Wiatr ciska\u0142 w okna m\u017cawk\u0105, a Ludmi\u0142a Arkadiewna z irytacj\u0105 zaci\u0105ga\u0142a ci\u0119\u017ckie zas\u0142ony. <\/p>\n\n\n\n
Za ka\u017cdym razem, gdy przyje\u017cd\u017ca\u0142a do tego miasta, pogoda zdawa\u0142a si\u0119 celowo pogarsza\u0107, jakby sabotuj\u0105c jej wizyt\u0119. <\/p>\n\n\n\n
Jednak Nowosybirsk nie wydawa\u0142 si\u0119 jej go\u015bcinny nawet w pogodne dni \u2013 za du\u017cy, za g\u0142o\u015bny, za daleko od jej rodzinnego Tomska.<\/p>\n\n\n\n
\u201eD\u0142ugo jeszcze b\u0119dziesz si\u0119 wyg\u0142upia\u0107?\u201d krzykn\u0119\u0142a w stron\u0119 kuchni, poprawiaj\u0105c idealnie dopasowany piaskowy garnitur. \u201eHerbata zaraz wystygnie!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Jej syn Andriej, wysoki, trzydziestopi\u0119cioletni m\u0119\u017cczyzna z cofaj\u0105c\u0105 si\u0119 lini\u0105 w\u0142os\u00f3w i smutnymi br\u0105zowymi oczami, wygl\u0105da\u0142 nie na miejscu w fartuchu. <\/p>\n\n\n\n
Nerwowo przek\u0142ada\u0142 ciasteczka na talerz, pr\u00f3buj\u0105c u\u0142o\u017cy\u0107 je w k\u00f3\u0142ko, tak jak zawsze robi\u0142a to jego matka.<\/p>\n\n\n\n
Jego palce, przyzwyczajone do klawiatury komputera, porusza\u0142y si\u0119 niezgrabnie, a ciasteczka nie chcia\u0142y le\u017ce\u0107 p\u0142asko.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJu\u017c id\u0119, mamo\u201d \u2013 w jego g\u0142osie pobrzmiewa\u0142y pochlebne tony, kt\u00f3re ka\u017cdego zewn\u0119trznego obserwatora przyprawi\u0142yby o zawr\u00f3t g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n
– Czemu si\u0119 tak kr\u0119cisz jak Tiutkin-Kajutkin! – Ludmi\u0142a Arkadiewna postuka\u0142a palcami w por\u0119cz fotela. – Nie przyjecha\u0142am na jeden dzie\u0144, na wszystko starczy nam czasu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLubisz, kiedy jest pi\u0119knie\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 z poczuciem winy Andriej, pojawiaj\u0105c si\u0119 w drzwiach z tac\u0105. Fili\u017canki cicho zagrzechota\u0142y w jego d\u0142oniach.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOd\u0142\u00f3\u017c to ju\u017c, bo upu\u015bcisz\u201d \u2013 zmarszczy\u0142a brwi matka.<\/p>\n\n\n\n
Zadzwoni\u0142 dzwonek do drzwi. Ludmi\u0142a Arkadiewna wyprostowa\u0142a si\u0119 na krze\u015ble i poprawi\u0142a ko\u0142nierzyk bluzki. Andriej skrzywi\u0142 si\u0119, o ma\u0142o nie upuszczaj\u0105c tacki. Fili\u017canka z ciasteczkami brz\u0119kn\u0119\u0142a o spodek, a jedno ciastko i tak potoczy\u0142o si\u0119 po pod\u0142odze.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKaterina wr\u00f3ci\u0142a\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142, nerwowo stawiaj\u0105c tac\u0119 na stole i zdejmuj\u0105c fartuch. \u201eWcze\u015bniej ni\u017c zwykle\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna zacisn\u0119\u0142a usta.
\u2013 No to id\u017a i otw\u00f3rz drzwi \u017conie. Czemu jeste\u015b zamarzni\u0119ta jak s\u0142up soli?<\/p>\n\n\n\n
Szybko zerkn\u0119\u0142a na swoje odbicie w lustrze \u2013 schludny kok z delikatnym siwym pasemkiem, jaskrawa szminka, uwa\u017cne spojrzenie pod delikatnie podkre\u015blonymi brwiami. W wieku pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu o\u015bmiu lat Ludmi\u0142a Arkadiewna wygl\u0105da\u0142a na zdrow\u0105 i szanowan\u0105. Wszystko jak przysta\u0142o na zast\u0119pc\u0119 dyrektora tomskiego liceum, w kt\u00f3rym pracowa\u0142a przez ostatnie dwadzie\u015bcia lat.<\/p>\n\n\n\n
Minut\u0119 p\u00f3\u017aniej do pokoju wesz\u0142a Katerina \u2013 niska, krucha kobieta z kr\u00f3tko przyci\u0119t\u0105 fryzur\u0105 i uwa\u017cnymi szarymi oczami. Jej delikatne rysy twarzy, wysokie ko\u015bci policzkowe i prosty nos upodabnia\u0142y j\u0105 do arystokratki ze starego portretu. Mia\u0142a na sobie prost\u0105 bordow\u0105 sukienk\u0119, ale le\u017ca\u0142a na niej, jakby kosztowa\u0142a fortun\u0119. Buty na \u015brednim obcasie, minimalistyczny makija\u017c, srebrne kolczyki. Wszystko by\u0142o stonowane i pe\u0142ne smaku.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDobry wiecz\u00f3r, Ludmi\u0142o Arkadiewna\u201d \u2013 powiedzia\u0142a spokojnym g\u0142osem, w kt\u00f3rym ledwo wyczuwalna by\u0142a ironia. \u201eCo za niespodzianka. Nie uprzedzili mnie o wizycie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Powinnam? – Ludmi\u0142a Arkadiewna demonstracyjnie popija\u0142a herbat\u0119. – M\u00f3j syn mnie zaprosi\u0142, przysz\u0142am. M\u00f3j syn tu mieszka, je\u015bli nie zapomnia\u0142e\u015b.<\/p>\n\n\n\n
Zapad\u0142a cisza. Andriej przest\u0119powa\u0142 z nogi na nog\u0119, staj\u0105c mi\u0119dzy \u017con\u0105 a matk\u0105, jakby zastanawiaj\u0105c si\u0119, po kt\u00f3rej stronie stan\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Katerina rzuci\u0142a torb\u0119 na sof\u0119 i zdj\u0119\u0142a buty.<\/p>\n\n\n\n
– Jak m\u00f3wisz. Andriej, obieca\u0142e\u015b dzi\u015b zanie\u015b\u0107 dokumenty Markowiczowi. Nie zapomnia\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
Andriej rzuci\u0142 si\u0119 mi\u0119dzy dwie kobiety niczym przestraszony go\u0142\u0105b mi\u0119dzy dwa drapie\u017cniki.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 My\u015bla\u0142am, \u017ce jutro… Mama przyjedzie…<\/p>\n\n\n\n
\u201eMy\u015bla\u0142am, \u017ce si\u0119 dogadali\u015bmy\u201d \u2013 g\u0142os Kateriny sta\u0142 si\u0119 twardy. \u201eAle sama ci\u0119 zawioz\u0119. Przebior\u0119 si\u0119 i p\u00f3jd\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePo prostu usi\u0105d\u017a\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna machn\u0119\u0142a r\u0119k\u0105. \u201eOdpocznij. Andriusza sam p\u00f3jdzie, prawda, synu?\u201d<\/p>\n\n\n\n
– Ja… tak, oczywi\u015bcie – u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 winnie Andriej do \u017cony. – Dam mamie tylko herbat\u0119 i zaraz p\u00f3jd\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 \u015awietnie \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 triumfalnie Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u2013 A Katia i ja na razie pogaw\u0119dzimy po babsku. Ona jest taka zaj\u0119ta, ci\u0105gle gdzie\u015b p\u0119dzi. I tak rzadko si\u0119 widujemy\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eI tym razem te\u017c tego nie planowali\u015bmy\u201d \u2013 zauwa\u017cy\u0142a sucho Katerina.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna udawa\u0142a, \u017ce \u200b\u200bnie s\u0142yszy.<\/p>\n\n\n\n
