My\u015blisz, \u017ce ona nie wie o twoich \u201epodr\u00f3\u017cach s\u0142u\u017cbowych\u201d?<\/p>\n\n\n\n
Marina energicznie pociera\u0142a skronie. G\u0142owa pulsowa\u0142a jej po nieprzespanej nocy.<\/p>\n\n\n\n
Widzia\u0142a przed sob\u0105 poprzedni wiecz\u00f3r: Igor w s\u0105siednim pokoju, cichy g\u0142os w telefonie: <\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, wszystko zarezerwowane. Hotel nad morzem. Nie, nie martw si\u0119, w domu panuje cisza\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Zamar\u0142a w drzwiach, wahaj\u0105c si\u0119, czy wej\u015b\u0107, czy wyj\u015b\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Potem d\u0142ugo sta\u0142a pod gor\u0105cym prysznicem, jakby pr\u00f3buj\u0105c zmy\u0107 upokarzaj\u0105ce uczucie obco\u015bci we w\u0142asnym domu.<\/p>\n\n\n\n
Rano Marina siedzia\u0142a w kuchni, \u015bciskaj\u0105c w d\u0142oniach kubek zimnej herbaty.<\/p>\n\n\n\n
Na stole, obci\u0105\u017conym star\u0105 porcelanow\u0105 cukierniczk\u0105 \u2013 prezentem \u015blubnym od mojej te\u015bciowej \u2013 le\u017ca\u0142a bia\u0142a karteczka:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWr\u00f3c\u0119 za tydzie\u0144\u201d. Trzy s\u0142owa, nabazgrane rozci\u0105gni\u0119tym pismem mojego m\u0119\u017ca. \u017badnego wyja\u015bnienia, \u017cadnych przeprosin. Jak zawsze.<\/p>\n\n\n\n
Dwadzie\u015bcia lat temu zacz\u0119\u0142y si\u0119 jej pierwsze ataki l\u0119kowe. Wtedy, z trzyletni\u0105 Len\u0105 na r\u0119kach, po raz pierwszy zetkn\u0119\u0142a si\u0119 z jego znikni\u0119ciem.<\/p>\n\n\n\n
Biega\u0142a mi\u0119dzy szpitalami i kostnicami. Dzwoni\u0142a na policj\u0119, p\u0142aka\u0142a w ramionach przyjaci\u00f3\u0142ek i nie mog\u0142a spa\u0107 po nocach. Lena by\u0142a kapry\u015bna, zastanawia\u0142a si\u0119, gdzie podzia\u0142 si\u0119 jej ojciec. Wr\u00f3ci\u0142 tydzie\u0144 p\u00f3\u017aniej \u2013 opalony, cuchn\u0105cy cudzymi perfumami, z nowym zegarkiem na nadgarstku.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMia\u0142em pilne sprawy do za\u0142atwienia. Wiesz \u2013 praca\u201d \u2013 powiedzia\u0142 swobodnie i poszed\u0142 pod prysznic, zostawiaj\u0105c j\u0105 na korytarzu z dr\u017c\u0105cymi r\u0119kami i gul\u0105 w gardle.<\/p>\n\n\n\n
\u201eC\u00f3rko, czego si\u0119 spodziewa\u0142a\u015b?\u201d \u2013 pyta\u0142a moja te\u015bciowa, zaciskaj\u0105c usta. \u201eCz\u0142owiek powinien by\u0107 wolny. M\u00f3j Pietia, niech spoczywa w pokoju, te\u017c cz\u0119sto bywa\u0142 poza domem\u201d. A ja milcza\u0142am i czeka\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo, Marinka\u201d \u2013 powt\u00f3rzy\u0142a jej przyjaci\u00f3\u0142ka Tamara. \u201eCiesz si\u0119, \u017ce wraca. Moja Vitka ca\u0142kiem znikn\u0119\u0142a, zapomnia\u0142 p\u0142aci\u0107 alimenty, dra\u0144\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Teraz, patrz\u0105c na notatk\u0119, Marina przypomnia\u0142a sobie cioci\u0119 Ver\u0119 \u2013 jedyn\u0105 osob\u0119, kt\u00f3ra zawsze m\u00f3wi\u0142a jej prawd\u0119. Miesi\u0105c temu odwiedzi\u0142a j\u0105 w szpitalu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eUsi\u0105d\u017a, moja dziewczyno\u201d \u2013 zawo\u0142a\u0142a do Mariny. Jej g\u0142os by\u0142 s\u0142aby i ochryp\u0142y. \u201ePatrz\u0119 na ciebie i serce mi krwawi\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOj, daj spok\u00f3j, ciociu Vero\u201d \u2013 Marina pr\u00f3bowa\u0142a si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0107. \u201eWszystko u mnie w porz\u0105dku\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDobrze?\u201d Ciocia kaszln\u0119\u0142a i otar\u0142a usta chusteczk\u0105. \u201e\u017byjesz jak cie\u0144. Kiedy ostatnio zrobi\u0142a\u015b co\u015b dla siebie? Kiedy by\u0142a\u015b szcz\u0119\u015bliwa?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina milcza\u0142a, wyg\u0142adzaj\u0105c zagniecenia na szpitalnym kocu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMam siedemdziesi\u0105t pi\u0119\u0107 lat\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a ciocia Vera. \u201eWiesz, czego \u017ca\u0142uj\u0119? Nie tego, \u017ce nie oszcz\u0119dza\u0142am pieni\u0119dzy ani nie zrobi\u0142am kariery. Po prostu ba\u0142am si\u0119 \u017cy\u0107. Ci\u0105gle czeka\u0142am na odpowiedni moment, ci\u0105gle ogl\u0105daj\u0105c si\u0119 przez rami\u0119 na innych. Ale \u017cycie\u2026 ono nie czeka; ucieka jak woda przez palce\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo mam zrobi\u0107?\u201d zapyta\u0142a cicho Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 \u017byj, dziewczyno. Zanim b\u0119dzie za p\u00f3\u017ano \u2013 po prostu \u017cyj.<\/p>\n\n\n\n
