Andriej siedzia\u0142 w swoim samochodzie na parkingu przed prac\u0105, nie mog\u0105c si\u0119 zmusi\u0107 do przekr\u0119cenia kluczyka. Nie chcia\u0142 wraca\u0107 do domu.<\/p>\n\n\n\n
Szczerze m\u00f3wi\u0105c, nie chcia\u0142 od trzech miesi\u0119cy.<\/p>\n\n\n\n
Odchodz\u0119, od siedmiu lat jestem zakochana w kim\u015b innym, czas na rozw\u00f3d, powiedzia\u0142 m\u00f3j m\u0105\u017c.<\/p>\n\n\n\n
Przyjrza\u0142 si\u0119 swojemu odbiciu w lusterku wstecznym \u2013 ros\u0142y m\u0119\u017cczyzna o szerokich ramionach, wystaj\u0105cym brzuchu i siwiej\u0105cych skroniach.<\/p>\n\n\n\n
W wieku czterdziestu siedmiu lat wci\u0105\u017c wygl\u0105da\u0142 dobrze, a przynajmniej tak twierdzili otaczaj\u0105cy go ludzie.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142 regularne rysy twarzy, br\u0105zowe oczy czujne, a delikatne zmarszczki w k\u0105cikach oczu by\u0142y \u015bladem nawykowego u\u015bmiechu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMusz\u0119 co\u015b zrobi\u0107\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142 po raz kolejny, patrz\u0105c w ciemniej\u0105ce lutowe niebo. W pracy go ceniono \u2013 stanowisko kierownika produkcji w fabryce mebli nie przysz\u0142o mu \u0142atwo. <\/p>\n\n\n\n
Dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 lat do\u015bwiadczenia m\u00f3wi\u0142o samo za siebie. W domu te\u017c wszystko by\u0142o\u2026 normalne. Zwyczajne. Jak u wszystkich.<\/p>\n\n\n\n
To w\u0142a\u015bnie to \u201ejak u wszystkich\u201d coraz bardziej go dr\u0119czy\u0142o w ostatnich latach.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato, p\u00f3jdziesz dzi\u015b na m\u00f3j mecz?\u201d \u2013 odzywa\u0142a si\u0119 w mojej g\u0142owie poranna rozmowa z synem.<\/p>\n\n\n\n
Artem, wysoki, chudy nastolatek, sta\u0142 zgarbiony przy drzwiach swojego pokoju. Ubrany na czarno, jak przysta\u0142o na siedemnastolatka, z wiecznie spl\u0105tan\u0105 grzywk\u0105 i inteligentnymi oczami tak podobnymi do oczu matki.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzepraszam, synu, mam dzi\u015b wa\u017cne spotkanie z dostawcami\u201d \u2013 sk\u0142ama\u0142 Andriej, jak zwykle.<\/p>\n\n\n\n
Spotkanie by\u0142o zaplanowane na godzin\u0119 17:00 w kawiarni niedaleko pracy. Mia\u0142a si\u0119 odby\u0107 z Elen\u0105. Nie widzieli si\u0119 od trzech tygodni \u2013 ona by\u0142a na wystawie w Petersburgu, a on by\u0142 zaj\u0119ty rocznymi sprawozdaniami. Komunikowali si\u0119 tylko za pomoc\u0105 wiadomo\u015bci i okazjonalnych telefon\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Telefon na desce rozdzielczej wy\u015bwietli\u0142 now\u0105 wiadomo\u015b\u0107. \u201eJu\u017c jestem. Stolik przy oknie\u201d. Andriej wzi\u0105\u0142 g\u0142\u0119boki oddech i odpali\u0142 silnik.<\/p>\n\n\n\n
Elena nie wygl\u0105da\u0142a jak typowa rozbijaczka rodzin z serialu. By\u0142a \u015bredniego wzrostu, szczup\u0142a, ale nie chuda, mia\u0142a kr\u00f3tkie, jasnobr\u0105zowe w\u0142osy i sk\u0105py makija\u017c.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142a czterdzie\u015bci dwa lata, by\u0142a kierownikiem sprzeda\u017cy w firmie dostawczej i cholernie dobra w swojej pracy. Kiedy siedem lat temu nawi\u0105zali rozmow\u0119 na targach w Moskwie, Andriej nie m\u00f3g\u0142 sobie wyobrazi\u0107, do czego to doprowadzi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCze\u015b\u0107\u201d \u2013 Elena u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, a jej zielone oczy lekko zw\u0119zi\u0142y si\u0119. \u201eJu\u017c zam\u00f3wi\u0142am twoje ulubione americano\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Jej zdolno\u015b\u0107 do zapami\u0119tywania drobnych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w zawsze by\u0142a zdumiewaj\u0105ca. Marina, jego \u017cona, wci\u0105\u017c nie potrafi\u0142a odr\u00f3\u017cni\u0107, czy pi\u0142 kaw\u0119 z cukrem, czy bez. Jednak por\u00f3wnywanie ich by\u0142oby niesprawiedliwe.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak si\u0119 czuje Piotr?\u201d Andrzej usiad\u0142 naprzeciwko, staraj\u0105c si\u0119 nie my\u015ble\u0107 o tym, \u017ce za dwie godziny rozpocznie si\u0119 kolejny wiecz\u00f3r w domu: kolacja, wiadomo\u015bci w telewizji, leniwe rozmowy o niczym.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZimno i pi\u0119knie. Wiesz, du\u017co my\u015bla\u0142am\u2026\u201d Elena zrobi\u0142a pauz\u0119, dobieraj\u0105c s\u0142owa. \u201eO nas. O tym wszystkim\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Serce zabi\u0142o jej mocniej. Przez siedem lat nauczyli si\u0119 nie rozmawia\u0107 o najwa\u017cniejszych sprawach. O jego rodzinie. O tym, \u017ce by\u0142a m\u0119\u017catk\u0105, a\u017c do rozwodu trzy lata temu. O tym, jak spotykali si\u0119 w urywkach dw\u00f3ch, trzech godzin, planuj\u0105c randki z tygodniowym wyprzedzeniem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJestem zm\u0119czona, Andriej\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, patrz\u0105c przez okno na przeje\u017cd\u017caj\u0105ce samochody. \u201eMam do\u015b\u0107 ukrywania si\u0119, szukania pretekst\u00f3w, \u017ceby si\u0119 spotka\u0107, wzdrygania si\u0119 przy ka\u017cdym telefonie. My\u015bl\u0119, \u017ce potrzebujemy\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzekaj\u201d \u2013 zakry\u0142 jej d\u0142o\u0144 swoj\u0105. \u201eNie dzisiaj. Zamiast tego opowiedz mi o wystawie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Elena westchn\u0119\u0142a, ale nie protestowa\u0142a. Zacz\u0119\u0142a m\u00f3wi\u0107 o nowych dostawach, szwedzkich przymiarkach i planach na sezon wiosenny. Andriej s\u0142ucha\u0142 jednym uchem, my\u015bl\u0105c, \u017ce ma racj\u0119. Trzeba co\u015b zrobi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Wr\u00f3ci\u0142 do domu p\u00f3\u017ano, jak zwykle. Marina, niska kobieta o zm\u0119czonej, mi\u0142ej twarzy, ogl\u0105da\u0142a serial w salonie. Jej ciemne w\u0142osy by\u0142y ju\u017c przypr\u00f3szone siwizn\u0105, ale ich nie farbowa\u0142a \u2013 nie mia\u0142a czasu ani powodu. Praca piel\u0119gniarki w klinice poch\u0142ania\u0142a ca\u0142\u0105 jej energi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eArtem dzwoni\u0142\u201d \u2013 powiedzia\u0142a na powitanie. \u201eWygrali. Cztery do jednego\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W jego g\u0142osie pobrzmiewa\u0142a nuta wyrzutu, ale by\u0142a ona \u0142agodna i znajoma. Przez dwadzie\u015bcia dwa lata ma\u0142\u017ce\u0144stwa nauczyli si\u0119 nie k\u0142\u00f3ci\u0107 o drobiazgi. Ani o powa\u017cne sprawy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZadzwoni\u0119 do niego\u201d \u2013 Andriej poszed\u0142 do kuchni i wyj\u0105\u0142 jogurt z lod\u00f3wki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKsyusha przys\u0142a\u0142a kilka zdj\u0119\u0107 z akademika, chcesz je zobaczy\u0107?