– A co to za dokumenty? Zn\u00f3w co\u015b z twoim projektem, Andryusha?<\/p>\n\n\n\n
– Tak, mamo – o\u017cywi\u0142 si\u0119 Andriej. – Wiesz, pracujemy w\u0142a\u015bnie nad systemem inteligentnego domu dla os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bciami. Jest tam tyle ciekawych rzeczy! Sterowanie g\u0142osowe, czujniki ruchu, automatyka…<\/p>\n\n\n\n
– Andriej, – przerwa\u0142a mu cicho Katerina, – dokumenty. Le\u017c\u0105 na stole w biurze, w niebieskiej teczce.<\/p>\n\n\n\n
– Dok\u0142adnie! – Andriej uderzy\u0142 si\u0119 w czo\u0142o. – Ju\u017c przynios\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Szybko wyszed\u0142 z pokoju, a obie kobiety zosta\u0142y same. Katerina westchn\u0119\u0142a ze zm\u0119czeniem i posz\u0142a do kuchni. Ludmi\u0142a Arkadiewna skrupulatnie rozejrza\u0142a si\u0119 po pokoju. Wszystko by\u0142o jak zwykle \u2013 ani odrobiny kurzu, wszystko na swoim miejscu. Tylko inaczej u\u0142o\u017cone. Zn\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZnowu przestawia\u0142e\u015b meble?\u201d krzykn\u0119\u0142a. \u201eMy\u015bla\u0142am, \u017ce ostatnio sofa sta\u0142a przy oknie?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eSta\u0142o tam\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a cicho Katerina, wracaj\u0105c z fili\u017cank\u0105 kawy. Z fili\u017canki unosi\u0142 si\u0119 intensywny aromat espresso. \u201eSko\u0144czyli\u015bmy remont, wi\u0119c j\u0105 przenie\u015bli\u015bmy. Andriejowi podoba si\u0119 tak\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Andriusza? – za\u015bmia\u0142a si\u0119 Ludmi\u0142a Arkadiewna. – Nie dba o to, gdzie co jest. Nie jest wybredny w takich sprawach. Byle komputer dzia\u0142a\u0142 i internet nie wariowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Andriej, kt\u00f3ry wr\u00f3ci\u0142 z teczk\u0105 dokument\u00f3w, nerwowo kaszln\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– Mamo, dlaczego to robisz…<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Co si\u0119 sta\u0142o? \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna by\u0142a szczerze zdziwiona. \u2013 M\u00f3wi\u0119 prawd\u0119. Zawsze by\u0142a\u015b oboj\u0119tna na wystr\u00f3j. Jako dziecko w jego pokoju zawsze panowa\u0142 ba\u0142agan \u2013 zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do Katarzyny. \u2013 Wszystko sprz\u0105ta\u0142am, wszystko sprz\u0105ta\u0142am\u2026 Wyr\u00f3s\u0142 na takiego niechluja, \u017ce \u200b\u200bczasami my\u015bla\u0142am \u2013 mo\u017ce zostanie artyst\u0105 z takim tw\u00f3rczym ba\u0142aganem! \u2013 za\u015bmia\u0142a si\u0119 z w\u0142asnego \u017cartu.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePami\u0119tam, \u017ce mi m\u00f3wi\u0142a\u015b\u201d \u2013 Katerina skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201ePrawdopodobnie ze dwadzie\u015bcia razy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
U\u015bmiech Ludmi\u0142y Arkadiewny zgas\u0142.
\u2013 No c\u00f3\u017c, przepraszam, \u017ce ci przypomnia\u0142am. Zapomnia\u0142am, \u017ce masz tu swoje \u017cycie, swoje rozmowy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, co ty\u2026\u201d zacz\u0105\u0142 Andriej, ale Katerina mu przerwa\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– Andriej, czas na ciebie. Markowicz nie b\u0119dzie czeka\u0142, a to wa\u017cne dokumenty. Wysiadaj ju\u017c, zd\u0105\u017cysz przed korkiem.<\/p>\n\n\n\n
Andriej szybko chwyci\u0142 kluczyki do samochodu.
\u201eJad\u0119. Wr\u00f3c\u0119 za jak\u0105\u015b godzin\u0119. Jeste\u015b tutaj\u2026 no, jeste\u015b\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie martw si\u0119, nie pozabijamy si\u0119\u201d \u2013 za\u015bmia\u0142a si\u0119 Katerina.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Co za bzdura! \u2013 prychn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u2013 Id\u017a ju\u017c, Andriuszo. Posiedzimy i pogadamy. Jak kulturalni ludzie.<\/p>\n\n\n\n
Gdy tylko drzwi zamkn\u0119\u0142y si\u0119 za nim, w mieszkaniu zapad\u0142a d\u017awi\u0119czna cisza. Katerina spokojnie pi\u0142a kaw\u0119. Ludmi\u0142a Arkadiewna obraca\u0142a fili\u017cank\u0119 w d\u0142oniach. W ko\u0144cu przerwa\u0142a cisz\u0119:<\/p>\n\n\n\n
– No i jak si\u0119 masz? Andriusza strasznie wychudzi\u0142, schud\u0142. Ostatnio wygl\u0105da\u0142 lepiej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszystko w porz\u0105dku\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Katerina z rezerw\u0105. \u201eOstatnio mieli\u015bmy du\u017co pracy. Obie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Praca, praca\u2026 \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u2013 A pomy\u015ble\u0107 o rodzinie? Jeste\u015bmy ma\u0142\u017ce\u0144stwem od pi\u0119ciu lat, a dzieci wci\u0105\u017c nie mamy. Nie boisz si\u0119, \u017ce b\u0119dzie za p\u00f3\u017ano?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie boimy si\u0119\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Katerina.<\/p>\n\n\n\n
– No tak, oczywi\u015bcie. Co ci\u0119 to obchodzi, znikasz w biurze ca\u0142ymi dniami. Ale m\u00f3j Andriusza potrzebuje prawdziwej rodziny. Nie tylko \u017cony, kt\u00f3ra przyje\u017cd\u017ca na noc.<\/p>\n\n\n\n
Katerina powoli postawi\u0142a fili\u017cank\u0119 na stole.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna \u2013 wymawia\u0142a ka\u017cde s\u0142owo wyra\u017anie, jakby dyktowa\u0142a z nagrania. \u2013 Um\u00f3wmy si\u0119. Jeste\u015b matk\u0105 Andrieja. Ja jestem jego \u017con\u0105. Ka\u017cdy z nas ma swoj\u0105 rol\u0119. Nie ma potrzeby pr\u00f3bowa\u0107 odgrywa\u0107 mojej.<\/p>\n\n\n\n
– M\u00f3wisz mi, jak mam si\u0119 komunikowa\u0107 z moim synem? – Ludmi\u0142a Arkadiewna a\u017c podnios\u0142a si\u0119 oburzona.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie \u2013 Katerina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u2013 Prosz\u0119 ci\u0119, nie ingeruj w nasze relacje z Andriejem. Je\u015bli schud\u0142, widz\u0119 to. Je\u015bli potrzebuje pomocy, jestem przy tobie. A je\u015bli b\u0119dziemy mieli dzieci, to te\u017c nasza decyzja.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Decyzja! \u2013 prychn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u2013 Po prostu nie chcesz rezygnowa\u0107 z kariery! My\u015blisz, \u017ce tego nie widz\u0119? M\u00f3j Andriej marzy o dzieciach, tylko boi si\u0119 to powiedzie\u0107!<\/p>\n\n\n\n