Rozmow\u0119 telefoniczn\u0105 wyrwa\u0142a j\u0105 ze wspomnie\u0144. Na ekranie pojawi\u0142a si\u0119 \u201eLenoczka\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, jak si\u0119 masz?\u201d \u2013 g\u0142os c\u00f3rki brzmia\u0142 zaniepokojony. \u201eNikt nie odbiera telefonu, martwi\u0119 si\u0119. Mam wpa\u015b\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina chcia\u0142a odpowiedzie\u0107 zwyczajowym \u201ewszystko jest w porz\u0105dku\u201d, ale nagle te s\u0142owa j\u0105 zakrztusi\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, Len\u201d \u2013 wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech. \u201eTo nie jest normalne. To wcale nie jest normalne\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Na linii zapad\u0142a ci\u0119\u017cka cisza.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZnowu wyszed\u0142?\u201d \u2013 zapyta\u0142a w ko\u0144cu Lena.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak. Nad morze\u201d \u2013 Marina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno. \u201eS\u0142ysza\u0142am, jak wczoraj z ni\u0105 rozmawia\u0142 przez telefon. Ju\u017c nawet nie pr\u00f3buje tego ukrywa\u0107 \u2013 jest tak pewien, \u017ce nigdzie nie p\u00f3jd\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo\u201d \u2013 zawaha\u0142a si\u0119 Lena. \u201eMo\u017ce naprawd\u0119 powinna\u015b p\u00f3j\u015b\u0107 do psychologa? Znam dobrego specjalist\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 Marina zaskoczy\u0142a sam\u0105 siebie stanowczo\u015bci\u0105 swojego g\u0142osu. \u201eWiesz, co zrobi\u0119? Pojad\u0119 nad morze\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZdecydowanie. Od dawna marzy\u0142am o zobaczeniu morza jesieni\u0105. M\u00f3wi\u0105, \u017ce jest zupe\u0142nie inne \u2013 szare, burzliwe. Zupe\u0142nie jak moje \u017cycie\u201d \u2013 pr\u00f3bowa\u0142a za\u017cartowa\u0107, ale wysz\u0142o gorzko.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA co z prac\u0105? A co z mieszkaniem?\u201d \u2013 w g\u0142osie mojej c\u00f3rki s\u0142ycha\u0107 by\u0142o panik\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMam zaoszcz\u0119dzone trzy lata urlopu. Swiet\u0142ana Pietrowna zrozumie \u2013 sama przesz\u0142a rozw\u00f3d. Zajmiesz si\u0119 mieszkaniem?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eZaczekaj, mamo\u201d \u2013 Lena m\u00f3wi\u0142a szybko i niepewnie. \u201eOm\u00f3wmy wszystko. Zaraz b\u0119d\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, moja droga\u201d \u2013 przerwa\u0142a jej cicho Marina. \u201eJe\u015bli zaczn\u0119 teraz o tym rozmawia\u0107, nigdzie nie p\u00f3jd\u0119. Znajd\u0119 tysi\u0105c powod\u00f3w, \u017ceby zosta\u0107, zaczn\u0119 przekonywa\u0107 sam\u0105 siebie, \u017ceby zn\u00f3w by\u0107 cierpliw\u0105. Do\u015b\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Po roz\u0142\u0105czeniu si\u0119 sta\u0142a bez ruchu przez kilka minut. Ogarn\u0119\u0142a j\u0105 znajoma panika \u2013 dusz\u0105ca, parali\u017cuj\u0105ca. \u201eDok\u0105d idziesz sama? Co ludzie powiedz\u0105?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ale ponad tym strachem narasta\u0142o co\u015b nowego: gniew. Na siebie, za lata milcz\u0105cej zgody. Na Igora, za jego pewno\u015b\u0107 co do bezkarno\u015bci. Na wszystkich, kt\u00f3rzy latami przekonywali j\u0105, by to tolerowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
R\u0119ce jej dr\u017ca\u0142y, gdy pakowa\u0142a torb\u0119. Ciep\u0142y sweter, d\u017cinsy, szczoteczka do z\u0119b\u00f3w. Po chwili namys\u0142u dorzuci\u0142a tom Brodskiego \u2013 jedyn\u0105 rzecz, jaka jej pozosta\u0142a z dawnej siebie, dziewczyny, kt\u00f3ra kiedy\u015b marzy\u0142a o studiowaniu filologii.<\/p>\n\n\n\n