\u201d Marina sta\u0142a w drzwiach kuchni, opieraj\u0105c si\u0119 o ram\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eP\u00f3\u017aniej\u201d \u2013 stara\u0142 si\u0119 nie patrze\u0107 jej w oczy. \u201eJestem bardzo zm\u0119czony, p\u00f3jd\u0119 prosto do \u0142\u00f3\u017cka\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Jej c\u00f3rka studiowa\u0142a medycyn\u0119 w s\u0105siednim mie\u015bcie i przyje\u017cd\u017ca\u0142a tam raz w miesi\u0105cu. Wysoka i pi\u0119kna, by\u0142a replik\u0105 Mariny z m\u0142odo\u015bci, z t\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce mia\u0142a t\u0119 sam\u0105 osobowo\u015b\u0107 \u2013 r\u00f3wnie upart\u0105 i zdeterminowan\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Andriej pami\u0119ta\u0142, jak siedem lat temu, maj\u0105c trzyna\u015bcie lat, za\u017c\u0105da\u0142a, \u017ceby kupi\u0142 jej najnowszy telefon. W\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142 z tej samej podr\u00f3\u017cy s\u0142u\u017cbowej do Moskwy, gdzie pozna\u0142 Elen\u0119, i hojnie jej go kupi\u0142\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ranek zacz\u0105\u0142 si\u0119 jak zwykle. Artem szykowa\u0142 si\u0119 do szko\u0142y, brz\u0119cz\u0105c czym\u015b po pokoju. Marina ju\u017c posz\u0142a do pracy \u2013 mia\u0142a wczesn\u0105 zmian\u0119. Andriej siedzia\u0142 w kuchni, sprawdzaj\u0105c poczt\u0119 w telefonie, gdy w ko\u0144cu pojawi\u0142 si\u0119 jego syn, rozczochrany, ze s\u0142uchawk\u0105 w uchu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWr\u00f3c\u0119 dzi\u015b p\u00f3\u017ano, mamy trening\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142, wyjmuj\u0105c ciasteczka z szafki.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePoczekaj, porozmawiajmy\u201d \u2013 Andriej od\u0142o\u017cy\u0142 telefon. \u201ePrzegapi\u0142em tw\u00f3j mecz wczoraj\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eZapomnij o tym, tato\u201d \u2013 Artem wzruszy\u0142 ramionami. \u201eZawsze jeste\u015b zaj\u0119ty, jestem do tego przyzwyczajony\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWa\u017cne?\u201d \u2013 syn \u200b\u200bu\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 szeroko, a w tym u\u015bmiechu by\u0142o co\u015b niedziecinnego. \u201ePrzegapi\u0142e\u015b moje urodziny w zesz\u0142ym roku. A przedwczoraj nie przyszed\u0142e\u015b na zebranie rodzic\u00f3w, mimo \u017ce obieca\u0142e\u015b. Mama musia\u0142a wzi\u0105\u0107 wolne w pracy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej milcza\u0142. Co m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107? Przedwczoraj spotka\u0142 si\u0119 z Elen\u0105 \u2013 planowali dostawy na kolejny kwarta\u0142. Przynajmniej oficjalnie tego dotyczy\u0142o spotkanie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDobra, musz\u0119 i\u015b\u0107\u201d \u2013 Artem zarzuci\u0142 plecak na rami\u0119. \u201eNie martw si\u0119, jestem do tego naprawd\u0119 przyzwyczajony\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Trzasn\u0119\u0142y drzwi wej\u015bciowe. Andriej potar\u0142 skronie. Ostatnio ka\u017cda rozmowa z synem zamieni\u0142a si\u0119 w milcz\u0105c\u0105 wym\u00f3wk\u0119. Kiedy\u015b byli ze sob\u0105 blisko \u2013 chodzili na ryby, grali na PlayStation, rozmawiali o wszystkim, co si\u0119 da\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Jego telefon zawibrowa\u0142 \u2013 wiadomo\u015b\u0107 od Eleny: \u201eSpotkanie dzisiaj? Musimy porozmawia\u0107\u201d. Wpatrywa\u0142 si\u0119 w ekran, wahaj\u0105c si\u0119 z odpowiedzi\u0105. My\u015bla\u0142 o rozmowie, kt\u00f3r\u0105 odbyli poprzedniego dnia w kawiarni. \u201eMam do\u015b\u0107 ukrywania si\u0119\u201d \u2013 te s\u0142owa brzmia\u0142y jak wyrok \u015bmierci dla ich zwi\u0105zku.<\/p>\n\n\n\n
W pracy panowa\u0142 ha\u0142as i gor\u0105czka \u2013 dotar\u0142a nowa dostawa, a z papierami panowa\u0142o zamieszanie. Andriej by\u0142 pogr\u0105\u017cony w zwyk\u0142ym wirze: telefony, spotkania, sprawdzanie pr\u00f3bek. Dopiero w porze lunchu mia\u0142 chwil\u0119, \u017ceby sprawdzi\u0107 wiadomo\u015bci. Wiadomo\u015b\u0107 od Ksyushy wywo\u0142a\u0142a u niego zmarszczenie brwi:<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato, obieca\u0142e\u015b pom\u00f3c op\u0142aci\u0107 m\u00f3j letni sta\u017c. Mo\u017cesz mi wys\u0142a\u0107 pieni\u0105dze do ko\u0144ca tygodnia? A poza tym\u2026 Mama m\u00f3wi, \u017ce ostatnio jeste\u015b zupe\u0142nie nieobecny. Co si\u0119 dzieje?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Jego c\u00f3rka zawsze by\u0142a spostrzegawcza. W wieku dwudziestu lat pracowa\u0142a ju\u017c na p\u00f3\u0142 etatu w klinice uniwersyteckiej, \u0142\u0105cz\u0105c studia z prac\u0105 na p\u00f3\u0142 etatu. By\u0142a dumna \u2013 tak jak on. Tyle \u017ce najwyra\u017aniej odziedziczy\u0142a wnikliwo\u015b\u0107 po matce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzie\u0144 dobry, Andriej Siergiejewiczu\u201d \u2013 g\u0142os Eleny w telefonie brzmia\u0142 oficjalnie. \u201eOdno\u015bnie wczorajszej rozmowy\u2026 Czy m\u00f3g\u0142by pan przyj\u015b\u0107 do biura? Mam do podpisania kilka wa\u017cnych dokument\u00f3w\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Zna\u0142 ten ton \u2013 tak w\u0142a\u015bnie m\u00f3wi\u0142a, gdy byli w pobli\u017cu koledzy.<\/p>\n\n\n\n