\u201ePowiedzia\u0142 ci o tym?\u201d \u2013 zapyta\u0142a Katerina, unosz\u0105c brwi.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Co, mamy czeka\u0107, a\u017c nam powie? \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna roz\u0142o\u017cy\u0142a r\u0119ce. \u2013 Widz\u0119, jak patrzy na cudze dzieci. Sp\u00f3jrz, m\u00f3j s\u0105siad mia\u0142 wnuka, a kiedy Andriusza przyszed\u0142, to si\u0119 nim opiekowa\u0142, nosi\u0142 na r\u0119kach. I pyta\u0142 o swoje \u2013 my\u015blisz, \u017ce dam rad\u0119? Jasne, \u017ce dasz, powiedzia\u0142am! Gdyby tylko moja \u017cona my\u015bla\u0142a o czym\u015b innym ni\u017c te swoje prezentacje i spotkania!<\/p>\n\n\n\n
Katerina przyjrza\u0142a si\u0119 uwa\u017cnie swojej te\u015bciowej, po czym cicho si\u0119 za\u015bmia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wiesz \u2013 powiedzia\u0142a, odchylaj\u0105c si\u0119 na krze\u015ble \u2013 najzabawniejsze jest to, \u017ce sam Andriej nie wie, czego chce. Bo nigdy nie pozwalasz mu samemu decydowa\u0107. Gdyby nie ja, nadal pracowa\u0142by w tym biurze, do kt\u00f3rego go za\u0142atwi\u0142a\u015b przez znajomych. Za grosze. I z perspektyw\u0105 wrzodu od stresu.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ale jest stabilnie! \u2013 warkn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u2013 A teraz? On biega po \u015bwiecie projekt\u00f3w i nie \u015bpi po nocach. To ty go wci\u0105gn\u0119\u0142a\u015b w t\u0119 przygod\u0119 ze startupem!<\/p>\n\n\n\n
\u201eWspiera\u0142am jego pragnienie robienia tego, co naprawd\u0119 go interesowa\u0142o\u201d \u2013 odpar\u0142a Katerina. \u201eKiedy si\u0119 poznali\u015bmy, by\u0142 jak robot. Wstawa\u0142 o sz\u00f3stej, szed\u0142 do biura, siedzia\u0142 tam do \u00f3smej wieczorem, wraca\u0142 do domu i pada\u0142 trupem. I tak dalej, dzie\u0144 po dniu. Czy kiedykolwiek go pyta\u0142a\u015b, czy jest szcz\u0119\u015bliwy?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201e\u017by\u0142 normalnie\u201d \u2013 mrukn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u201eJak wszyscy. A tak przy okazji, sp\u0119dzi\u0142am trzydzie\u015bci lat w tej samej szkole i nie narzekam\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Bo tobie si\u0119 podoba\u0142o. A jemu nie.<\/p>\n\n\n\n
– Sk\u0105d wiesz? Przecie\u017c go wtedy nie widzia\u0142e\u015b!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Powiedzia\u0142 mi. I pokaza\u0142 zdj\u0119cia. Przedstawia\u0142y chudego, wyczerpanego m\u0142odego m\u0119\u017cczyzn\u0119 o matowym spojrzeniu.<\/p>\n\n\n\n
– Ale szcz\u0119\u015bliwy? – Ludmi\u0142a Arkadiewna u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 gorzko. – Sp\u00f3jrz na niego! Ca\u0142y nerwowy, ca\u0142y nerwowy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDam sobie rad\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Katerina z przekonaniem. \u201eDamy sobie rad\u0119. Uruchomienie nowego projektu zawsze jest trudne. Ale to minie. Przynajmniej robi to, co kocha, a nie siedzi w biurze, nienawidz\u0105c ka\u017cdej minuty.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna nagle pochyli\u0142a si\u0119 do przodu i zni\u017cy\u0142a g\u0142os:
\u201eWiesz, Katiu, czasami \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce on si\u0119 z tob\u0105 o\u017ceni\u0142\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiem\u201d \u2013 Katerina spokojnie skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– Nie rozumiesz go tak jak ja. Nie czujesz jego potrzeb. S\u0142uchaj, przestawi\u0142em meble, ale jemu podoba\u0142o si\u0119 tak jak by\u0142o. Wiem, \u017ce nie lubi zmian.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo nieprawda\u201d \u2013 Katerina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eAndriej sam zaproponowa\u0142 tak\u0105 zmian\u0119 aran\u017cacji. Po tym, jak wyremontowali\u015bmy sypialni\u0119, powiedzia\u0142, \u017ce fajnie by\u0142oby od\u015bwie\u017cy\u0107 te\u017c salon. I to on wybra\u0142 nowe ustawienie mebli\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Sama? – zapyta\u0142a z niedowierzaniem Ludmi\u0142a Arkadiewna. – Nie roz\u015bmieszaj mnie! Znam mojego syna. Nigdy nie interesowa\u0142 si\u0119 architektur\u0105 wn\u0119trz.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMo\u017ce przed spotkaniem ze mn\u0105\u201d \u2013 zgodzi\u0142a si\u0119 Katerina. \u201eAle ludzie si\u0119 zmieniaj\u0105. Po prostu nie chcesz tego zauwa\u017cy\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Za oknem rozleg\u0142 si\u0119 grzmot \u2013 nadci\u0105ga\u0142a burza. Katerina wsta\u0142a i zamkn\u0119\u0142a okno. Cienkie firanki lekko si\u0119 ko\u0142ysa\u0142y pod wp\u0142ywem ruchu powietrza.<\/p>\n\n\n\n
– Wiesz, Ludmi\u0142o Arkadiewna, rozumiem twoje obawy. Ale kocham twojego syna. A on kocha mnie. Jest nam dobrze razem. Budujemy nasze \u017cycie tak, jak uwa\u017camy za stosowne. I by\u0142oby wspaniale, gdyby\u015b uszanowa\u0142a nasz wyb\u00f3r. R\u00f3wnie\u017c ten dotycz\u0105cy dzieci.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 On kocha\u2026 \u2013 przeci\u0105gn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u2013 Kto by si\u0119 sprzeciwi\u0142? Tylko on kocha jak dziecko. Nie rozumiej\u0105c, co jest dla niego naprawd\u0119 najlepsze.<\/p>\n\n\n\n
– I rozumiesz, oczywi\u015bcie?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Jasne! Matka zna swoje dziecko lepiej ni\u017c ktokolwiek inny. Czuj\u0119, kiedy co\u015b z nim nie tak. Mam to we krwi, rozumiesz? Serca matki nie da si\u0119 oszuka\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Katerina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105.
\u2013 Andriej ma trzydzie\u015bci pi\u0119\u0107 lat. Nie jest ju\u017c dzieckiem. I prosz\u0119, traktujcie go jak doros\u0142ego m\u0119\u017cczyzn\u0119, zdolnego do podejmowania decyzji.<\/p>\n\n\n\n
– Tak, tak, oczywi\u015bcie – u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 sarkastycznie Ludmi\u0142a Arkadiewna. – Dopiero gdy te decyzje doprowadz\u0105 go do \u015blepego zau\u0142ka, pami\u0119taj o moich s\u0142owach.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJe\u015bli tak si\u0119 stanie, damy sobie rad\u0119. Razem\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Katerina stanowczo.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna machn\u0119\u0142a r\u0119k\u0105.