Zostawi\u0142a notatk\u0119 na kuchennym stole: \u201eJa te\u017c wr\u00f3c\u0119 za tydzie\u0144\u201d. Po chwili doda\u0142a: \u201eNie szukaj \u2013 i tak nie znajdziesz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W kasie biletowej na stacji unosi\u0142 si\u0119 zapach kurzu i taniej kawy. Kobieta za szyb\u0105 patrzy\u0142a na Marin\u0119 leniwie i oboj\u0119tnie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNa Krym. Do Teodozji\u201d \u2013 Marina by\u0142a zaskoczona, jak \u0142atwo nazwa miasta, o kt\u00f3rym marzy\u0142a, wymkn\u0119\u0142a jej si\u0119 z ust.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzisiaj tylko miejsca zarezerwowane\u201d \u2013 kasjer klikn\u0105\u0142 na klawiaturze. \u201eDolne \u0142\u00f3\u017cko obok toalety czy g\u00f3rne \u0142\u00f3\u017cko na \u015brodku?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTa dolna\u201d \u2013 Marina wyobrazi\u0142a sobie, jak wspina si\u0119 na g\u00f3rn\u0105 p\u00f3\u0142k\u0119 i wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119 wewn\u0119trznie.<\/p>\n\n\n\n
Wagon towarowy powita\u0142 j\u0105 zapachem gotowanego kurczaka i nieustannym szumem g\u0142os\u00f3w. Jej s\u0105siadk\u0105 okaza\u0142a si\u0119 pulchna kobieta oko\u0142o sze\u015b\u0107dziesi\u0105tki z jaskrawoczerwonymi w\u0142osami.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJestem Tamara Iwanowna\u201d \u2013 przedstawi\u0142a si\u0119, pomagaj\u0105c Marinie po\u0142o\u017cy\u0107 torb\u0119. \u201eNad morzem?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak\u201d \u2013 zawaha\u0142a si\u0119 Marina. \u2013 \u201eNa wakacjach\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSamotna?\u201d Tamara Iwanowna spojrza\u0142a na ni\u0105 badawczo. \u201eUciekasz przed kim\u015b czy do kogo\u015b?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego musz\u0119 ucieka\u0107?\u201d Marina pr\u00f3bowa\u0142a si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0107. \u201eMo\u017ce po prostu podr\u00f3\u017cuj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak\u201d \u2013 za\u015bmia\u0142a si\u0119 s\u0105siadka. \u201eW pa\u017adzierniku? Z takim zagubionym spojrzeniem? Wiesz, c\u00f3rko, przez dwadzie\u015bcia lat pracowa\u0142am jako konduktorka. Nauczy\u0142am si\u0119 dostrzega\u0107 ludzi na wylot. Zw\u0142aszcza takie kobiety \u2013 same, z ma\u0142\u0105 torb\u0105, jakby spakowan\u0105 w po\u015bpiechu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do okna. Wieczorne miasto p\u0142yn\u0119\u0142o za szyb\u0105 \u2013 szare, ch\u0142odne, tak znajome. Zastanawia\u0142a si\u0119, czy Igor ju\u017c zauwa\u017cy\u0142 jej nieobecno\u015b\u0107. Czy dzwoni\u0142 do Leny?<\/p>\n\n\n\n
\u201eJa te\u017c kiedy\u015b uciek\u0142am\u201d \u2013 powiedzia\u0142a nagle Tamara Iwanowna. \u201eOd m\u0119\u017ca pijaka. Zabra\u0142am dzieci i pojecha\u0142am donik\u0105d. To by\u0142o przera\u017caj\u0105ce\u2026 przera\u017caj\u0105ce. Ale wiesz, wtedy po raz pierwszy poczu\u0142am, \u017ce \u017cyj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wyj\u0119\u0142a z ogromnej torby termos i dwa plastikowe kubki.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Chcesz herbaty? Z mi\u0119t\u0105, sam j\u0105 zebra\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
Herbata pachnia\u0142a latem i zapomnian\u0105 wolno\u015bci\u0105. Marina ogrza\u0142a d\u0142onie nad fili\u017cank\u0105 i s\u0142ucha\u0142a opowie\u015bci Tamary Iwanowny \u2013 o dziwnych pasa\u017cerach, o miastach migaj\u0105cych za oknem, o r\u00f3\u017cnych sposobach, w jakie ludzie uciekaj\u0105 od problem\u00f3w i odnajduj\u0105 szcz\u0119\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy wiesz, \u017ce w Teodozji jest taras widokowy?\u201d \u2013 zapyta\u0142 nagle konduktor. \u201eJest tam stara forteca. Je\u015bli wejdziesz tam o zachodzie s\u0142o\u0144ca, morze nabiera z\u0142otego koloru. Za ka\u017cdym razem, gdy tam lecia\u0142em, chcia\u0142em go zobaczy\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTeraz ju\u017c wiem\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 Marina.<\/p>\n\n\n\n