Biuro dostawcy znajdowa\u0142o si\u0119 w nowoczesnym centrum biznesowym po drugiej stronie miasta. Elena czeka\u0142a na niego w sali konferencyjnej, ubrana w elegancki szary garnitur, z starannie u\u0142o\u017conymi w\u0142osami i profesjonaln\u0105 wiza\u017cystk\u0105. Tylko nerwowe ruchy palc\u00f3w, bawi\u0105cych si\u0119 d\u0142ugopisem, zdradza\u0142y jej zdenerwowanie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZ\u0142o\u017cy\u0142am rezygnacj\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, gdy tylko drzwi si\u0119 za nimi zamkn\u0119\u0142y. \u201ePrzenosz\u0119 si\u0119 do innej firmy. Do Moskwy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej zapad\u0142 si\u0119 w fotel. Siedem lat. Przez siedem lat \u0142\u0105czyli prac\u0119 z mi\u0142o\u015bci\u0105, wymy\u015blaj\u0105c wym\u00f3wki, \u017ceby si\u0119 spotka\u0107, chowaj\u0105c si\u0119 za negocjacjami biznesowymi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZa miesi\u0105c. Musia\u0142am ci powiedzie\u0107\u2026\u201d Przeczesa\u0142a w\u0142osy d\u0142oni\u0105, znajomy gest, kt\u00f3ry zawsze sprawia\u0142, \u017ce serce go bola\u0142o. \u201eNie mog\u0119 ju\u017c tego robi\u0107, Andriej. Albo co\u015b zmienimy, albo sko\u0144czymy t\u0119 histori\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wr\u00f3ci\u0142 do domu p\u00f3\u017anym wieczorem. W g\u0142owie szumia\u0142o mu od my\u015bli i alkoholu \u2013 po rozmowie z Elen\u0105 zatrzymali si\u0119 w pobliskim barze. W mieszkaniu by\u0142o ciemno, \u015bwiat\u0142o dochodzi\u0142o tylko z kuchni. Marina siedzia\u0142a przy stole, przegl\u0105daj\u0105c jakie\u015b papiery.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy zjesz kolacj\u0119?\u201d zapyta\u0142a, nie podnosz\u0105c g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie chc\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Marina w ko\u0144cu spojrza\u0142a na niego uwa\u017cnie, badawczo. \u015awiat\u0142o kuchennej lampy uwydatni\u0142o zmarszczki wok\u00f3\u0142 jej oczu i siwizn\u0119 w ciemnych w\u0142osach. Ale wci\u0105\u017c by\u0142a pi\u0119kna \u2013 tym spokojnym, pewnym siebie pi\u0119knem, kt\u00f3re przychodzi z wiekiem.<\/p>\n\n\n\n
Zamar\u0142 w drzwiach. Te s\u0142owa, ta intonacja \u2013 a\u017c nazbyt przypomina\u0142y jego niedawn\u0105 rozmow\u0119 z Elen\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eArtem m\u00f3wi\u0142, \u017ce widzia\u0142 ci\u0119 dzisiaj w mie\u015bcie. Z jak\u0105\u015b kobiet\u0105\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Marina cicho, bez wyrzut\u00f3w. \u201eW barze przy Lenin\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Syn: Oczywi\u015bcie. \u0106wiczy\u0142 na si\u0142owni niedaleko baru.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo spotkanie biznesowe\u201d \u2013 s\u0142owa te nawet dla niego brzmia\u0142y fa\u0142szywie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSpotkanie biznesowe w barze o si\u00f3dmej wieczorem?\u201d Marina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno. \u201eWiesz, zauwa\u017ca\u0142am to od dawna\u2026 A raczej zauwa\u017ca\u0142am od dawna, ale nie chcia\u0142am tego widzie\u0107. Twoje p\u00f3\u017ane godziny pracy, podr\u00f3\u017ce s\u0142u\u017cbowe, spontaniczne spotkania. Nowe koszule, kt\u00f3rych nie kupi\u0142am. Dwa telefony\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDaj mi doko\u0144czy\u0107, prosz\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, prostuj\u0105c ramiona. \u201eJeste\u015bmy razem od dwudziestu dw\u00f3ch lat. Pami\u0119tam, jak si\u0119 poznali\u015bmy \u2013 pomaga\u0142e\u015b mi nosi\u0107 ksi\u0105\u017cki, w\u0142a\u015bnie zacz\u0119\u0142am studia medyczne. Pami\u0119tam, jak si\u0119 o\u015bwiadczy\u0142am \u2013 na nabrze\u017cu, w deszczu, bez pier\u015bcionka, bo wyda\u0142am wszystkie pieni\u0105dze na restauracj\u0119. Pami\u0119tam, jaka by\u0142am szcz\u0119\u015bliwa, gdy urodzi\u0142a si\u0119 Kisusza, jak nosi\u0142am j\u0105 na r\u0119kach w nocy, \u017ceby m\u00f3c spa\u0107. Jak by\u0142am dumna z pierwszych sukces\u00f3w Artema\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zamilk\u0142a, zbieraj\u0105c my\u015bli. Andriej sta\u0142 nieruchomo, czuj\u0105c, jak gula ro\u015bnie mu w gardle.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle przez ostatnie kilka lat\u2026 \u017byli\u015bmy jak s\u0105siedzi. Zawsze jeste\u015b daleko \u2013 nawet kiedy jestem w pobli\u017cu. Na pocz\u0105tku my\u015bla\u0142am, \u017ce to kryzys wieku \u015bredniego, \u017ce minie. Potem pomy\u015bla\u0142am \u2013 niech tak b\u0119dzie, najwa\u017cniejsze, \u017ceby dzieci nie cierpia\u0142y. Przecie\u017c one wszystko widz\u0105, Andrieju. Artem jest z\u0142y, \u017ce nie widzisz wa\u017cnych wydarze\u0144 w jego \u017cyciu. Kisiusza pyta, dlaczego tak rzadko dzwonisz\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiem. Ale to nie wystarczy, prawda?\u201d Marina wsta\u0142a i podesz\u0142a do okna. \u201eNie b\u0119d\u0119 robi\u0107 scen ani niczego rozwi\u0105zywa\u0107. Po prostu b\u0105d\u017a szczera \u2013 masz kogo\u015b?\u201d<\/p>\n\n\n\n
M\u00f3g\u0142 k\u0142ama\u0107. M\u00f3g\u0142 wszystkiemu zaprzeczy\u0107, wymy\u015bli\u0107 kolejne wyt\u0142umaczenie. Ale z jakiego\u015b powodu, w tej chwili, k\u0142amstwo wydawa\u0142o si\u0119 niemo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n
Marina skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, jakby otrzyma\u0142a potwierdzenie swoich d\u0142ugo \u017cywionych podejrze\u0144.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Przeprowadza si\u0119 do Moskwy. Za miesi\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