\u2013 Chc\u0119 tylko, \u017ceby ci nie przeszkadzano. Wiem, jak si\u0119 krzywisz, kiedy przychodz\u0119. I za ka\u017cdym razem, kiedy wychodz\u0119, przestawiasz meble.<\/p>\n\n\n\n
– Co ci\u0119 tak sk\u0142ania do my\u015blenia?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 rzek\u0142a sprz\u0105taczka.<\/p>\n\n\n\n
– Sprz\u0105taczka? – zdziwi\u0142a si\u0119 Katerina. – Nie mamy sprz\u0105taczki.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna by\u0142a zawstydzona, ale szybko si\u0119 otrz\u0105sn\u0119\u0142a:
\u2013 Konsjer\u017c! Rozmawia\u0142y\u015bmy ostatnio. Powiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bwidzia\u0142a, jak przestawia\u0142a\u015b meble dzie\u0144 po moim wyje\u017adzie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eObawiam si\u0119, \u017ce nasz concierge co\u015b pomyli\u0142\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a ch\u0142odno Katerina. \u201ePrzestawiali\u015bmy meble tydzie\u0144 po twoim wyje\u017adzie. I nie z twojego powodu, ale dlatego, \u017ce robili\u015bmy remont\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Katerina milcza\u0142a, patrz\u0105c przez okno na ci\u0119\u017ckie chmury. W ko\u0144cu powiedzia\u0142a:
\u2013 Ka\u017cda twoja wizyta ko\u0144czy si\u0119 tak samo: Andriej jest za\u0142amany, przygn\u0119biony i niepewny siebie. Za ka\u017cdym razem musz\u0119 go podnosi\u0107 kawa\u0142ek po kawa\u0142ku. I tak, wola\u0142abym, \u017ceby\u015b przychodzi\u0142a rzadziej. Albo dzwoni\u0142a wcze\u015bniej. Bo widok doros\u0142ego m\u0119\u017cczyzny zmieniaj\u0105cego si\u0119 w prze\u015bladowanego ch\u0142opca obok ciebie jest bolesny.<\/p>\n\n\n\n
– Naprawd\u0119! – Ludmi\u0142a Arkadiewna a\u017c si\u0119 z oburzenia zakrztusi\u0142a. – Czyli matka musi prosi\u0107 o pozwolenie na odwiedzenie syna?!<\/p>\n\n\n\n
– Musz\u0119 ci\u0119 uprzedzi\u0107, \u017ce przyjd\u0119. To zwyk\u0142a uprzejmo\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
– Nie musz\u0119 ci niczego raportowa\u0107!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Przy mnie mo\u017ce nie. Ale przy Andrieju my\u015bl\u0119, \u017ce warto. Przecie\u017c on jest teraz nie tylko twoim synem, ale i moim m\u0119\u017cem. Mamy w\u0142asne \u017cycie, w\u0142asne plany.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No tak, twoje plany to \u015bwi\u0119ta krowa! \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna podnios\u0142a g\u0142os. \u2013 A plany matki to drobiazg! Wielka rzecz, t\u0119skni\u0142a za synem, chcia\u0142a zrobi\u0107 niespodziank\u0119!<\/p>\n\n\n\n
\u201eNiespodzianki s\u0105 dobre, kiedy wszyscy si\u0119 z nich ciesz\u0105\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho Katerina. \u201eAle szczerze m\u00f3wi\u0105c, nie przychodzi si\u0119 wtedy, kiedy si\u0119 nudzi, tylko wtedy, gdy chce si\u0119 sprawdzi\u0107, czy wszystko idzie zgodnie z planem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna otworzy\u0142a usta, \u017ceby zaprotestowa\u0107, lecz nie znalaz\u0142a odpowiedzi.<\/p>\n\n\n\n
Katerina westchn\u0119\u0142a.
\u2013 Dobrze. To porozmawiajmy szczerze. To mieszkanie jest zarejestrowane na moje nazwisko. Kupi\u0142am je za w\u0142asne pieni\u0105dze przed \u015blubem z Andriejem. Zgodnie z prawem jest ca\u0142kowicie moje. I mam prawo decydowa\u0107, kto i kiedy w nim b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna zrobi\u0142a si\u0119 purpurowa.
– Wi\u0119c to wszystko! Wi\u0119c wytykasz m\u0119\u017cowi mieszkanie?!<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie \u2013 Katerina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u2013 Wytykam ci to. Bo nadu\u017cywasz naszej go\u015bcinno\u015bci. Andriej jest zawsze mile widziany w tym mieszkaniu. Ale twoje nag\u0142e wizyty, po kt\u00f3rych popada w depresj\u0119 na tydzie\u0144, szczerze m\u00f3wi\u0105c, nie nale\u017c\u0105 do najprzyjemniejszych.<\/p>\n\n\n\n
– Jak \u015bmiesz! – Ludmi\u0142a Arkadiewna zerwa\u0142a si\u0119 na r\u00f3wne nogi. – Czy wiesz, \u017ce gdyby nie ja, Andriej nigdy nie poszed\u0142by do instytutu? Nie zdoby\u0142by wykszta\u0142cenia? Nie sta\u0142by si\u0119 tym, kim jest?!<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiem\u201d \u2013 Katerina skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eJeste\u015b bezinteresown\u0105 matk\u0105, kt\u00f3ra po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 swojemu synowi. I to zas\u0142uguje na szacunek. Ale mo\u017ce czas pozwoli\u0107 mu odej\u015b\u0107? Pozwoli\u0107 mu samemu zdecydowa\u0107, jak dalej \u017cy\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Go\u015bcinno\u015b\u0107! \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna unios\u0142a r\u0119ce. \u2013 Wiecie, po\u015bwi\u0119ci\u0142am ca\u0142e \u017cycie synowi! Da\u0142am mu wszystko! A wy\u2026 Co mu dali\u015bcie opr\u00f3cz tych metr\u00f3w kwadratowych?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWolno\u015b\u0107\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Katerina po prostu. \u201eDa\u0142am mu wolno\u015b\u0107 bycia sob\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna zamilk\u0142a, zaciskaj\u0105c usta w cienk\u0105 lini\u0119. Na jej policzkach pojawi\u0142y si\u0119 czerwone plamy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMog\u0119 go nie kocha\u0107 tak jak ty\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a Katerina. \u201eAle to nie znaczy, \u017ce kocham go mniej. Po prostu inaczej. Nie pr\u00f3buj\u0119 uczyni\u0107 go takim, jakim chc\u0119, \u017ceby by\u0142. Akceptuj\u0119 go takim, jaki jest. Ze wszystkimi jego dziwactwami, s\u0142abo\u015bciami i wadami.<\/p>\n\n\n\n
\u201e\u0141atwo rozumowa\u0107, maj\u0105c presti\u017cow\u0105 prac\u0119 i mieszkanie w rezerwie\u201d \u2013 zauwa\u017cy\u0142a sarkastycznie Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u201eAle zastanawiam si\u0119, co by\u015b zrobi\u0142, gdyby\u015b musia\u0142, tak jak ja kiedy\u015b, prze\u017cy\u0107 z ma\u0142ym dzieckiem na r\u0119kach? Bez \u017cadnego wsparcia? Kiedy liczy si\u0119 ka\u017cdy grosz? Kiedy musisz po\u017cycza\u0107 do wyp\u0142aty, \u017ceby kupi\u0107 dziecku nowe buty?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Katerina milcza\u0142a przez chwil\u0119.
\u201ePodziwiam, \u017ce uda\u0142o ci si\u0119 wychowa\u0107 Andrieja samotnie. To prawda. Jeste\u015b siln\u0105 kobiet\u0105 i zrobi\u0142a\u015b wszystko, co mog\u0142a\u015b. Ale to nie daje ci prawa do kontrolowania jego \u017cycia na zawsze. Nawet z najlepszymi intencjami\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Co ty rozumiesz! \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna gwa\u0142townie wsta\u0142a. \u2013 Siedzisz tu i k\u0142\u00f3cisz si\u0119\u2026 Ale beze mnie on by dawno znikn\u0105\u0142! Kto mu pom\u00f3g\u0142 na studiach? Kto wynaj\u0105\u0142 mu mieszkanie, kiedy studiowa\u0142? Kto mu da\u0142 zaliczk\u0119 na samoch\u00f3d? Ja! Ca\u0142a ja!<\/p>\n\n\n\n
\u201eI jest ci za to wdzi\u0119czny\u201d \u2013 powiedzia\u0142a spokojnie Katerina. \u201eAle nie da\u0142e\u015b mu \u017cycia po to, \u017ceby uczyni\u0107 go swoj\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105. Prawda?\u201d<\/p>\n\n\n\n
– W\u0142asno\u015b\u0107! – oburzy\u0142a si\u0119 Ludmi\u0142a Arkadiewna. – Jak si\u0119 masz… Co ty…<\/p>\n\n\n\n
\u201eB\u0105d\u017amy szczerzy\u201d \u2013 przerwa\u0142a jej Katerina. \u201eZa ka\u017cdym razem, gdy Andriej pr\u00f3buje co\u015b zrobi\u0107 samodzielnie, przypominasz mu, jak wiele w niego zainwestowa\u0142a\u015b i jak bardzo jest ci wdzi\u0119czny. To szanta\u017c, Ludmi\u0142o Arkadiewna. Szanta\u017c emocjonalny.<\/p>\n\n\n\n
W pokoju zapad\u0142a ci\u0119\u017cka cisza. Ludmi\u0142a Arkadiewna spojrza\u0142a na Katarzyn\u0119, jakby widzia\u0142a j\u0105 po raz pierwszy. W ko\u0144cu pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie szanta\u017cuj\u0119 mojego syna. Po prostu przypominam mu, \u017ce s\u0105 ludzie, kt\u00f3rzy go naprawd\u0119 kochaj\u0105. I kt\u00f3rym nie zale\u017cy na tym, co si\u0119 z nim stanie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy mnie to obchodzi?\u201d zapyta\u0142a cicho Katerina.<\/p>\n\n\n\n
– Jego kariera jest dla ciebie wa\u017cna. Jego sukces. Jego status. Ale sam Andriej… w\u0105tpi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Dlaczego tak zdecydowa\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
\u201eBo inaczej dawno by\u015b urodzi\u0142a jego dziecko\u201d \u2013 warkn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u201eI nie zmusza\u0142aby\u015b go do har\u00f3wki w stresuj\u0105cej pracy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Katerina wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech.