Noc w poci\u0105gu ci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Stukot k\u00f3\u0142 usypia\u0142 mnie, ale sen nie chcia\u0142 nadej\u015b\u0107. W ciemno\u015bci wagonu co jaki\u015b czas migota\u0142y ekrany telefon\u00f3w, kto\u015b cicho chrapa\u0142, a jakie\u015b dziecko p\u0142aka\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Marina le\u017ca\u0142a, wpatruj\u0105c si\u0119 w ciemno\u015b\u0107 i rozmy\u015blaj\u0105c o tym, jak dziwne jest \u017cycie. Przez dwadzie\u015bcia lat ba\u0142a si\u0119 wkroczy\u0107 w nieznane. A teraz jecha\u0142a nocnym poci\u0105giem, pi\u0142a herbat\u0119 z nieznajomym, czuj\u0105c si\u0119 jak uciekinier albo bohaterka powie\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Telefon zawibrowa\u0142 \u2013 wiadomo\u015b\u0107 od Leny: \u201eTata dzwoni\u0142. Wpad\u0142 w panik\u0119. Powiedzia\u0142, \u017ce zwariowa\u0142a\u015b. Mamo, jeste\u015b pewna?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina odpowiedzia\u0142a: \u201ePo raz pierwszy w \u017cyciu jestem tego pewna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Poci\u0105g dotar\u0142 do Teodozji rano. Miasto powita\u0142o j\u0105 ch\u0142odnym wiatrem i zapachem jodu. Ma\u0142y budynek dworca wygl\u0105da\u0142 jak zabawka na tle szarego nieba.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZadzwonisz po taks\u00f3wk\u0119?\u201d podszed\u0142 do niej starszy m\u0119\u017cczyzna w zniszczonej marynarce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, ja\u2026\u201d Marina si\u0119 zawaha\u0142a. Nagle zda\u0142a sobie spraw\u0119, \u017ce nie wie, dok\u0105d i\u015b\u0107. W po\u015bpiechu nie zarezerwowa\u0142a nawet hotelu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJeste\u015b tu pierwszy raz?\u201d \u2013 zapyta\u0142 taks\u00f3wkarz ze zrozumieniem. \u201eMog\u0119 poleci\u0107 dobry pensjonat. Jest niedrogi i pi\u0119\u0107 minut od morza\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzemu nie?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a Marina. Przecie\u017c najtrudniejsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u2013 odej\u015bcie \u2013 ju\u017c zrobi\u0142a. Reszta jako\u015b si\u0119 u\u0142o\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
Samoch\u00f3d wi\u0142 si\u0119 w\u0105skimi uliczkami. Marina patrzy\u0142a przez okno, pr\u00f3buj\u0105c zapami\u0119ta\u0107 ka\u017cdy szczeg\u00f3\u0142 \u2013 \u0142uszcz\u0105ce si\u0119 \u015bciany starych dom\u00f3w, pranie rozwieszone mi\u0119dzy balkonami, samotnego kota na parapecie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA tam\u201d \u2013 taks\u00f3wkarz machn\u0105\u0142 r\u0119k\u0105 gdzie\u015b w prawo \u2013 \u201ejest genue\u0144ska twierdza. Je\u015bli jeste\u015b zainteresowany, mog\u0119 ci pokaza\u0107 drog\u0119 w drodze powrotnej. Jest tam taras widokowy, widok zapiera dech w piersiach!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, przypominaj\u0105c sobie opowie\u015b\u0107 Tamary Iwanowny.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Na pewno wstan\u0119. O zachodzie s\u0142o\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n
Pensjonat okaza\u0142 si\u0119 ma\u0142ym, dwupi\u0119trowym domkiem poro\u015bni\u0119tym dzikimi winogronami. Na ganku drzema\u0142 pr\u0119gowany kot, a przez otwarte okno wpada\u0142 zapach \u015bwie\u017co wypieczonych wypiek\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLudmi\u0142a Siergiejewna!\u201d krzykn\u0105\u0142 taks\u00f3wkarz. \u201ePrzyjmij go\u015bcia!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Na werand\u0119 wysz\u0142a kobieta \u2013 wysoka, dostojna, z koron\u0105 siwych w\u0142os\u00f3w. Spojrza\u0142a na Marin\u0119 uwa\u017cnym wzrokiem.<\/p>\n\n\n\n
Pok\u00f3j by\u0142 ma\u0142y, ale przytulny. Stare meble, przykryte wyblak\u0142ymi koronkowymi serwetkami, pachnia\u0142y past\u0105 i czym\u015b dziwnie domowym. Na stoliku nocnym sta\u0142 wazon z suszonymi kwiatami.<\/p>\n\n\n\n
