Te\u015bciowa nie mog\u0142a sobie nawet wyobrazi\u0107, \u017ce wtr\u0105caj\u0105c si\u0119 w sprawy rodziny syna i niszcz\u0105c j\u0105, dostanie w zamian to, na co zas\u0142ugiwa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a siedzia\u0142a przy kuchennym stole, nerwowo stukaj\u0105c \u0142y\u017ceczk\u0105 o brzeg zimnej fili\u017canki. <\/p>\n\n\n\n
Jej oczy, zmru\u017cone z nieustaj\u0105cego niezadowolenia, patrzy\u0142y, jak Marina \u0142aduje pud\u0142a do samochodu za oknem. <\/p>\n\n\n\n
\u201eTo ju\u017c koniec\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. \u201eWreszcie ten parweniusz znika z \u017cycia mojego syna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej sta\u0142 obok samochodu ze spuszczon\u0105 g\u0142ow\u0105, a Lisa, ich c\u00f3rka, demonstracyjnie si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142a, chowaj\u0105c twarz w telefonie.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a prychn\u0119\u0142a. Sta\u0142o si\u0119, co chcia\u0142a: ma\u0142\u017ce\u0144stwo jej syna rozpad\u0142o si\u0119 jak domek z kart, a wszystko dzi\u0119ki jej \u201edelikatnej pracy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAleksiej, sp\u00f3jrz tylko, jak szybko si\u0119 ubra\u0142a!\u201d krzykn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a, otwieraj\u0105c okno. \u201ePewnie d\u0142ugo czeka\u0142a, \u017ceby uciec z twoimi pieni\u0119dzmi!\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, wystarczy\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142 Aleksiej, nie podnosz\u0105c wzroku. Jego g\u0142os dr\u017ca\u0142 ze zm\u0119czenia. \u201eTo ja z\u0142o\u017cy\u0142em pozew o rozw\u00f3d, nie ona\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo ty wiesz!\u201d Ludmi\u0142a unios\u0142a r\u0119ce, jakby odgania\u0142a uporczyw\u0105 much\u0119. \u201eOna ci\u0119 nabra\u0142a! Leniwy, materialistyczny, nawet nie umia\u0142 porz\u0105dnie posprz\u0105ta\u0107 ani ugotowa\u0107! A ty, m\u00f3j synu, zas\u0142ugujesz na co\u015b lepszego\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej milcza\u0142, zaciskaj\u0105c tylko pi\u0119\u015bci jeszcze mocniej. Nie wiedzia\u0142 ju\u017c, jak wyt\u0142umaczy\u0107 matce, \u017ce jej ci\u0105g\u0142e narzekanie, plotki i bezpodstawne oskar\u017cenia doprowadzi\u0142y go do granic wytrzyma\u0142o\u015bci. Marina, oczywi\u015bcie, nie by\u0142a idealna \u2013 kto by by\u0142? \u2013 ale pr\u00f3bowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Ale Ludmi\u0142a widzia\u0142a w niej tylko wroga. Na pocz\u0105tku by\u0142y to tylko aluzje: \u201eJeste\u015b pewien, \u017ce jest ci wierna, synu?\u201d. Potem jawne zmy\u015blenia: \u201eWidzia\u0142em j\u0105 siedz\u0105c\u0105 z jakim\u015b facetem w kawiarni!\u201d.<\/p>\n\n\n\n
I wreszcie apoteoza \u2013 podrzucony list, rzekomo od \u201ekochanka\u201d Mariny. Aleksiej wtedy straci\u0142 panowanie nad sob\u0105, krzykn\u0105\u0142, domagaj\u0105c si\u0119 wyja\u015bnie\u0144, a Marina, ocieraj\u0105c \u0142zy, powiedzia\u0142a po prostu: \u201eJe\u015bli wierzysz jej, a nie mnie, to nie mamy o czym rozmawia\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Rozw\u00f3d przebieg\u0142 szybko. Ludmi\u0142a cieszy\u0142a si\u0119, klaszcz\u0105c w d\u0142onie jak dziecko na przyj\u0119ciu. Wyobra\u017ca\u0142a sobie, jak teraz b\u0119dzie opiekowa\u0107 si\u0119 synem, jak wr\u00f3ci do gniazda, gdzie wszystko b\u0119dzie pod kontrol\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ale teraz, patrz\u0105c na jego zgarbion\u0105 posta\u0107 przy samochodzie, nagle poczu\u0142a lekki niepok\u00f3j. \u201eCzemu on nie jest szcz\u0119\u015bliwy?