\u201eWi\u0119c, twoim zdaniem, kochanie kogo\u015b oznacza zamienianie go w pos\u0142uszn\u0105 marionetk\u0119? Zmuszanie go do porzucenia marze\u0144 w imi\u0119 twoich pomys\u0142\u00f3w na to, jak powinien \u017cy\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna chcia\u0142a zaprotestowa\u0107, ale si\u0119 powstrzyma\u0142a. Podesz\u0142a do okna i d\u0142ugo patrzy\u0142a na ulic\u0119, gdzie deszcz przerodzi\u0142 si\u0119 w prawdziw\u0105 ulew\u0119. Strugi wody sp\u0142ywa\u0142y po szybie, zniekszta\u0142caj\u0105c widok na wieczorne miasto.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz\u201d \u2013 powiedzia\u0142a w ko\u0144cu, nie odwracaj\u0105c si\u0119 \u2013 \u201ekiedy Andriej by\u0142 ma\u0142y, ci\u0105gle chorowa\u0142. Mia\u0142 s\u0142abe p\u0142uca. Lekarze m\u00f3wili, \u017ce nie b\u0119dzie silny i zdrowy. A ja przysi\u0119g\u0142am sobie, \u017ce zrobi\u0119 wszystko, \u017ceby prze\u017cy\u0142. \u017beby mia\u0142 wszystko. \u017beby nikt go nie skrzywdzi\u0142\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Jej g\u0142os zadr\u017ca\u0142.
\u201eSpa\u0142am trzy godziny dziennie, pracowa\u0142am na dw\u00f3ch etatach. Karmi\u0142am go \u0142y\u017ceczk\u0105, nawet kiedy potrafi\u0142 je\u015b\u0107 sam. Po prostu ba\u0142am si\u0119\u2026 ba\u0142am si\u0119, \u017ce si\u0119 zad\u0142awi. \u017be nie sko\u0144czy je\u015b\u0107. \u017be si\u0119 przezi\u0119bi.<\/p>\n\n\n\n
Katerina skrzy\u017cowa\u0142a ramiona na piersi. S\u0142ysza\u0142a t\u0119 histori\u0119 wiele razy i za ka\u017cdym razem, gdy j\u0105 s\u0142ysza\u0142a, wype\u0142nia\u0142a j\u0105 nowymi, dramatycznymi szczeg\u00f3\u0142ami.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ka\u017cdej zimy chorowa\u0142 na zapalenie p\u0142uc. Trzy razy by\u0142 na kraw\u0119dzi. Siedzia\u0142am w szpitalu, trzyma\u0142am go za r\u0119k\u0119 i obiecywa\u0142am, \u017ce wszystko b\u0119dzie dobrze. \u017be mama jest blisko. \u017be mama nigdzie nie p\u00f3jdzie \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna zni\u017cy\u0142a g\u0142os do szeptu, jakby dzieli\u0142a si\u0119 straszn\u0105 tajemnic\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA teraz my\u015blisz, \u017ce jest ci winien \u017cycie?\u201d \u2013 zapyta\u0142a sucho Katerina.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 gwa\u0142townie.
\u201eNie mia\u0142am tego na my\u015bli!\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eW\u0142a\u015bnie o to chodzi\u201d \u2013 Katerina skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eCi\u0105gle mu przypominasz, jak wiele dla niego zrobi\u0142e\u015b. To tak, jakby\u015b wystawia\u0142 mu rachunek, kt\u00f3rego nigdy nie b\u0119dzie w stanie zap\u0142aci\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna zacisn\u0119\u0142a usta.
\u201eTy po prostu nie rozumiesz, co to znaczy by\u0107 matk\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle nie rozumiesz, co to znaczy pu\u015bci\u0107 dziecko\u201d \u2013 odpar\u0142a Katerina. \u201eU\u017cywasz macierzy\u0144stwa jak pa\u0142ki. \u00bbUrodzi\u0142am ci\u0119, wychowa\u0142am, teraz jeste\u015b mi winna\u00ab. Klasyczna manipulacja\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201e\u0141atwo ci m\u00f3wi\u0107!\u201d \u2013 w g\u0142osie Ludmi\u0142y Arkadiewny zabrzmia\u0142a niech\u0119\u0107. \u201eNie widzia\u0142a\u015b, jak on\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Przesta\u0144 \u2013 Katerina unios\u0142a r\u0119k\u0119. \u2013 Wiem, co b\u0119dzie dalej. Powiesz mi, jak strasznie by\u0142o, ile nieprzespanych nocy, a potem powiesz, \u017ce po tym wszystkim zas\u0142ugujesz na bezwarunkowe poddanie si\u0119 Andrieja. I oczekujesz, \u017ce b\u0119d\u0119 p\u0142aka\u0142a i uznawa\u0142a twoj\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna cofn\u0119\u0142a si\u0119, jakby zosta\u0142a uderzona.<\/p>\n\n\n\n
– Jak \u015bmiesz! Chcia\u0142em tylko, \u017ceby\u015b zrozumia\u0142…<\/p>\n\n\n\n
– Co mam rozumie\u0107? – Katerina zmru\u017cy\u0142a oczy. – \u017be to mieszkanie mo\u017ce by\u0107 zarejestrowane na moje nazwisko, ale Andriej nie ma prawa w nim mieszka\u0107, bo jest twoim synem i musi \u017cy\u0107 tak, jak m\u00f3wisz?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNigdy tego nie powiedzia\u0142am!\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna podnios\u0142a g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n
– Nie? – Katerina wsta\u0142a i podesz\u0142a do okna. Deszcz wali\u0142 w szyb\u0119 ze zdwojon\u0105 si\u0142\u0105. – Pami\u0119tasz, jak przyjecha\u0142a\u015b zaraz po naszym \u015blubie? Bez ostrze\u017cenia. I powiedzia\u0142a\u015b, \u017ce ten dom jest za ma\u0142y dla Andrieja. \u017be potrzebuje czego\u015b \u201esolidniejszego\u201d. I \u017ce znalaz\u0142a\u015b ju\u017c mieszkanie w Tomsku, \u017ceby\u015bmy mogli by\u0107 bli\u017cej ciebie.<\/p>\n\n\n\n
– Chcia\u0142em tego, co najlepsze!<\/p>\n\n\n\n
– Dla kogo? – Katerina odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 gwa\u0142townie. – Dla Andrieja, kt\u00f3ry wreszcie robi to, co kocha? Czy dla siebie – \u017ceby tw\u00f3j ch\u0142opak by\u0142 pod r\u0119k\u0105?<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna odwr\u00f3ci\u0142a wzrok.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Pami\u0119tasz, jak pr\u00f3bowa\u0142a\u015b go przekona\u0107, \u017ceby nie odchodzi\u0142 z poprzedniej pracy? \u2014 kontynuowa\u0142a Katerina. \u2014 Jak m\u00f3wi\u0142a\u015b, \u017ce startup to kaprys i strata czasu? Jak m\u00f3wi\u0142a\u015b, \u017ce nie poradzi sobie bez twojego wsparcia? I \u017ce przedszkole \u2014 nawiasem m\u00f3wi\u0105c, prywatne, drogie przedszkole \u2014 by\u0142o jedynym miejscem, gdzie naprawd\u0119 go doceniano?<\/p>\n\n\n\n
– Martwi\u0142em si\u0119! Startupy upadaj\u0105 ka\u017cdego dnia!<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle on nie jest\u201d \u2013 warkn\u0119\u0142a Katerina. \u201eW ci\u0105gu trzech lat jego firma rozros\u0142a si\u0119 z zera do dwudziestu os\u00f3b. Maj\u0105 trzech g\u0142\u00f3wnych klient\u00f3w i kontrakt z gmin\u0105. A wszystko dlatego, \u017ce w ko\u0144cu robi to, co kocha. Nie czekaj\u0105c na twoj\u0105 aprobat\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna milcza\u0142a, bawi\u0105c si\u0119 paskiem bluzki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, ile czasu zaj\u0119\u0142o mi przekonanie go, \u017ce mo\u017ce podejmowa\u0107 w\u0142asne decyzje?\u201d \u2013 Katerina m\u00f3wi\u0142a cicho, ale ka\u017cde s\u0142owo d\u017awi\u0119cza\u0142o stanowczo. \u201eSze\u015b\u0107 miesi\u0119cy. Sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy codziennych rozm\u00f3w o tym, jak wa\u017cne jest jego zdanie. \u017be nie musi spe\u0142nia\u0107 twoich oczekiwa\u0144. \u017be ma prawo chcie\u0107 czego\u015b dla siebie, a nie dla ciebie.<\/p>\n\n\n\n
– Co ci z tego wszystkiego? – zapyta\u0142a nagle Ludmi\u0142a Arkadiewna. – No, powiedzmy, \u017ce rzuci\u0142 prac\u0119 i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny biznes. Po co ci to?<\/p>\n\n\n\n
Katerina zachichota\u0142a.