\u201eRozgo\u015b\u0107 si\u0119\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Siergiejewna otworzy\u0142a szeroko drzwi balkonowe. \u201eOto twoje morze. Burza dzisiaj oznacza deszcz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina wysz\u0142a na balkon i zamar\u0142a. Morze rozci\u0105ga\u0142o si\u0119 przed ni\u0105 \u2013 o\u0142owianoszare, kipi\u0105ce, z bia\u0142ymi grzywaczami. Rycza\u0142o i rozbija\u0142o si\u0119 o brzeg jak \u017cywa istota.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWidzisz j\u0105 pierwszy raz?\u201d W g\u0142osie gospodyni zabrzmia\u0142a nuta czu\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Tak, to znaczy nie. Widzia\u0142em, oczywi\u015bcie. Ale jako\u015b inaczej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKa\u017cdego dnia jest inaczej\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Siergiejewna opar\u0142a si\u0119 o balustrad\u0119. \u201eJak nasze \u017cycie \u2013 czasem burzliwe, czasem spokojne. Zostaniesz z nami na d\u0142u\u017cej?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNa tydzie\u0144\u201d \u2013 Marina zrobi\u0142a pauz\u0119. \u201eMo\u017ce d\u0142u\u017cej\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy uciek\u0142a\u015b od m\u0119\u017ca?\u201d \u2013 zapyta\u0142a nagle wprost gospodyni.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego wszyscy tak my\u015bl\u0105?\u201d wyrzuci\u0142a z siebie Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBo wygl\u0105da znajomo\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 Ludmi\u0142a Siergiejewna. \u201eWidz\u0119 tu ludzi od dwudziestu lat. Zw\u0142aszcza jesieni\u0105 wielu z nich przyje\u017cd\u017ca \u2013 zagubionych, z pospiesznie spakowan\u0105 walizk\u0105. Szukaj\u0105cych czego\u015b. Albo uciekaj\u0105cych przed czym\u015b\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy oni je znajd\u0105?\u201d zapyta\u0142a cicho Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo zale\u017cy\u201d \u2013 wzruszy\u0142a ramionami gospodyni. \u201eMorze jest jak lustro. Widzisz to, czego szukasz. Dobrze, rozgo\u015b\u0107 si\u0119. \u015aniadanie jest o \u00f3smej, ale je\u015bli zaspa\u0142e\u015b, nie ma problemu. Kuchnia jest do twojej dyspozycji\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina d\u0142ugo sta\u0142a sama na balkonie. Wiatr rozwiewa\u0142 jej w\u0142osy, a s\u0142ona morska mg\u0142a osiada\u0142a na ustach. Mewy krzycza\u0142y gdzie\u015b w oddali, a w dole szumia\u0142 przyp\u0142yw, miarowy i ko\u0142ysz\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n
G\u0142os z s\u0105siedniego balkonu sprawi\u0142, \u017ce podskoczy\u0142a. Sta\u0142 tam starszy m\u0119\u017cczyzna \u2013 siwow\u0142osy, o pomarszczonej, opalonej twarzy. W d\u0142oniach trzyma\u0142 podarty notatnik.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie pal\u0119\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZgadza si\u0119\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119, a zmarszczki wok\u00f3\u0142 jego oczu zebra\u0142y si\u0119 niczym promienie. \u201eTe\u017c rzuci\u0142em. Prosz\u0119 bardzo\u201d \u2013 pokaza\u0142 notatnik. \u201ePisz\u0119. A tak przy okazji, Pawe\u0142 Andriejewicz. Lokalny historyk\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Chcia\u0142a odpowiedzie\u0107 co\u015b uprzejmego i wymijaj\u0105cego. Zamiast tego nagle powiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 M\u00f3j m\u0105\u017c poszed\u0142 do swojej kochanki. A ja mam ju\u017c do\u015b\u0107 czekania.<\/p>\n\n\n\n
Pawe\u0142 Andriejewicz milcza\u0142, patrz\u0105c na wzburzone morze.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w ko\u0144cu \u2013 \u201epracuj\u0119 tu od trzydziestu lat. Codziennie przychodz\u0119, patrz\u0119 na morze i zapisuj\u0119 historie. W ko\u0144cu to jak ksi\u0105\u017cka. Trzeba tylko umie\u0107 j\u0105 czyta\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eR\u00f3\u017cne rzeczy\u201d \u2013 zamy\u015bli\u0142 si\u0119, stukaj\u0105c o\u0142\u00f3wkiem o notes. \u201eDzi\u015b, na przyk\u0142ad, chodzi o kobiet\u0119, kt\u00f3ra po raz pierwszy w \u017cyciu postanowi\u0142a by\u0107 sob\u0105. Chcesz to us\u0142ysze\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. A Pawe\u0142 Andriejewicz zacz\u0105\u0142 opowiada\u0107 swoj\u0105 histori\u0119 \u2013 o statkach, kt\u00f3re p\u0142ywa\u0142y po tych wodach przez wieki, o latarni morskiej na przyl\u0105dku, o latarniku, kt\u00f3ry sp\u0119dzi\u0142 dwadzie\u015bcia lat pisz\u0105c listy do swojej d\u0142ugoletniej ukochanej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego to zrobi\u0142?