Dobre pytanie. Co on zrobi? Zrezygnuje z dotychczasowego \u017cycia, pracy, rodziny? Zacznie od zera w wieku czterdziestu siedmiu lat?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142 szczerze Andriej. \u201ePo raz pierwszy w \u017cyciu kompletnie nie mam poj\u0119cia, co robi\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, jestem prawie zadowolony, \u017ce w ko\u0144cu o tym rozmawiamy. Mam ju\u017c do\u015b\u0107 udawania, \u017ce \u200b\u200bwszystko jest w porz\u0105dku\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie trzasn\u0119\u0142y drzwi wej\u015bciowe \u2013 Artem wr\u00f3ci\u0142. Zamar\u0142 w drzwiach kuchni, patrz\u0105c to na ojca, to na matk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Co tu si\u0119 dzieje?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszystko w porz\u0105dku, synu\u201d \u2013 zacz\u0119\u0142a Marina, ale Artem jej przerwa\u0142:<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzesta\u0144 traktowa\u0107 mnie jak dziecko! Widzia\u0142em go dzisiaj, nawiasem m\u00f3wi\u0105c. Siedzia\u0142 przy barze z jak\u0105\u015b kobiet\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eArtemie\u201d \u2013 Marina podnios\u0142a g\u0142os. \u201eNie wa\u017c si\u0119 tego m\u00f3wi\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak mam ci to powiedzie\u0107?\u201d \u2013 w g\u0142osie syna zabrzmia\u0142a niech\u0119\u0107. \u201eNie jestem \u015blepy. I nie jestem g\u0142uchy. My\u015blisz, \u017ce nie s\u0142ysz\u0119 twojego p\u0142aczu w nocy? Jak to mo\u017cliwe, \u017ce tata wraca p\u00f3\u017ano do domu? Jak to mo\u017cliwe, \u017ce przestali\u015bcie normalnie rozmawia\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andrzej podszed\u0142 do syna:<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie dotykaj mnie!\u201d \u2013 wzdrygn\u0105\u0142 si\u0119 Artem. \u201eJestem po prostu zniesmaczony. Broni\u0142em ci\u0119 przed ch\u0142opakami. M\u00f3wi\u0142em ci, \u017ce m\u00f3j tata to fajny facet, tylko du\u017co pracuje. A ty\u2026\u201d Nie doko\u0144czy\u0142, odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 i wybieg\u0142 z kuchni.<\/p>\n\n\n\n
Drzwi do jego pokoju zatrzasn\u0119\u0142y si\u0119. Marina opad\u0142a ci\u0119\u017cko na krzes\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
\u201eId\u017a do niego\u201d \u2013 powiedzia\u0142a ze zm\u0119czeniem. \u201eCho\u0107 raz porozmawiaj ze swoim synem jak m\u0119\u017cczyzna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej zapuka\u0142 do drzwi Artema. Nikt nie otworzy\u0142, ale muzyka dochodz\u0105ca zza drzwi ucich\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Czy mog\u0119 wej\u015b\u0107?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Drzwi s\u0105 otwarte.<\/p>\n\n\n\n
Artem siedzia\u0142 na \u0142\u00f3\u017cku, otoczony podr\u0119cznikami. Udawa\u0142, \u017ce odrabia lekcje, ale jego oczy by\u0142y zaczerwienione.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Co wyja\u015bnij? \u017be znalaz\u0142a\u015b sobie kogo\u015b innego? \u017be nie kochasz swojej matki? \u017be ci na nas nie zale\u017cy?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNaprawd\u0119?\u201d Artem zatrzasn\u0105\u0142 podr\u0119cznik. \u201eTo dlaczego nigdy ci\u0119 tu nie ma? Czemu nie przyszed\u0142e\u015b na moje zako\u0144czenie szko\u0142y muzycznej? Czemu nie przyszed\u0142e\u015b, kiedy w zesz\u0142ym roku le\u017ca\u0142em w szpitalu z wstrz\u0105sem m\u00f3zgu? Czemu\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zamilk\u0142, mrugaj\u0105c gwa\u0142townie. Andriej spojrza\u0142 na syna \u2013 kiedy ten niezdarny nastolatek sta\u0142 si\u0119 tak dojrza\u0142y? Kiedy w jego oczach pojawi\u0142o si\u0119 to niedziecinne rozczarowanie?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszystko zepsu\u0142em, prawda?\u201d \u2013 zapyta\u0142 cicho Andriej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo o tym my\u015blisz?\u201d Artem odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do okna. \u201eWiesz, wczoraj dzwoni\u0142a Ksiuszka. Powiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bmo\u017ce nie wr\u00f3ci\u0107 na lato \u2013 znalaz\u0142a sta\u017c w Moskwie. Rozumiem. Po co wraca\u0107 do domu, gdzie wszyscy si\u0119 ok\u0142amuj\u0105?\u201d<\/p>\n\n\n\n
W korytarzu zadzwoni\u0142 telefon. Andriej instynktownie wyci\u0105gn\u0105\u0142 sw\u00f3j \u2013 ekran by\u0142 ciemny. Czyli dzwonili do domu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo Ksyusha\u201d \u2013 g\u0142os Mariny dochodzi\u0142 st\u0142umiony z korytarza. \u201eChce z tob\u0105 porozmawia\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wyszed\u0142 z pokoju syna. Marina wyci\u0105gn\u0119\u0142a telefon, nie patrz\u0105c na niego.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato?\u201d \u2013 g\u0142os c\u00f3rki zabrzmia\u0142 zaniepokojony. \u201eCo si\u0119 dzieje? Artem wys\u0142a\u0142 jakiego\u015b dziwnego SMS-a\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie k\u0142am\u201d \u2013 g\u0142os Ksyushy nabra\u0142 matczynego tonu. \u201eCo si\u0119 sta\u0142o?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej wszed\u0142 do sypialni i zamkn\u0105\u0142 drzwi. Jak m\u00f3g\u0142 wyt\u0142umaczy\u0107 c\u00f3rce to, czego sam ledwo rozumia\u0142?<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato, mam dwadzie\u015bcia lat. Nie jestem ju\u017c ma\u0142\u0105 dziewczynk\u0105\u201d. Z g\u0142o\u015bnika dobieg\u0142 d\u017awi\u0119k z akademika, a potem d\u017awi\u0119k zamykanych drzwi. \u201eTo przez t\u0119 kobiet\u0119, prawda?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato, mia\u0142am sta\u017c w recepcji zesz\u0142ego lata. Widzia\u0142am, jak z ni\u0105 rozmawia\u0142e\u015b przed klinik\u0105. I jak na ciebie patrzy\u0142a\u2026\u201d Ksyusha przerwa\u0142a. \u201eNie powiedzia\u0142am wtedy mamie. My\u015bla\u0142am, \u017ce mo\u017ce mi si\u0119 to przywidzia\u0142o\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo nie ja to m\u00f3wi\u0119\u201d \u2013 g\u0142os c\u00f3rki by\u0142 gorzki. \u201eWiesz, kiedy rozmawiamy z c\u00f3rkami o naszych rodzicach, zawsze m\u00f3wi\u0119, jak bardzo jestem z ciebie i twojej mamy dumna. \u017be jeste\u015bcie razem tyle lat, \u017ce si\u0119 wspieracie. \u017be nauczy\u0142a\u015b mnie je\u017adzi\u0107 na rowerze i \u017ce mama opiekowa\u0142a si\u0119 mn\u0105, kiedy przygotowywa\u0142am si\u0119 do studi\u00f3w\u2026 I co teraz? Czy to wszystko by\u0142o k\u0142amstwem?