\u2013 To naprawd\u0119 ciekawe. Nie mo\u017cesz sobie nawet wyobrazi\u0107, \u017ce po prostu chc\u0119, \u017ceby by\u0142 szcz\u0119\u015bliwy. \u017be lubi\u0119 widzie\u0107 go zainspirowanego, energicznego, pe\u0142nego pomys\u0142\u00f3w. My\u015blisz, \u017ce wszystko na tym \u015bwiecie dzieje si\u0119 tylko dla zysku?<\/p>\n\n\n\n
\u201eM\u00f3wisz, \u017ce nie masz nad nim kontroli?\u201d \u2013 zapyta\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna, nie kryj\u0105c sarkazmu.<\/p>\n\n\n\n
– Popieram go. To jest r\u00f3\u017cnica.<\/p>\n\n\n\n
– Naprawd\u0119? – prychn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. – A moim zdaniem po prostu mnie zast\u0105pi\u0142e\u015b. Wcze\u015bniej robi\u0142 to, co kaza\u0142am, a teraz robi to, co ty.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 W tym ca\u0142y problem \u2013 Katerina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u2013 Nie widzisz trzeciej opcji: Andriej robi, co chce. Nie dlatego, \u017ce ja tak powiedzia\u0142am, i nie dlatego, \u017ce ty tak powiedzia\u0142e\u015b. Ale dlatego, \u017ce to jego \u017cycie i jego wyb\u00f3r.<\/p>\n\n\n\n
W korytarzu rozleg\u0142 si\u0119 d\u017awi\u0119k otwieranych drzwi. Obie kobiety zamilk\u0142y i odwr\u00f3ci\u0142y si\u0119 w stron\u0119 wej\u015bcia do pokoju. Minut\u0119 p\u00f3\u017aniej na progu pojawi\u0142 si\u0119 przemoczony Andriej.<\/p>\n\n\n\n
– Uff, co za ulewa! – Strz\u0105sn\u0105\u0142 wod\u0119 z kurtki. – Ledwo zd\u0105\u017cy\u0142em. Co ty tu masz? Co ty robi\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
Katerina i Ludmi\u0142a Arkadiewna wymieni\u0142y spojrzenia.<\/p>\n\n\n\n
\u201eRozmawiali\u015bmy\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Katerina z rezerw\u0105, wstaj\u0105c, \u017ceby go powita\u0107. \u201eDaj mi swoj\u0105 kurtk\u0119, powiesz\u0119 j\u0105 do wyschni\u0119cia\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Tak, sam to zrobi\u0142em – u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 niezr\u0119cznie. – Mamo, jak si\u0119 czujesz? Mo\u017ce napijesz si\u0119 gor\u0105cej herbaty?<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna spojrza\u0142a na syna, jakby widzia\u0142a go po raz pierwszy. Wysoki, lekko zgarbiony m\u0119\u017cczyzna z cofaj\u0105c\u0105 si\u0119 lini\u0105 w\u0142os\u00f3w i zmarszczkami wok\u00f3\u0142 oczu. Kiedy sta\u0142 si\u0119 taki\u2026 doros\u0142y? I co najwa\u017cniejsze, dlaczego ona tego nie zauwa\u017cy\u0142a?<\/p>\n\n\n\n
– Nie, dzi\u0119kuj\u0119, Andriuszu – u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 z trudem. – Wiesz co, chyba p\u00f3jd\u0119 dzi\u015b do domu. Jestem troch\u0119 zm\u0119czona po drodze.<\/p>\n\n\n\n
– Teraz? – zdziwi\u0142 si\u0119 Andriej. – W taki deszcz? Mo\u017ce przenocujesz u nas?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, nie\u201d \u2013 wsta\u0142a stanowczo. \u201eJu\u017c zam\u00f3wi\u0142am taks\u00f3wk\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle ty nawet nie odebra\u0142e\u015b telefonu\u2026\u201d zacz\u0105\u0142 Andriej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZam\u00f3wi\u0142am to przez aplikacj\u0119\u201d \u2013 warkn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna i spojrza\u0142a surowo na syna. \u201eTestujesz swoj\u0105 matk\u0119?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej od razu straci\u0142 zapa\u0142.