\u201d zapyta\u0142a Marina. \u201eWiedzia\u0142, \u017ce ona nie wr\u00f3ci\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMo\u017ce, mo\u017ce te listy nie by\u0142y dla niej, ale dla niego? \u017beby nie zapomnia\u0142, kim by\u0142?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Pawe\u0142 Andriejewicz u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u201eJeste\u015b spostrzegawcza, Marina. Czasami kurczowo si\u0119 czego\u015b trzymamy \u2013 osoby, nawyku, b\u00f3lu \u2013 po prostu dlatego, \u017ce boimy si\u0119 pozna\u0107 siebie bez tego\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Na korytarzu s\u0142ycha\u0107 by\u0142o kroki \u2013 Ludmi\u0142a Siergiejewna nios\u0142a czyst\u0105 po\u015bciel.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOch, czy my si\u0119 ju\u017c poznali\u015bmy?\u201d Pu\u015bci\u0142a Marinie przyjacielskie oko. \u201ePawe\u0142 Andriejewicz przyje\u017cd\u017ca do nas co roku. Zna wszystkie lokalne legendy, wszystkie historie. Szczeg\u00f3lnie uwielbia opowiada\u0107 historie o latarni morskiej\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBo to nie jest tylko opowie\u015b\u0107, Ludo\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142 lokalny historyk. \u201eTo metafora. Ka\u017cdy z nas jest troch\u0119 latarnikiem. Zapalamy \u015bwiat\u0142o i czekamy na kogo\u015b. Albo na co\u015b\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOch, znowu zaczynasz z tymi metaforami\u201d \u2013 gospodyni machn\u0119\u0142a r\u0119k\u0105. \u201eMarina, idziesz na kolacj\u0119? M\u00f3j pasztet rybny jest gotowy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzi\u0119kuj\u0119, ale\u2026\u201d Marina zawaha\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201e\u017badnych \u201eale\u201d \u2013 warkn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a Siergiejewna. \u201eNad morzem nie mo\u017cna g\u0142odowa\u0107. M\u00f3wi\u0119 to jako ekspert\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Kuchnia w pensjonacie by\u0142a przestronna i jasna. Du\u017cy drewniany st\u00f3\u0142 nakryty niebiesk\u0105 cerat\u0105 w kropki, stara kuchenka gazowa i doniczki z bazyli\u0105 i mi\u0119t\u0105 na parapecie.<\/p>\n\n\n\n
Przy stole siedzia\u0142y ju\u017c dwie osoby: m\u0142oda kobieta z kr\u00f3tkimi, rudymi w\u0142osami i starszy m\u0119\u017cczyzna w tweedowej marynarce.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePoznajcie\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Siergiejewna postawi\u0142a przed Marin\u0105 talerz paruj\u0105cego ciasta. \u201eTo Wiera, artystka, i Siemion Markowicz, profesor. A to Marina, nasza nowa dziewczyna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eD\u0142ugo u nas zostaniesz?\u201d zapyta\u0142a Vera, przesuwaj\u0105c solniczk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrawdopodobnie przez tydzie\u0144\u201d \u2013 Marina poczu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bsi\u0119 rumieni pod uwa\u017cnym spojrzeniem artysty.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrawdopodobnie\u201d to dobre s\u0142owo\u201d \u2013 za\u015bmia\u0142 si\u0119 Siemion Markowicz. \u201eJa te\u017c przyjecha\u0142em na tydzie\u0144. Dok\u0142adnie miesi\u0105c temu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