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo dlaczego?\u201d \u2013 st\u0142umiony szloch rozleg\u0142 si\u0119 w telefonie. \u201eDlaczego inna kobieta? Co ona ci da\u0142a, czego nie da\u0142a ci twoja matka?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej usiad\u0142 na skraju \u0142\u00f3\u017cka. Twarz Eleny przemkn\u0119\u0142a mu przed oczami \u2013 nigdy niczego od niego nie \u017c\u0105da\u0142a. Nigdy nie skar\u017cy\u0142a si\u0119 na zm\u0119czenie, nigdy nie prosi\u0142a o pomoc w domu, nigdy nie opowiada\u0142a o codziennych problemach. Z ni\u0105 by\u0142o \u0142atwo \u2013 dwie godziny w kawiarni czy restauracji, rozmowa o wszystkim, co mo\u017cliwe, poczucie wolno\u015bci\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo nie tak, jak my\u015blisz\u201d \u2013 zacz\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo mam my\u015ble\u0107?\u201d przerwa\u0142a Ksyusha. \u201e\u017be ok\u0142amywa\u0142a\u015b mam\u0119 przez siedem lat? \u017be wszystkie te podr\u00f3\u017ce s\u0142u\u017cbowe i sp\u00f3\u017anienia w pracy by\u0142y k\u0142amstwami? Co\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zamilk\u0142a i z\u0142apa\u0142a oddech.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzyjad\u0119 w ten weekend\u201d \u2013 powiedzia\u0142a w ko\u0144cu.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie musisz rezygnowa\u0107 ze szko\u0142y\u2026<\/p>\n\n\n\n
Zadzwoni\u0142 telefon. Andriej siedzia\u0142, gapi\u0105c si\u0119 w ciemne okno. St\u0142umiony g\u0142os Mariny s\u0142ycha\u0107 by\u0142o przez \u015bcian\u0119 \u2013 zdawa\u0142a si\u0119 rozmawia\u0107 przez telefon. Prawdopodobnie z siostr\u0105 \u2013 tylko ona mog\u0142a co\u015b takiego stwierdzi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Telefon w mojej kieszeni zawibrowa\u0142. Wiadomo\u015b\u0107 od Eleny: \u201eMusimy powa\u017cnie porozmawia\u0107. Jutro o 14:00, jak zwykle?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 odpowied\u017a, wymaza\u0142 j\u0105 i zacz\u0105\u0142 od nowa. Co mia\u0142 napisa\u0107? \u017be jego rodzina si\u0119 rozpada? \u017be syn patrzy na niego z pogard\u0105, a c\u00f3rka p\u0142acze do telefonu? \u017be \u017cona wie wszystko, ale milczy?<\/p>\n\n\n\n
Rozleg\u0142o si\u0119 ciche pukanie do drzwi. Marina zajrza\u0142a do pokoju:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Przygotowa\u0142am dla ciebie \u0142\u00f3\u017cko w salonie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzi\u0119kuj\u0119\u201d \u2013 wsta\u0142. \u201eMarin, porozmawiajmy\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie dzisiaj\u201d \u2013 pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eZa du\u017co dzisiaj gadania\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Kanapa w salonie by\u0142a troch\u0119 za kr\u00f3tka jak na jego wzrost. Andriej le\u017ca\u0142 wpatrzony w sufit. Z pokoju Artema dobiega\u0142a przyt\u0142umiona muzyka. W kuchni Marina brz\u0119cza\u0142a naczyniami \u2013 zawsze je zmywa\u0142a, kiedy si\u0119 denerwowa\u0142a, nawet je\u015bli wszystko by\u0142o czyste.<\/p>\n\n\n\n
Jutro o drugiej. Znajoma kawiarnia, stolik przy oknie, zielone oczy Eleny. Co jej powie? \u017be jest got\u00f3w rzuci\u0107 wszystko i z ni\u0105 odej\u015b\u0107? A mo\u017ce \u017ce musz\u0105 zako\u0144czy\u0107 ten zwi\u0105zek, zanim b\u0119dzie bola\u0142o jeszcze bardziej?<\/p>\n\n\n\n
Telefon zn\u00f3w zawibrowa\u0142. My\u015bla\u0142, \u017ce to Elena, ale na ekranie pojawi\u0142o si\u0119 imi\u0119 Ksyushy: \u201eTato, kocham ci\u0119. Ale jestem taka z\u0142a i rozczarowana. Prosz\u0119, nie krzywd\u017a ju\u017c mamy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ranek by\u0142 ch\u0142odny. Andriej prawie nie spa\u0142, wsta\u0142 wcze\u015bnie i po cichu poszed\u0142 do pracy, staraj\u0105c si\u0119 nikogo nie obudzi\u0107. W biurze machinalnie przegl\u0105da\u0142 dokumenty i odbiera\u0142 telefony, ale my\u015blami by\u0142 gdzie indziej. O drugiej siedzia\u0142 ju\u017c w znajomej kawiarni.<\/p>\n\n\n\n
Elena sp\u00f3\u017ani\u0142a si\u0119 pi\u0119tna\u015bcie minut \u2013 wyj\u0105tkowo. Wesz\u0142a pospiesznie, z rumie\u0144cami na policzkach, \u015bciskaj\u0105c teczk\u0119 z dokumentami \u2013 zwyk\u0142\u0105 przykrywk\u0119 ich spotka\u0144.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzepraszam za sp\u00f3\u017anienie\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, siadaj\u0105c naprzeciwko niego i rozpinaj\u0105c jasn\u0105 marynark\u0119. \u201eWywiad si\u0119 przed\u0142u\u017cy\u0142\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, w biurze w Moskwie. Przez wideorozmow\u0119\u201d \u2013 Elena wyci\u0105gn\u0119\u0142a szmink\u0119 i szybko poprawi\u0142a usta, patrz\u0105c w ma\u0142e lusterko. \u201eOferuj\u0105 mi dobr\u0105 posad\u0119, w\u0142asny dzia\u0142. I dwukrotnie wy\u017csz\u0105 pensj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej patrzy\u0142 na jej pewne ruchy, zgrabne d\u0142onie z zadbanym manicure, na jej swobodny u\u015bmiech. Przez siedem lat by\u0142a dla niego ucieczk\u0105, powiewem \u015bwie\u017co\u015bci w rutynie rodzinnego \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n
