesi\u0119\u0107 lat, a on wci\u0105\u017c czuje si\u0119 d\u0142u\u017cnikiem.<\/p>\n\n\n\n
Dzwonek do drzwi zadzwoni\u0142 niespodziewanie g\u0142o\u015bno w nocnej ciszy. Nie otworzyli go od razu \u2013 najwyra\u017aniej szykowali si\u0119 ju\u017c do snu.<\/p>\n\n\n\n
W kuchni nad kuchenk\u0105 pali\u0142a si\u0119 tylko ma\u0142a lampa, rzucaj\u0105c dziwne cienie na \u015bciany. Andriej wyj\u0105\u0142 otwart\u0105 butelk\u0119 koniaku i nala\u0142 go do p\u0119katych kieliszk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePok\u0142\u00f3ci\u0142e\u015b si\u0119 z Olg\u0105?\u201d zapyta\u0142, odsuwaj\u0105c szklank\u0119 w stron\u0119 brata.<\/p>\n\n\n\n
Victor skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105, nie\u015bwiadomie obserwuj\u0105c bursztynowy p\u0142yn ko\u0142ysz\u0105cy si\u0119 w szklance.<\/p>\n\n\n\n
Co\u015b w jego g\u0142osie wyda\u0142o si\u0119 Victorowi protekcjonalne, jakby to wszystko by\u0142o po prostu kobiecym kaprysem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eS\u0142uchaj, mo\u017ce rzeczywi\u015bcie nie by\u0142o warto\u2026\u201d zacz\u0105\u0142 Wiktor, ale Andriej mu przerwa\u0142:<\/p>\n\n\n\n
Rozmowa p\u0142yn\u0119\u0142a leniwie, przeskakuj\u0105c z tematu na temat. Andriej opowiada\u0142 o ostatnich zakupach, o planach wakacyjnych, o tym, jak uda\u0142o im si\u0119 zaci\u0105gn\u0105\u0107 kredyt na nowy samoch\u00f3d. Wiktor s\u0142ucha\u0142 jednym uchem, kiwaj\u0105c machinalnie g\u0142ow\u0105. W jego wn\u0119trzu narasta\u0142 niejasny niepok\u00f3j, kt\u00f3rego nie potrafi\u0142 ubra\u0107 w s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n
\u201eId\u0119 si\u0119 wysika\u0107\u201d \u2013 Andriej wsta\u0142, lekko si\u0119 chwiej\u0105c. \u201eW mi\u0119dzyczasie nalej nam jeszcze jednego\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wiktor si\u0119gn\u0105\u0142 po butelk\u0119 i nagle zamar\u0142. Z korytarza dobiega\u0142y st\u0142umione g\u0142osy \u2013 najwyra\u017aniej Andriej wpad\u0142 tam na Marin\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo i jak si\u0119 ma?\u201d G\u0142os synowej brzmia\u0142 niezwykle ch\u0142odno.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak zwykle\u201d \u2013 za\u015bmia\u0142 si\u0119 Andriej. \u201eSiedzi tam i cierpi\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNajwa\u017cniejsze, \u017ceby nie naciska\u0107\u201d \u2013 w g\u0142osie Mariny pojawi\u0142 si\u0119 pochlebczy ton. \u201eOlga ju\u017c go przeciwko nam nastawia\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo, daj spok\u00f3j\u201d \u2013 Andriej machn\u0105\u0142 r\u0119k\u0105. \u201eWitka jest mi\u0119czakiem, zawsze pomo\u017ce. Nie mo\u017ce bez nas \u017cy\u0107 \u2013 patrz, przybieg\u0142 jak szczeniak\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Victor poczu\u0142 dreszcz na plecach. D\u0142onie trzymaj\u0105ce butelk\u0119 nagle zmi\u0119k\u0142y jak wata. W uszach rozleg\u0142 si\u0119 ha\u0142as, zag\u0142uszaj\u0105cy dalsz\u0105 rozmow\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Obrazy przesuwa\u0142y si\u0119 przed jego oczami jak w kalejdoskopie: tu Andriej prosi o po\u017cyczk\u0119, tu Marina mimochodem wspomina o zepsutej pralce, tu podziwiaj\u0105 jego nowy samoch\u00f3d i od razu zaczynaj\u0105 rozmawia\u0107 o tym, \u017ce nie maj\u0105 wystarczaj\u0105co du\u017co na zaliczk\u0119\u2026<\/p>\n\n\n\n