“Utkn\u0105\u0142e\u015b?” Marina si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105. \u201eZosta\u0142em. To r\u00f3\u017cnica, wiesz.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Telefon w mojej kieszeni zawibrowa\u0142 \u2013 mia\u0142em wiadomo\u015b\u0107 od Igora: \u201eZwariowa\u0142e\u015b? Wracaj natychmiast do domu!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dalej \u2013 od Leny: \u201eMamo, tata jest w\u015bciek\u0142y. M\u00f3wi, \u017ce go zawstydzasz. Co mam mu powiedzie\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina wy\u0142\u0105czy\u0142a telefon.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo trudne?\u201d zapyta\u0142a cicho Vera, kiedy p\u00f3\u017aniej wyszli na werand\u0119 zapali\u0107. A raczej Vera pali\u0142a, podczas gdy Marina po prostu wdycha\u0142a morskie powietrze.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak\u201d \u2013 przyzna\u0142a szczerze Marina. \u201eCzuj\u0119 si\u0119, jakbym kogo\u015b zdradzi\u0142a. Nawet nie jego, ale siebie sam\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBrzmi znajomo\u201d \u2013 artystka strzepn\u0119\u0142a prochy. \u201eJa te\u017c tu uciek\u0142am. Od m\u0119\u017ca, od galerii, od ca\u0142ego tego normalnego \u017cycia. Trzy miesi\u0105ce temu. Planowa\u0142am zosta\u0107 tydzie\u0144 \u2013 przeczeka\u0107, pomy\u015ble\u0107. A potem zda\u0142am sobie spraw\u0119: nie chc\u0119 wraca\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA teraz maluj\u0119 morze. Ka\u017cdy dzie\u0144 jest inny. Czasami sprzedaj\u0119 obrazy turystom. Czasami po prostu siedz\u0119 na brzegu i patrz\u0119 na fale. I wiesz co? Po raz pierwszy w \u017cyciu czuj\u0119 si\u0119 sob\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina posz\u0142a spa\u0107 p\u00f3\u017ano. D\u0142ugo sta\u0142a na balkonie, patrz\u0105c na ciemne morze i ws\u0142uchuj\u0105c si\u0119 w jego nieustanny szept. Gdzie\u015b w oddali migota\u0142o \u015bwiat\u0142o latarni morskiej \u2013 \u017c\u00f3\u0142ta kropka w ciemno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Wyj\u0119\u0142a telefon i w\u0142\u0105czy\u0142a go. Dziesi\u0119\u0107 nieodebranych po\u0142\u0105cze\u0144 od Igora, trzy od Leny. Nie zada\u0142a sobie trudu odczytania wiadomo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem w domu Igor biega\u0142 po mieszkaniu niczym tygrys w klatce.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Co masz na my\u015bli, m\u00f3wi\u0105c \u201ena morzu\u201d? Jak ona \u015bmie?!<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato\u201d \u2013 Lena spojrza\u0142a na ojca z nowym wyrazem twarzy. \u201eA kiedy wyje\u017cd\u017casz, czy ona ci\u0119 pyta? Kiedy znikasz na tygodnie, czy jej to t\u0142umaczysz?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo?\u201d W g\u0142osie c\u00f3rki zabrzmia\u0142a znajoma nuta matki. \u201eMy\u015blisz, \u017ce nie wie o twoich \u201epodr\u00f3\u017cach s\u0142u\u017cbowych\u201d? O teatrze z Vik\u0105 z ksi\u0119gowo\u015bci?\u201d<\/p>\n\n\n\n
“Zamknij si\u0119!” warkn\u0105\u0142 Igor.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, nie zamkn\u0119 si\u0119!\u201d \u2013 Lena podskoczy\u0142a. \u201eWiesz, co jest najgorsze? Nawet nie rozumiesz, ile to dla niej b\u00f3lu. Jeste\u015b przyzwyczajona do tego, \u017ce zawsze czeka, zawsze wybacza. Ale ona jest \u017cyw\u0105 osob\u0105! Ona te\u017c ma marzenia i pragnienia\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Igor opad\u0142 na krzes\u0142o. G\u0142upia my\u015bl wirowa\u0142a mu w g\u0142owie: czy to prawda, kiedy Marina ostatni raz m\u00f3wi\u0142a o swoich pragnieniach? Kiedy \u015bmia\u0142a si\u0119 tak jak dzisiaj przez telefon?<\/p>\n\n\n\n
Tydzie\u0144 min\u0105\u0142 jak jeden dzie\u0144. Marina spacerowa\u0142a wzd\u0142u\u017c wybrze\u017ca, s\u0142ucha\u0142a opowie\u015bci Paw\u0142a Andriejewicza i pomaga\u0142a Wierze szlifowa\u0107 farby do jej morskich pejza\u017cy. Wieczorami spotyka\u0142y si\u0119 w kuchni \u2013 jako przypadkowi go\u015bcie, kt\u00f3rzy stali si\u0119 dla niej niemal jak rodzina.<\/p>\n\n\n\n