\u201eNie, co ty m\u00f3wisz\u2026 Po prostu si\u0119 martwi\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Katerina zacisn\u0119\u0142a pi\u0119\u015bci niezauwa\u017calnie. Jeden kr\u00f3tki, znajomy wyrzut \u2013 i pewny siebie m\u0119\u017cczyzna zn\u00f3w zmieni\u0142 si\u0119 w ch\u0142opca, kt\u00f3ry ba\u0142 si\u0119 zdenerwowa\u0107 matk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTaks\u00f3wka b\u0119dzie tu za jakie\u015b pi\u0119tna\u015bcie minut\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Arkadiewna zacz\u0119\u0142a pakowa\u0107 torb\u0119. \u201eKatio, mog\u0119 ci\u0119 prosi\u0107 na chwil\u0119?\u201d Skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 w stron\u0119 kuchni.<\/p>\n\n\n\n
Katerina pytaj\u0105co unios\u0142a brwi, ale pos\u0142usznie posz\u0142a za te\u015bciow\u0105. Andriej patrzy\u0142 na nich z zak\u0142opotaniem.<\/p>\n\n\n\n
W kuchni Ludmi\u0142a Arkadiewna zatrzyma\u0142a si\u0119 przy oknie, patrz\u0105c na swoje odbicie w ciemnym szkle. Katerina czeka\u0142a, krzy\u017cuj\u0105c ramiona na piersi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz\u201d \u2013 powiedzia\u0142a w ko\u0144cu Ludmi\u0142a Arkadiewna, nie odwracaj\u0105c si\u0119 \u2013 \u201emoja te\u015bciowa by\u0142a prawdziw\u0105 harpi\u0105. Uwa\u017ca\u0142a, \u017ce \u200b\u200bnie jestem wystarczaj\u0105co dobra dla jej syna. A po jego \u015bmierci\u2026\u201d \u2013 zawaha\u0142a si\u0119 \u2013 \u201eobwinia\u0142a mnie o wszystko. M\u00f3wi\u0142a, \u017ce \u200b\u200bgdybym by\u0142a lepsz\u0105 \u017con\u0105, nie pracowa\u0142by tyle. Nie przem\u0119cza\u0142by si\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJe\u015bli pr\u00f3bujesz wzbudzi\u0107 we mnie wsp\u00f3\u0142czucie dla tej historii, nie r\u00f3b tego\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a ch\u0142odno Katerina. \u201eKa\u017cdy ma sw\u00f3j b\u00f3l i swoje trudno\u015bci\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119, a na jej twarzy malowa\u0142o si\u0119 zdziwienie.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzysi\u0119g\u0142am, \u017ce nigdy nie b\u0119d\u0119 taka jak ona\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a Ludmi\u0142a Arkadiewna. \u201e\u017be b\u0119d\u0119 wspiera\u0107 wyb\u00f3r mojego syna. \u017be b\u0119d\u0119\u2026 dobr\u0105 te\u015bciow\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle to si\u0119 nie uda\u0142o\u201d \u2013 doko\u0144czy\u0142a za ni\u0105 Katerina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWi\u0119c naprawd\u0119 uwa\u017casz mnie za potwora?\u201d Twarz Ludmi\u0142y Arkadiewny wyra\u017ca\u0142a gorycz.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Widz\u0119 kobiet\u0119, kt\u00f3ra nie potrafi zapomnie\u0107 o synu. Kt\u00f3ra u\u017cywa mi\u0142o\u015bci macierzy\u0144skiej jako broni. Kt\u00f3ra pojawia si\u0119 bez zapowiedzi i my\u015bli, \u017ce mo\u017ce wszystko, bo jest matk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna milcza\u0142a przez chwil\u0119, a potem nagle zapyta\u0142a zupe\u0142nie innym, rzeczowym tonem:
\u201eCzy go kochasz?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eBardzo\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a po prostu Katerina.<\/p>\n\n\n\n
– I nie z\u0142amiesz tego?<\/p>\n\n\n\n
– W przeciwie\u0144stwie do ciebie, nie pr\u00f3buj\u0119 go przerobi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna zadr\u017ca\u0142a, jakby j\u0105 kto\u015b uderzy\u0142. Potem wyprostowa\u0142a ramiona i skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, jakby podj\u0119\u0142a jak\u0105\u015b decyzj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No c\u00f3\u017c \u2013 powiedzia\u0142a z godno\u015bci\u0105. \u2013 Widz\u0119, \u017ce nie b\u0119dziemy mogli rozmawia\u0107. Niech b\u0119dzie po twojemu. To mieszkanie zosta\u0142o kupione za twoje pieni\u0105dze. A m\u00f3j syn nie ma tu \u017cadnych praw, jasne? \u2013 Rzuci\u0142a te s\u0142owa jak wyzwanie.<\/p>\n\n\n\n
Katerina spojrza\u0142a na ni\u0105 spokojnie i lekko drwi\u0105co.<\/p>\n\n\n\n
– Nie, Ludmi\u0142o Arkadiewna. To mieszkanie jest naszym domem z Andriejem. A ty jeste\u015b tu tylko go\u015bciem. I od tej pory prosz\u0119 ci\u0119 o jedno: przychod\u017a, kiedy ci\u0119 zaprosz\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a Arkadiewna po cichu opu\u015bci\u0142a kuchni\u0119, zostawiaj\u0105c Katarzyn\u0119 sam\u0105 z odg\u0142osem deszczu za oknem.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy drzwi zamkn\u0119\u0142y si\u0119 za Ludmi\u0142\u0105 Arkadiewn\u0105, Andriej ze zdumieniem spojrza\u0142 na \u017con\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Co to by\u0142o? Pok\u0142\u00f3cili\u015bcie si\u0119, kiedy mnie nie by\u0142o?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 Katerina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eW ko\u0144cu porozmawiali\u015bmy bez k\u0142amstw\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej zmarszczy\u0142 brwi z niedowierzaniem.
\u201eMama odesz\u0142a sama? Bez skandalu? Bez cienia niewdzi\u0119czno\u015bci?\u201d<\/p>\n\n\n\n
– Wyobra\u017ca\u0107 sobie.<\/p>\n\n\n\n
– A co jej powiedzia\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n
Katerina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 tajemniczo.
\u2013 Powiedzia\u0142am to, co powinnam by\u0142a powiedzie\u0107 ju\u017c dawno: \u017ce to mieszkanie zosta\u0142o kupione za moje pieni\u0105dze. A twoja matka nie ma tu \u017cadnych praw. Czy wszystko jasne?<\/p>\n\n\n\n
Andriej spojrza\u0142 na \u017con\u0119 jak na kosmit\u0119.
\u201eI ona\u2026 po prostu odesz\u0142a?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo c\u00f3\u017c, oczywi\u015bcie, by\u0142o troch\u0119 dramatu\u201d \u2013 Katerina wzruszy\u0142a ramionami. \u201eAle tak, po prostu odesz\u0142a. Chyba w ko\u0144cu zrozumia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bstare sztuczki na mnie nie dzia\u0142aj\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Jakie techniki?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Manipulacja. Presja. Historie o tym, jak trudno by\u0142o jej ci\u0119 wychowa\u0107. To wszystko s\u0105 sztuczki z arsena\u0142u szanta\u017cu emocjonalnego.<\/p>\n\n\n\n
Andriej opad\u0142 na kanap\u0119, przeczesuj\u0105c palcami w\u0142osy.
\u201eNie mog\u0119 w to uwierzy\u0107. Zazwyczaj po takich rozmowach nie dzwoni przez tydzie\u0144, a potem bombarduje mnie wiadomo\u015bciami o tym, jak \u017ale si\u0119 czuje\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTym razem b\u0119dzie inaczej\u201d \u2013 powiedzia\u0142a stanowczo Katerina, siadaj\u0105c obok niej. \u201eBo teraz wie, \u017ce si\u0119 na to nie nabior\u0119. Nie b\u0119d\u0119 ci\u0119 naciska\u0107, \u017ceby\u015b do niej zadzwoni\u0142a. Nie b\u0119d\u0119 si\u0119 czu\u0142a winna. I nie pozwol\u0119 jej rz\u0105dzi\u0107 naszym domem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej zacisn\u0105\u0142 usta, wyra\u017anie przyswajaj\u0105c t\u0119 \u200b\u200binformacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, zawsze my\u015bla\u0142em, \u017ce to w porz\u0105dku\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho. \u201e\u017be tak mia\u0142o by\u0107. \u017be jestem jej na zawsze d\u0142u\u017cnikiem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzieci nie maj\u0105 obowi\u0105zku by\u0107 wiecznie wdzi\u0119cznym rodzicom za to, \u017ce je wychowali\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a cicho Katerina. \u201eRodzice decyduj\u0105 si\u0119 na posiadanie dzieci. Dzieci nie dokonuj\u0105 tego wyboru\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Za oknem burza zacz\u0119\u0142a cichn\u0105\u0107. Krople deszczu nie t\u0142uk\u0142y ju\u017c z furi\u0105 o szyb\u0119, lecz cicho sp\u0142ywa\u0142y, zostawiaj\u0105c kr\u0119te \u015bcie\u017cki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDamy rad\u0119, Andriej\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Katerina, bior\u0105c go za r\u0119k\u0119. \u201eTylko przesta\u0144 patrze\u0107 na ni\u0105 wstecz przy ka\u017cdej decyzji. Jeste\u015b doros\u0142y i masz w\u0142asne \u017cycie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej mocno \u015bcisn\u0105\u0142 jej d\u0142o\u0144.