Zamar\u0142a, nie podnosz\u0105c nawet kubka do ust:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 To tyle. M\u00f3j syn widzia\u0142 nas tu wczoraj. Powiedzia\u0142 \u017conie. Okazuje si\u0119, \u017ce moja c\u00f3rka te\u017c mia\u0142a pomys\u0142\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eI co teraz?\u201d Odstawi\u0142a fili\u017cank\u0119 i po\u0142o\u017cy\u0142a r\u0119ce na stole.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem. Wszystko w domu si\u0119 wali. Marina po\u015bcieli\u0142a mi \u0142\u00f3\u017cko w salonie. Artem milczy. Ksyusza przyje\u017cd\u017ca w weekend, \u017ceby wszystko ogarn\u0105\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Elena milcza\u0142a, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 swoim zadbanym paznokciom. Potem podnios\u0142a wzrok:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, musz\u0119 ci co\u015b powiedzie\u0107. Pami\u0119tasz Igora z dzia\u0142u planowania?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej zmarszczy\u0142 brwi. Igor by\u0142 m\u0142odym finansist\u0105, mia\u0142 oko\u0142o trzydziestu pi\u0119ciu lat i niedawno do\u0142\u0105czy\u0142 do nich z banku.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 O\u015bwiadczy\u0142 mi si\u0119. Miesi\u0105c temu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, niespodziewane, co?\u201d Elena u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno. \u201ePowiedzia\u0142, \u017ce zakocha\u0142 si\u0119 od pierwszego wejrzenia. \u017be jest got\u00f3w poczeka\u0107, a\u017c si\u0119 na co\u015b zdecyduj\u0119. \u017be rozumie, \u017ce mam skomplikowany zwi\u0105zek\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNic. Powiedzia\u0142am, \u017ce si\u0119 zastanowi\u0119. Ale wiesz\u2026\u201d Zrobi\u0142a pauz\u0119. \u201eOn prosi mnie o r\u0119k\u0119. Nie prosi mnie tylko o to, \u017cebym by\u0142a jego kochank\u0105. Nie m\u00f3wi: \u00bbPoczekaj, a\u017c dzieci dorosn\u0105\u00ab. On po prostu mnie kocha i chce by\u0107 ze mn\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej poczu\u0142, jak gorycz narasta mu w gardle:<\/p>\n\n\n\n
\u201eJeszcze nie odpowiedzia\u0142em. Ale tak, najprawdopodobniej. Dosta\u0142 tam dobr\u0105 posad\u0119 i\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eA co z nami?\u201d \u2013 przerwa\u0142 Andriej. \u201eSiedem lat, Lena. Byli\u015bmy razem siedem lat\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBy\u0142e\u015b?\u201d \u2013 podkre\u015bli\u0142a. \u201eNie, Andriej. Nie byli\u015bmy razem. Spotykali\u015bmy si\u0119 na u\u0142amki dw\u00f3ch godzin. Sp\u0119dza\u0142e\u015b \u015bwi\u0119ta z rodzin\u0105. \u015awi\u0119ta z rodzin\u0105. Kiedy by\u0142am chora, nikogo nie by\u0142o. Kiedy dosta\u0142am awans, nie by\u0142o z kim \u015bwi\u0119towa\u0107\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wyj\u0119\u0142a papierosy:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Wyjdziemy? Tu jest duszno.<\/p>\n\n\n\n
Na zewn\u0105trz pada\u0142 lekki deszcz. Elena zapali\u0142a papierosa i zaci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 g\u0142\u0119boko:<\/p>\n\n\n\n
\u201eNaprawd\u0119 ci\u0119 kocha\u0142am. Przez te wszystkie lata czeka\u0142am, wierz\u0105c, \u017ce pewnego dnia podejmiesz decyzj\u0119. A teraz\u2026\u201d Otrzepa\u0142a popi\u00f3\u0142. \u201eTeraz jestem ju\u017c po prostu zm\u0119czona czekaniem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzekaj\u201d \u2013 Andriej wzi\u0105\u0142 j\u0105 za ramiona. \u201eJestem gotowy opu\u015bci\u0107 rodzin\u0119. Ju\u017c teraz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Elena delikatnie si\u0119 uwolni\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u201eNaprawd\u0119?\u201d U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno. \u201eA mo\u017ce po prostu jeste\u015b przyzwyczajony do naszych spotka\u0144? Do tego, \u017ce zawsze jestem, zawsze gotowa wys\u0142ucha\u0107, zawsze gotowa wesprze\u0107? Ze mn\u0105 nie musisz rozwi\u0105zywa\u0107 codziennych problem\u00f3w, opiekowa\u0107 si\u0119 dzie\u0107mi, sp\u0142aca\u0107 kredyt\u00f3w\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Zgasi\u0142a papierosa:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, obserwowa\u0142em ci\u0119 przez te wszystkie lata. To, jak m\u00f3wisz o swoich dzieciach \u2013 z tak\u0105 dum\u0105. O \u017conie \u2013 mo\u017ce czasami z irytacj\u0105, ale zawsze z trosk\u0105. Nawet kiedy narzeka\u0142e\u015b na codzienn\u0105 har\u00f3wk\u0119, monotoni\u0119 \u2013 w twoim g\u0142osie by\u0142o tyle\u2026 czu\u0142o\u015bci, jak s\u0105dz\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, Andriej\u201d \u2013 pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eTo jest mi\u0142o\u015b\u0107. Prawdziwa, g\u0142\u0119boka. A ja\u2026 by\u0142am takim\u2026 pi\u0119knym snem. Uj\u015bciem. Ale marzenia nie s\u0105 po to, \u017ceby je spe\u0142nia\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Telefon zawibrowa\u0142 mi w kieszeni. Wiadomo\u015b\u0107 od Ksyushy: \u201eMam bilet na jutro. B\u0119d\u0119 o 11:40\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMoja c\u00f3rka przyje\u017cd\u017ca jutro\u201d \u2013 powiedzia\u0142 na g\u0142os, nie wiedzie\u0107 czemu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWidzisz\u201d \u2013 Elena poprawi\u0142a szalik. \u201eId\u017a do domu, Andriej. Porozmawiaj z \u017con\u0105. Z dzie\u0107mi. Kochaj\u0105 ci\u0119 bez wzgl\u0119du na wszystko\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eI wychodz\u0119 za m\u0105\u017c za Igora. Zdecydowa\u0142am natychmiast\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119. \u201eWiesz, wczoraj wys\u0142a\u0142 bukiet do biura. Tak po prostu, bez powodu. Powiedzia\u0142, \u017ce zobaczy\u0142 kwiaty i pomy\u015bla\u0142 o mnie\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej wr\u00f3ci\u0142 p\u00f3\u017ano do domu. Marina siedzia\u0142a w kuchni, najwyra\u017aniej czekaj\u0105c na niego. Na stole sta\u0142y dwa kubki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy napije si\u0119 pan herbaty?\u201d zapyta\u0142a swobodnie, jakby wczorajsza rozmowa w og\u00f3le si\u0119 nie odby\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Milczeli. Na zewn\u0105trz robi\u0142o si\u0119 ciemno, a w kuchni panowa\u0142a ca\u0142kowita ciemno\u015b\u0107, ale nikt nie zapali\u0142 \u015bwiat\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszystko zepsu\u0142em, prawda?\u201d \u2013 zapyta\u0142 w ko\u0144cu Andriej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem\u201d \u2013 Marina wyjrza\u0142a przez okno. \u201eChyba oboje jeste\u015bmy winni. Tak bardzo poch\u0142on\u0119\u0142a mnie praca, codzienne \u017cycie\u2026 Przesta\u0142am dba\u0107 o siebie i interesowa\u0107 si\u0119 twoimi sprawami\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie usprawiedliwiam si\u0119. Po prostu\u2026\u201d Zrobi\u0142a pauz\u0119. \u201eWiesz, ja te\u017c mog\u0142am mie\u0107 romans. Byli adoratorzy, aluzje, zaproszenia. Ale zawsze my\u015bla\u0142am \u2013 dlaczego? Mam rodzin\u0119, dzieci, m\u0119\u017ca, z kt\u00f3rym\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Nie doko\u0144czy\u0142a, ale Andriej zrozumia\u0142. M\u0105\u017c, kt\u00f3remu ufa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWychodzi za m\u0105\u017c\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w ciemno\u015b\u0107. \u201eZa kogo\u015b innego. Wyje\u017cd\u017ca do Moskwy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Pustka. I strach.<\/p>\n\n\n\n