Ostatniego wieczoru rozp\u0119ta\u0142a si\u0119 burza. Morze uderza\u0142o o brzeg z tak\u0105 si\u0142\u0105, \u017ce bryzgi wody si\u0119ga\u0142y okien na drugim pi\u0119trze. Marina siedzia\u0142a na balkonie, otulona starym kocem Ludmi\u0142y Siergiejewny.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZamarzniesz\u201d \u2013 Pawe\u0142 Andriejewicz wyszed\u0142 na balkon. \u201eDzisiaj jest silna burza\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak moje \u017cycie\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105. \u201eBurza to moment, kiedy wszystko si\u0119 wali. A dla ciebie to dopiero pocz\u0105tek\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Przez chwil\u0119 milczeli, obserwuj\u0105c fale rozbijaj\u0105ce si\u0119 o brzeg.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, co sobie u\u015bwiadomi\u0142em nad morzem?\u201d \u2013 powiedzia\u0142 nagle Pawe\u0142 Andriejewicz. \u201eKa\u017cda fala zostawia \u015blad na piasku. Ale nadchodzi nowa fala i \u015blady znikaj\u0105. Tak samo jest w \u017cyciu: bez wzgl\u0119du na to, co si\u0119 stanie, zawsze mo\u017cna zacz\u0105\u0107 od nowa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Rano wysz\u0142a do domu.<\/p>\n\n\n\n
Tam czeka\u0142 na Marin\u0119 Igor \u2013 wycie\u0144czony, z oczami zaczerwienionymi od niewyspania.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWr\u00f3ci\u0142e\u015b\u201d \u2013 powiedzia\u0142 oschle.<\/p>\n\n\n\n
\u201eRozumiem wszystko\u201d \u2013 podszed\u0142 do niej. \u201eJu\u017c wi\u0119cej tego nie zrobi\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eNie rozumiesz. Nie chodzi o to, \u017ce odszed\u0142e\u015b czy zdradzi\u0142e\u015b. Chodzi o to, \u017ce przez dwadzie\u015bcia lat \u017cy\u0142am jak cie\u0144. A teraz chc\u0119 by\u0107 sob\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo to znaczy?\u201d Jego g\u0142os by\u0142 pe\u0142en strachu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo znaczy, \u017ce wracam do pracy. B\u0119d\u0119 bra\u0107 lekcje angielskiego. B\u0119d\u0119 chodzi\u0107 na wystawy w weekendy. A raz w roku pojad\u0119 nad morze. Sama.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eA ja?\u201d Spojrza\u0142 na t\u0119 now\u0105, nieznajom\u0105 kobiet\u0119 z zak\u0142opotaniem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo zale\u017cy od ciebie. Mo\u017cesz zosta\u0107 i nauczy\u0107 si\u0119 \u017cy\u0107 z prawdziwym mn\u0105. Albo mo\u017cesz odej\u015b\u0107 \u2013 nie b\u0119d\u0119 ci\u0119 ju\u017c d\u0142u\u017cej trzyma\u0107 ze strachu przed samotno\u015bci\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Min\u0105\u0142 rok. Wiele si\u0119 zmieni\u0142o, ale niekt\u00f3re rzeczy pozosta\u0142y takie same. Marina nadal mieszka z Igorem, ale ich ma\u0142\u017ce\u0144stwo jest teraz inne \u2013 pe\u0142ne trudnych rozm\u00f3w i nieoczekiwanych odkry\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ucz\u0119szcza na lekcje angielskiego, pisze opowiadania i czasami publikuje je w lokalnej gazecie. Igor uczy si\u0119 m\u00f3wi\u0107 o swoich uczuciach i s\u0142ucha\u0107 \u2013 naprawd\u0119 s\u0142ucha\u0107 \u2013 jej.<\/p>\n\n\n\n
A raz w roku Marina jedzie do tego pensjonatu nad morzem.<\/p>\n\n\n\n
Morze wci\u0105\u017c szumi za oknem \u2013 czasem \u0142agodnie, czasem gwa\u0142townie. Ale teraz Marina wie: ka\u017cda burza w ko\u0144cu ustaje. Wa\u017cne, \u017ceby nie ba\u0107 si\u0119 \u017cy\u0107 \u2013 podczas gdy fale pisz\u0105 swoje nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 historie na piasku.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"My\u015blisz, \u017ce ona nie wie o twoich \u201epodr\u00f3\u017cach s\u0142u\u017cbowych\u201d? Marina energicznie pociera\u0142a skronie. G\u0142owa pulsowa\u0142a jej po nieprzespanej nocy. Widzia\u0142a przed sob\u0105 poprzedni \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":10594,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10593","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10593","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10593"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10593\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10595,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10593\/revisions\/10595"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/10594"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10593"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10593"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10593"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}