\u201eNie wyobra\u017casz sobie, jak strasznie jest zacz\u0105\u0107 \u017cy\u0107 w\u0142asnym \u017cyciem po trzydziestce\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMog\u0119 sobie wyobrazi\u0107\u201d \u2013 Katerina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 delikatnie. \u201eW\u0142a\u015bnie dlatego tu jestem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– A co je\u015bli si\u0119 myl\u0119?<\/p>\n\n\n\n
– Wtedy naprawimy ten b\u0142\u0105d razem. Albo po prostu przetrwamy to i p\u00f3jdziemy dalej.<\/p>\n\n\n\n
Andriej d\u0142ugo patrzy\u0142 na \u017con\u0119, jakby widzia\u0142 j\u0105 po raz pierwszy. Potem jego wzrok pow\u0119drowa\u0142 ku oprawionej fotografii \u2013 ich zdj\u0119ciu \u015blubnemu. Stali na tle morza: Katerina w prostej bia\u0142ej sukni, a Andriej w jasnym garniturze. Oboje si\u0119 u\u015bmiechali, patrz\u0105c nie w obiektyw, ale na siebie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, co mnie uderzy\u0142o, gdy ci\u0119 pierwszy raz zobaczy\u0142em?\u201d \u2013 zapyta\u0142 nagle.<\/p>\n\n\n\n
– Co?<\/p>\n\n\n\n
– Twoja pewno\u015b\u0107 siebie. Wiedzia\u0142e\u015b, czego chcesz. I nie ba\u0142e\u015b si\u0119 tego chcie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Katerina wzruszy\u0142a ramionami.
\u201eOd dzieci\u0144stwa uczono mnie, \u017cebym sama wybiera\u0142a swoj\u0105 drog\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– I pos\u0142uchaj mnie.<\/p>\n\n\n\n
Milczeli, ka\u017cdy my\u015bl\u0105c o swoich sprawach. Wtedy Andrzej nagle wsta\u0142 i zdecydowanie podszed\u0142 do szafy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo robisz?\u201d zapyta\u0142a Katerina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzego\u015b takiego pragn\u0105\u0142em od dawna\u201d \u2013 wyci\u0105gn\u0105\u0142 z szafy star\u0105, zniszczon\u0105 tekturow\u0105 teczk\u0119. \u201ePami\u0119tasz, jak ci opowiada\u0142em o projekcie dla os\u00f3b ze specjalnymi potrzebami? O systemie \u201einteligentnego domu\u201d, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by pom\u00f3c osobom niepe\u0142nosprawnym poczu\u0107 si\u0119 bardziej niezale\u017cnymi?\u201d<\/p>\n\n\n\n
– Oczywi\u015bcie. To tw\u00f3j ulubiony pomys\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– Markowicz da\u0142 dzi\u015b zielone \u015bwiat\u0142o – Andriej otworzy\u0142 teczk\u0119, a jego oczy rozb\u0142ys\u0142y. – Wyobra\u017casz sobie? To b\u0119dzie najwi\u0119ksze zam\u00f3wienie w historii naszej firmy!<\/p>\n\n\n\n
– Gratulacje! – Katerina by\u0142a szczerze szcz\u0119\u015bliwa. – To prze\u0142om! Czemu nie powiedzia\u0142e\u015b tego od razu?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Chcia\u0142em \u2014 zawaha\u0142 si\u0119 Andriej. \u2014 Ale kiedy zobaczy\u0142em mam\u0119\u2026 Nie wiem, po prostu nie mog\u0142em si\u0119 do tego zmusi\u0107. Ona zawsze powtarza\u0142a, \u017ce \u200b\u200bstartup to kaprys. \u017be powinienem szuka\u0107 stabilnej pracy w du\u017cej firmie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA teraz?\u201d zapyta\u0142a cicho Katerina. \u201eMo\u017cesz jej powiedzie\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej pomy\u015bla\u0142, patrz\u0105c na rysunki i diagramy.
\u201eWiesz\u201d \u2013 powiedzia\u0142 powoli \u2013 \u201epo raz pierwszy w \u017cyciu zupe\u0142nie nie obchodzi mnie, co ona o tym my\u015bli. Przecie\u017c to ja to wszystko wymy\u015bli\u0142em. Ja to zaprojektowa\u0142em. I ja to wdra\u017cam\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Spojrza\u0142 na \u017con\u0119 z wyrazem twarzy, kt\u00f3ry by\u0142 dla niego zupe\u0142nie nowy \u2013 jednocze\u015bnie zaskoczony i zdecydowany.<\/p>\n\n\n\n
– Niech mama my\u015bli, co chce. To moje \u017cycie. Moja firma. Moja praca. I moja \u017cona.<\/p>\n\n\n\n
Katerina si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a.
\u201eTeraz wierz\u0119, \u017ce wszystko b\u0119dzie dobrze\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Na zewn\u0105trz przesta\u0142o pada\u0107. Wieczorne s\u0142o\u0144ce wysz\u0142o zza chmur, maluj\u0105c mokre ulice na z\u0142ociste odcienie. W mieszkaniu nie unosi\u0142 si\u0119 ju\u017c zapach drogich perfum Ludmi\u0142y Arkadiewny, a powietrze wydawa\u0142o si\u0119 \u015bwie\u017ce i czyste, jak po burzy.<\/p>\n\n\n\n
Katerina podesz\u0142a do okna i je otworzy\u0142a. Ch\u0142odne powietrze i odleg\u0142y szum miasta, o\u017cywaj\u0105cy po deszczu, wdar\u0142y si\u0119 do pokoju. Gdzie\u015b w oddali zatr\u0105bi\u0142 samoch\u00f3d. Zaszczeka\u0142 pies.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMy\u015blisz, \u017ce mama d\u0142ugo b\u0119dzie obra\u017cona?\u201d \u2013 zapyta\u0142 Andrzej, podchodz\u0105c od ty\u0142u i obejmuj\u0105c \u017con\u0119 za ramiona.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a szczerze Katerina. \u201eAle jej \u017cale nie s\u0105 ju\u017c naszym problemem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andrzej skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 w milczeniu, obserwuj\u0105c ostatnie krople deszczu spadaj\u0105ce z gzymsu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNast\u0119pnym razem b\u0119dzie inaczej\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w ko\u0144cu. \u201eObiecuj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiem\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a po prostu Katerina, nakrywaj\u0105c jego d\u0142o\u0144 swoj\u0105 d\u0142oni\u0105.<\/p>\n\n\n\n
D\u0142ugo stali przy oknie, obserwuj\u0105c zachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce, z\u0142oc\u0105ce mokry asfalt. Nie by\u0142o potrzeby m\u00f3wi\u0107 na g\u0142os tego, co sta\u0142o si\u0119 dla nich obojga jasne: rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 nowy rozdzia\u0142 w ich zwi\u0105zku. Rozdzia\u0142, w kt\u00f3rym tylko oni dwoje podejmuj\u0105 decyzje. Bez ogl\u0105dania si\u0119 na przesz\u0142o\u015b\u0107 i oczekiwania innych.<\/p>\n\n\n\n
Za nimi, w k\u0105cie pokoju, cicho tyka\u0142 stary zegar, kt\u00f3ry Ludmi\u0142a Arkadiewna przywioz\u0142a kiedy\u015b jako prezent na parapet\u00f3wk\u0119. \u201eTo rodzinna pami\u0105tka\u201d \u2013 powiedzia\u0142a wtedy. \u201eB\u0119dzie ci przypomina\u0142, \u017ce czas mija i \u017ce musisz mie\u0107 czas na najwa\u017cniejsze rzeczy w \u017cyciu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
C\u00f3\u017c, nadszed\u0142 czas, aby w ko\u0144cu zdecydowa\u0107, co jest dla nich najwa\u017cniejsze. I po raz pierwszy Andriej poczu\u0142, \u017ce zna odpowied\u017a\u2026<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Wiatr ciska\u0142 w okna m\u017cawk\u0105, a Ludmi\u0142a Arkadiewna z irytacj\u0105 zaci\u0105ga\u0142a ci\u0119\u017ckie zas\u0142ony. Za ka\u017cdym razem, gdy przyje\u017cd\u017ca\u0142a do tego miasta, pogoda zdawa\u0142a \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":10492,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10491","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10491","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10491"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10491\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10493,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10491\/revisions\/10493"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/10492"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10491"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10491"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10491"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}