“Vitka jest delikatna, zawsze pomo\u017ce\u2026”<\/p>\n\n\n\n
To zdanie dzwoni\u0142o mu w skroniach. Ile razy s\u0142ysza\u0142 podobne rozmowy za plecami? Ile razy jego dobro\u0107 stawa\u0142a si\u0119 powodem do kpin?<\/p>\n\n\n\n
Powoli odstawi\u0142 butelk\u0119 na st\u00f3\u0142. R\u0119ce mu si\u0119 trz\u0119s\u0142y, ale nie od alkoholu, a od u\u015bwiadomienia sobie prostej i okrutnej prawdy. Przez ca\u0142y ten czas nie pomaga\u0142 bratu, lecz pozwala\u0142 si\u0119 wykorzystywa\u0107. I po co? Dla z\u0142udzenia, \u017ce \u200b\u200bkto\u015b go potrzebuje?<\/p>\n\n\n\n
Wiktor wsta\u0142, staraj\u0105c si\u0119 nie ha\u0142asowa\u0107. W\u0142o\u017cy\u0142 kurtk\u0119, wci\u0105\u017c mokr\u0105 od deszczu. Zatrzyma\u0142 si\u0119 tu\u017c przy drzwiach, nas\u0142uchuj\u0105c g\u0142os\u00f3w dochodz\u0105cych z g\u0142\u0119bi mieszkania. Andriej co\u015b m\u00f3wi\u0142, Marina si\u0119 \u015bmia\u0142a. Nawet nie zauwa\u017cyli, \u017ce wychodzi.<\/p>\n\n\n\n
Na zewn\u0105trz deszcz przybiera\u0142 na sile. Zimne krople uderza\u0142y go w twarz, ale Wiktor tego nie zauwa\u017ca\u0142. W jego wn\u0119trzu narasta\u0142a pustka \u2013 ta sama, kt\u00f3r\u0105 przez te wszystkie lata pr\u00f3bowa\u0142 wype\u0142ni\u0107 ostentacyjn\u0105 hojno\u015bci\u0105. A gdzie\u015b na skraju tej pustki tli\u0142 si\u0119 ma\u0142y p\u0142omyk \u2013 my\u015bl o Oldze, kt\u00f3ra przez ca\u0142y ten czas pr\u00f3bowa\u0142a otworzy\u0107 mu oczy.<\/p>\n\n\n\n
Wyci\u0105gn\u0105\u0142 telefon. Na ekranie miga\u0142o kilka nieodebranych po\u0142\u0105cze\u0144 od \u017cony. Martwi\u0142a si\u0119. Zawsze martwi\u0142a si\u0119 o niego \u2013 nie o jego pieni\u0105dze ani status, ale o niego samego.<\/p>\n\n\n\n
Victor \u015bcisn\u0105\u0142 telefon w d\u0142oni i poszed\u0142 do domu. Mia\u0142 wiele spraw na g\u0142owie. I jeszcze wi\u0119cej \u2013 wiele do naprawienia.<\/p>\n\n\n\n
Noc by\u0142a d\u0142uga. Olga nie mog\u0142a zasn\u0105\u0107, przewracaj\u0105c si\u0119 z boku na bok w zimnym \u0142\u00f3\u017cku. Ka\u017cdy szelest za oknem przyprawia\u0142 j\u0105 o dreszcze \u2013 czy to Witia wraca? Telefon milcza\u0142. Jej wiadomo\u015bci pozosta\u0142y nieprzeczytane, po\u0142\u0105czenia posz\u0142y w pustk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142o ju\u017c grubo po p\u00f3\u0142nocy, kiedy wesz\u0142a do kuchni. W\u0142\u0105czy\u0142a czajnik i wyj\u0119\u0142a star\u0105 porcelanow\u0105 fili\u017cank\u0119, prezent od te\u015bciowej z okazji pierwszej rocznicy \u015blubu. Pami\u0119ta\u0142a, jak Zinaida Pietrowna powiedzia\u0142a wtedy: \u201eDop\u00f3ki ta fili\u017canka jest nienaruszona, wasze ma\u0142\u017ce\u0144stwo b\u0119dzie silne\u201d. Olga u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 ledwo zauwa\u017calnemu p\u0119kni\u0119ciu na brzegu.<\/p>\n\n\n\n