\u201e\u017be mog\u0119 to wszystko straci\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142, wskazuj\u0105c na kuchni\u0119, w kt\u00f3rej sp\u0119dzili tyle wieczor\u00f3w. \u201eCiebie. Dzieci. Nasz dom\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W korytarzu s\u0142ycha\u0107 by\u0142o kroki \u2013 Artem wr\u00f3ci\u0142. Zatrzyma\u0142 si\u0119 w pobli\u017cu kuchni, ale nie wszed\u0142 do \u015brodka.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKsyusha przyje\u017cd\u017ca jutro\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Marina. \u201eMusimy wszyscy porozmawia\u0107. Szczerze, otwarcie. Bez nieporozumie\u0144\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Poranek rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od telefonu. Kisusza oznajmi\u0142a, \u017ce \u200b\u200bpoci\u0105g ma p\u00f3\u0142godzinne op\u00f3\u017anienie. Artem, nie patrz\u0105c na ojca, mrukn\u0105\u0142, \u017ce sam spotka si\u0119 z siostr\u0105 na dworcu. Marina szykowa\u0142a si\u0119 do pracy \u2013 mia\u0142a kr\u00f3tk\u0105 zmian\u0119 przed obiadem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eUm\u00f3wi\u0142am si\u0119, \u017ce przejm\u0119 pa\u0142eczk\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, zapinaj\u0105c marynark\u0119. \u201eB\u0119d\u0119 w domu, zanim Ksyusha przyjedzie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105. Wzi\u0105\u0142 dzie\u0144 wolny od pracy \u2013 po raz pierwszy od dawna, bez wym\u00f3wek i usprawiedliwie\u0144.<\/p>\n\n\n\n
Bez \u017cony i dzieci mieszkanie wydawa\u0142o si\u0119 dziwnie puste. Andriej w\u0119drowa\u0142 bez celu z pokoju do pokoju, ogl\u0105daj\u0105c zdj\u0119cia na \u015bcianach. By\u0142a tam Kisiusza w bia\u0142ej sukni na zako\u0144czeniu roku szkolnego, promienna i pi\u0119kna. By\u0142 Artem z medalem po zawodach \u2013 dumny, tak jak jego ojciec. Zdj\u0119cie jego i Mariny nad morzem, sprzed pi\u0119ciu lat \u2013 \u015bmia\u0142a si\u0119 w kapeluszu z szerokim rondem, a on obejmowa\u0142 j\u0105 ramieniem\u2026<\/p>\n\n\n\n
Tu\u017c po pierwszej trzasn\u0119\u0142y drzwi wej\u015bciowe. Do mieszkania wpad\u0142a Kisusza, chuda, blada, z cieniami pod oczami. Artem szed\u0142 za ni\u0105, nios\u0105c jej torb\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eGdzie jest mama?\u201d zapyta\u0142a c\u00f3rka, stoj\u0105c w drzwiach.<\/p>\n\n\n\n
Ksyusza skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 i posz\u0142a do kuchni. Artem poszed\u0142 za ni\u0105, ostentacyjnie ignoruj\u0105c ojca.<\/p>\n\n\n\n
\u201eChcesz co\u015b zje\u015b\u0107?\u201d \u2013 zapyta\u0142 Andriej, stoj\u0105c w drzwiach. \u201eMog\u0119 podgrza\u0107\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie ma potrzeby\u201d \u2013 Ksyusha wyj\u0119\u0142a termos z torby. \u201eMamy \u015bwietn\u0105 sto\u0142\u00f3wk\u0119 w akademiku\u201d.<\/p>\n\n\n\n
To nie by\u0142a prawda \u2013 nie raz narzeka\u0142a, \u017ce \u200b\u200bjedzenie jest niesmaczne. Po prostu nie chcia\u0142a przyj\u0105\u0107 jego obaw.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak ci idzie nauka?\u201d spr\u00f3bowa\u0142 ponownie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eW porz\u0105dku\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, odwracaj\u0105c si\u0119 do okna. \u201eTato, poczekajmy na mam\u0119, dobrze? Nie chc\u0119 powtarza\u0107 tej samej rozmowy dwa razy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina dotar\u0142a p\u00f3\u0142 godziny p\u00f3\u017aniej. Przytuli\u0142a c\u00f3rk\u0119 i pog\u0142aska\u0142a j\u0105 po g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Straci\u0142a\u015b tak du\u017co na wadze\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, wszystko w porz\u0105dku. To by\u0142 tylko trudny okres egzaminacyjny\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Usiedli przy kuchennym stole \u2013 tym samym, przy kt\u00f3rym przez tyle lat jedli razem \u015bniadania w weekendy. Artem opar\u0142 si\u0119 o parapet i skrzy\u017cowa\u0142 ramiona na piersi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWi\u0119c\u201d \u2013 Ksyusha wyprostowa\u0142a ramiona, \u0142udz\u0105co przypominaj\u0105c swoj\u0105 matk\u0119 w m\u0142odo\u015bci. \u201eChc\u0119 pozna\u0107 prawd\u0119. Ca\u0142\u0105 prawd\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Andriej spojrza\u0142 na \u017con\u0119. Marina lekko skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSiedem lat temu\u2026\u201d zacz\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzesta\u0144\u201d \u2013 przerwa\u0142a mu c\u00f3rka. \u201eNajpierw odpowiedz na jedno pytanie. Czy kochasz swoj\u0105 matk\u0119?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Andriej spojrza\u0142 na Marin\u0119 \u2013 zm\u0119czon\u0105, bez makija\u017cu, w prostym stroju domowym. Pami\u0119ta\u0142, jak si\u0119 nim opiekowa\u0142a, kiedy chorowa\u0142. Jak dumna by\u0142a z jego awans\u00f3w w pracy. Jak go wspiera\u0142a, kiedy zmar\u0142a jego matka. Jak wychowywa\u0142a ich dzieci, \u0142\u0105cz\u0105c prac\u0119 z domem\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho. \u201eKocham ci\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA co tam, do cholery?\u201d Artem odsun\u0105\u0142 si\u0119 od parapetu. \u201eDlaczego mia\u0142e\u015b romans?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eBo ja\u2026\u201d Andriej spu\u015bci\u0142 g\u0142ow\u0119. \u201eBo my\u015bla\u0142em, \u017ce tam, w innym \u017cyciu, wszystko b\u0119dzie prostsze, \u0142atwiejsze, pi\u0119kniejsze. Bez codziennej har\u00f3wki, bez problem\u00f3w, bez odpowiedzialno\u015bci\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eI co teraz?\u201d Ksyusha pochyli\u0142a si\u0119 do przodu. \u201eIdziesz do niej?\u201d<\/p>\n\n\n\n