Za oknem migota\u0142o znajome \u015bwiat\u0142o latarni, rzucaj\u0105c dziwne cienie na \u015bcian\u0119. Gdzie\u015b w oddali przejecha\u0142 samoch\u00f3d, z piskiem hamulc\u00f3w. Olga zadr\u017ca\u0142a, otulaj\u0105c si\u0119 mocniej starym, dzianinowym kardiganem m\u0119\u017ca. Wci\u0105\u017c pachnia\u0142 wod\u0105 kolo\u0144sk\u0105 Witii \u2013 zapachem tak znajomym i koj\u0105cym.<\/p>\n\n\n\n
Zamek w drzwiach wej\u015bciowych klikn\u0105\u0142.
Olga zamar\u0142a, nas\u0142uchuj\u0105c znajomych krok\u00f3w na korytarzu. Ci\u0119\u017ckich, lekko szuraj\u0105cych \u2013 zm\u0119czonych. Zwykle w takich momentach wybiega\u0142a mu na spotkanie, pomaga\u0142a zdj\u0105\u0107 kurtk\u0119, grzeba\u0142a przy kapciach. Ale nie dzisiaj. Dzi\u015b co\u015b musia\u0142o si\u0119 zmieni\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Victor pojawi\u0142 si\u0119 na progu kuchni, przemoczony do suchej nitki, z rozczochranymi w\u0142osami i cieniami pod oczami. D\u0142ugo patrzy\u0142 na \u017con\u0119, jakby widzia\u0142 j\u0105 po raz pierwszy. W jego spojrzeniu by\u0142o co\u015b nowego, nieznanego.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie \u015bpisz\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho. Nie pytanie, lecz stwierdzenie.<\/p>\n\n\n\n
Olga skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 w milczeniu, \u015bciskaj\u0105c zimny kubek w d\u0142oniach.<\/p>\n\n\n\n
Wiktor podszed\u0142 do okna, stan\u0105\u0142 tam i wpatrywa\u0142 si\u0119 w ciemno\u015b\u0107. Potem powoli si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142:<\/p>\n\n\n\n
S\u0142owa zawis\u0142y w powietrzu. Olga nie poruszy\u0142a si\u0119, boj\u0105c si\u0119 przestraszy\u0107 chwili. Przez pi\u0119tna\u015bcie lat ma\u0142\u017ce\u0144stwa rzadko s\u0142ysza\u0142a, \u017ceby m\u0105\u017c przyzna\u0142 si\u0119 do b\u0142\u0119du.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZawsze my\u015bla\u0142em, \u017ce pomagam\u201d \u2013 kontynuowa\u0142, siadaj\u0105c na krze\u015ble naprzeciwko. \u201e\u017be to m\u00f3j obowi\u0105zek\u2026 By\u0142em z siebie dumny. Ale w rzeczywisto\u015bci\u2026\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 gorzko \u2013 \u201epo prostu dawa\u0142em si\u0119 wykorzystywa\u0107. Jak bankomat. Jak\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zatrzyma\u0142 si\u0119, dobieraj\u0105c s\u0142owa. Jego palce nerwowo bawi\u0142y si\u0119 brzegiem obrusu \u2013 nawyk, kt\u00f3ry wyrobi\u0142 sobie w chwilach wielkiego podniecenia.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Rozmawiali o mnie. My\u015bleli, \u017ce nie s\u0142ysz\u0119. \u201eWitka jest mi\u0119kka, zawsze pomo\u017ce\u2026\u201d \u2013 na\u015bladowa\u0142 intonacj\u0119 brata. \u2013 Jakbym by\u0142 jakim\u015b g\u0142upcem. A przecie\u017c by\u0142em g\u0142upcem, prawda?<\/p>\n\n\n\n
Olga w ko\u0144cu podnios\u0142a wzrok. Po raz pierwszy od dawna Wiktor nie sprzeciwia\u0142 si\u0119, nie szuka\u0142 wym\u00f3wek. Po prostu powiedzia\u0142, jak by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzepraszam, \u017ce nie s\u0142ysza\u0142em ci\u0119 wcze\u015bniej\u201d \u2013 jego g\u0142os zadr\u017ca\u0142. \u201eZawsze wiedzia\u0142a\u015b. Przejrza\u0142a\u015b ich na wylot, a ja\u2026 nie chcia\u0142em tego widzie\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Powoli wsta\u0142a, obesz\u0142a st\u00f3\u0142 dooko\u0142a i po\u0142o\u017cy\u0142a mu r\u0119k\u0119 na ramieniu, kt\u00f3re by\u0142o tak napi\u0119te, \u017ce wydawa\u0142o si\u0119 kamienne.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, co jest najbardziej obra\u017aliwe?\u201d \u2013 zapyta\u0142 nagle. \u201eTo, \u017ce ich nie zdradza\u0142em. Zdradza\u0142em ciebie. Nas. Za ka\u017cdym razem, gdy oddawa\u0142em im to, na co razem zapracowali\u015bmy\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Victor przykry\u0142 jej d\u0142o\u0144 swoj\u0105:<\/p>\n\n\n\n
\u201eG\u0142upia\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, czuj\u0105c gul\u0119 w gardle. \u201eBo ci\u0119 kocham. Prawdziwego ciebie \u2013 nie twoje talenty, nie twoje wspania\u0142e gesty. Tylko ciebie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119, przyciskaj\u0105c czo\u0142o do jej d\u0142oni. Milczeli \u2013 po raz pierwszy od dawna, w komforcie i zrozumieniu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSpr\u00f3bujmy razem uporz\u0105dkowa\u0107 finanse\u201d \u2013 powiedzia\u0142a w ko\u0144cu Olga. \u201eRazem nie oznacza, \u017ce \u200b\u200bpo prostu si\u0119 ze mn\u0105 zgadzasz. To oznacza, \u017ce \u200b\u200bpodejmujemy decyzje razem. Jako rodzina\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Victor \u015bcisn\u0105\u0142 jej d\u0142o\u0144. \u0141zy zal\u015bni\u0142y w jego oczach \u2013 po raz pierwszy od wielu lat widzia\u0142a go tak otwartego, tak prawdziwego.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA co z biletem?\u201d zapyta\u0142 ochryple.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOddamy\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a po prostu. \u201eWyja\u015bnij bratu, \u017ce ci\u0119 ponios\u0142o. To b\u0119dzie pierwszy krok\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105. Na zewn\u0105trz robi\u0142o si\u0119 jasno. Wstawa\u0142 nowy dzie\u0144 i po raz pierwszy od dawna mogli go naprawd\u0119 powita\u0107 razem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz\u201d \u2013 Victor nagle si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0142 \u2013 \u201enawet nie zapyta\u0142em, gdzie chcesz jecha\u0107 na wakacje?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Olga roze\u015bmia\u0142a si\u0119, czuj\u0105c, \u017ce uwalnia si\u0119 od napi\u0119cia nagromadzonego przez lata:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Mam kilka pomys\u0142\u00f3w. Om\u00f3wimy je przy \u015bniadaniu?<\/p>\n\n\n\n
Przyci\u0105gn\u0105\u0142 j\u0105 do siebie i zanurzy\u0142 nos w jej w\u0142osach:<\/p>\n\n\n\n