W kuchni zapad\u0142a cisza. Wtedy Artem za\u015bmia\u0142 si\u0119 cicho:<\/p>\n\n\n\n
\u201eSynu\u201d \u2013 warkn\u0119\u0142a Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eI co z tego?\u201d Wzruszy\u0142 ramionami. \u201eTata oszukiwa\u0142 wszystkich przez siedem lat \u2013 j\u0105 i nas. A potem znalaz\u0142a normalnego faceta i\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eArtem!\u201d \u2013 g\u0142os Mariny sta\u0142 si\u0119 surowy. \u201eNie m\u00f3w tak o swoim ojcu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy mo\u017cesz mi wybaczy\u0107?\u201d \u2013 powiedzia\u0142 nagle Andriej, patrz\u0105c \u017conie w oczy.<\/p>\n\n\n\n
Marina siedzia\u0142a nieruchomo, tylko jej palce lekko dr\u017ca\u0142y na kubku.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a w ko\u0144cu. \u201ePotrzebuj\u0119 czasu do namys\u0142u. To pytanie nie jest na kt\u00f3re mo\u017cna odpowiedzie\u0107 od razu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Min\u0119\u0142y dwa tygodnie. Marina zadzwoni\u0142a wieczorem:<\/p>\n\n\n\n
Przyby\u0142 o um\u00f3wionej porze i usiad\u0142 na swoim zwyk\u0142ym miejscu przy kuchennym stole.<\/p>\n\n\n\n
\u201eD\u0142ugo o tym my\u015bla\u0142am\u201d \u2013 zacz\u0119\u0142a Marina. \u201eI zda\u0142am sobie spraw\u0119, \u017ce nie mog\u0119 ci wybaczy\u0107. Zawsze b\u0119d\u0119 pami\u0119ta\u0107 te siedem lat, kiedy prowadzi\u0142a\u015b podw\u00f3jne \u017cycie. Ka\u017cde sp\u00f3\u017anienie, ka\u017cda podr\u00f3\u017c s\u0142u\u017cbowa\u2026 Nie b\u0119d\u0119 ju\u017c mog\u0142a ci ufa\u0107. A bez wiary nie da si\u0119 niczego zbudowa\u0107 od nowa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eRozumiem. Nie martw si\u0119 o mieszkanie. Jest twoje i dzieci. To nie podlega dyskusji. Ju\u017c znalaz\u0142am mieszkanie do wynaj\u0119cia.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eOkej\u201d \u2013 Marina wsta\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
W ostatniej chwili, b\u0119d\u0105c ju\u017c przy drzwiach, zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Mariny:<\/p>\n\n\n\n
\u201eId\u017a, Andriej\u201d \u2013 sta\u0142a oparta o \u015bcian\u0119. \u201ePo prostu id\u017a\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wynaj\u0105\u0142 mieszkanie \u2013 ma\u0142e, jednopokojowe mieszkanie w dzielnicy mieszkalnej. Tego wieczoru, rozpakowuj\u0105c si\u0119, zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce nie mo\u017ce po prostu pozwoli\u0107, by dwadzie\u015bcia lat jego \u017cycia odesz\u0142o. Wybra\u0142 numer Mariny.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Czy mog\u0119 przyj\u015b\u0107 i porozmawia\u0107?<\/p>\n\n\n\n
Zatrzyma\u0142a si\u0119, po czym spokojnie odpowiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Przyjd\u017a jutro. O sz\u00f3stej.<\/p>\n\n\n\n
Przyby\u0142 punktualnie o sz\u00f3stej. Marina wpu\u015bci\u0142a go, wci\u0105\u017c wygl\u0105daj\u0105c na spokojn\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePope\u0142ni\u0142em b\u0142\u0105d\u201d \u2013 zacz\u0105\u0142, patrz\u0105c jej w oczy. \u201eStraszny b\u0142\u0105d. Czy\u2026 czy mog\u0119 to wszystko cofn\u0105\u0107? Ostatnia szansa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, Andriej\u201d \u2013 pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eNie mo\u017cesz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Daj mi szans\u0119. Czas. Udowodni\u0119 to\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eWidzisz\u201d \u2013 usiad\u0142a przy kuchennym stole \u2013 \u201enie chodzi o to, \u017ce zakocha\u0142e\u015b si\u0119 w kim\u015b innym. Chodzi o to, \u017ce ok\u0142amywa\u0142e\u015b mnie przez siedem lat. Ka\u017cdego dnia, ka\u017cdej minuty. Spojrza\u0142e\u015b mi w oczy i sk\u0142ama\u0142e\u015b. Jak mog\u0119 ci teraz zaufa\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiem\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno. \u201eChyba naprawd\u0119. Ale nie b\u0119d\u0119 w stanie zapomnie\u0107 tych siedmiu lat. Za ka\u017cdym razem, gdy na ciebie spojrz\u0119, b\u0119d\u0119 my\u015ble\u0107: \u201eCzy on teraz m\u00f3wi prawd\u0119? Czego jeszcze nie wiem?\u201d. Nie mog\u0119 tak \u017cy\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 wsta\u0142a. \u201eMy\u015bla\u0142am o tym. Du\u017co o tym my\u015bla\u0142am. Nie mog\u0119 o tym wszystkim zapomnie\u0107. I nie mog\u0119 wybaczy\u0107. Wybacz mi\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wyszed\u0142 w ch\u0142odny wiecz\u00f3r, wiedz\u0105c, \u017ce to koniec. Prawdziwy, ostateczny. Telefon w kieszeni milcza\u0142. Wynaj\u0119te mieszkanie by\u0142o puste i zimne. Zosta\u0142 sam \u2013 bez rodziny, bez kochanka, bez domu. Pozostawiony sam sobie, bez w\u0142asnych decyzji.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Andriej siedzia\u0142 w swoim samochodzie na parkingu przed prac\u0105, nie mog\u0105c si\u0119 zmusi\u0107 do przekr\u0119cenia kluczyka. Nie chcia\u0142 wraca\u0107 do domu. Szczerze m\u00f3wi\u0105c, \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":10597,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10596","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10596","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10596"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10596\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10598,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10596\/revisions\/10598"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/10597"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10596"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10596"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10596"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}