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. Szybko jednak to zignorowa\u0142a: \u201eTo przej\u015bciowe; podzi\u0119kuje mi p\u00f3\u017aniej\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina zatrzasn\u0119\u0142a baga\u017cnik, rzuci\u0142a ostatnie spojrzenie na dom i wsiad\u0142a za kierownic\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Lisa bez s\u0142owa opad\u0142a na tylne siedzenie. Samoch\u00f3d ruszy\u0142, zostawiaj\u0105c za sob\u0105 chmur\u0119 kurzu i cisz\u0119, kt\u00f3ra wisia\u0142a w powietrzu niczym ci\u0119\u017cka kurtyna.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a zamkn\u0119\u0142a okno i u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do siebie. \u201eZwyci\u0119stwo\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. Ale z jakiego\u015b powodu co\u015b w jej piersi si\u0119 \u015bcisn\u0119\u0142o, jakby kto\u015b niewidzialny szepta\u0142: \u201eCo dalej?\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Dni po rozwodzie p\u0142yn\u0119\u0142y dla Ludmi\u0142y niczym m\u0119tna rzeka \u2013 powoli i z nieprzyjemnym posmakiem. Oczekiwa\u0142a, \u017ce \u200b\u200bAleksy wr\u00f3ci do niej jak dawniej, zje jej barszcz, pos\u0142ucha jej rad i pochwali jej m\u0105dro\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Zamiast tego jej syn sta\u0142 si\u0119 dziwnie milcz\u0105cy. Przychodzi\u0142 do niej rzadziej, zawsze zgarbiony, jakby d\u017awiga\u0142 ci\u0119\u017cki brzemi\u0119. Pewnego dnia, siedz\u0105c przy stole, powiedzia\u0142 nagle:<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, jeste\u015b ju\u017c szcz\u0119\u015bliwa? Mariny nie ma, jestem sama, Liza prawie mnie nie widuje. Czy tego chcia\u0142a\u015b?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a ze zdziwienia upu\u015bci\u0142a \u0142y\u017ck\u0119. G\u0142o\u015bny brz\u0119k o kafelki sprawi\u0142, \u017ce podskoczy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak mo\u017cesz tak m\u00f3wi\u0107?\u201d powiedzia\u0142a oburzona, unosz\u0105c r\u0119ce. \u201eTak bardzo si\u0119 dla ciebie stara\u0142am! Ta kobieta tylko ci\u0119 do tego zmusi\u0142a!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej znu\u017cony pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie rozumiesz. Marina nie by\u0142a idealna, ale by\u0142a moj\u0105 rodzin\u0105. A teraz\u2026 teraz nie ma nic. Tylko pustka.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a chcia\u0142a zaprotestowa\u0107, ale s\u0142owa uwi\u0119z\u0142y jej w gardle. Patrzy\u0142a, jak jej syn starzeje si\u0119 na jej oczach \u2013 zmarszczki na czole pog\u0142\u0119biaj\u0105 si\u0119, oczy staj\u0105 si\u0119 matowe.<\/p>\n\n\n\n
Pr\u00f3bowa\u0142 uporz\u0105dkowa\u0107 swoje \u017cycie osobiste, sprowadzaj\u0105c do domu kilka nowych kobiet, ale ka\u017cda z nich szybko znika\u0142a. Jedna z nich, Swiet\u0142ana, powiedzia\u0142a mu nawet odchodz\u0105c:<\/p>\n\n\n\n
\u201eJeste\u015b zbyt przywi\u0105zany do matki, Aleksiej. Dop\u00f3ki ona jest przy tobie, nigdy nie b\u0119dziesz wolny\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te s\u0142owa utkwi\u0142y Aleksiejowi w g\u0142owie niczym drzazga. Zacz\u0105\u0142 unika\u0107 Ludmi\u0142y, wymy\u015blaj\u0105c wym\u00f3wki.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem Marina, co dziwne, rozkwit\u0142a. Po rozwodzie poczu\u0142a si\u0119, jakby wielki ci\u0119\u017car spad\u0142 jej z ramion.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnie dosta\u0142a prac\u0119 w agencji reklamowej i mog\u0142a sobie pozwoli\u0107 na zakup ma\u0142ego mieszkania.<\/p>\n\n\n\n
Liza, mimo \u017ce przechodzi\u0142a rozw\u00f3d, stopniowo przyzwyczaja\u0142a si\u0119 do nowego \u017cycia. Widzia\u0142a, jak jej matka cz\u0119\u015bciej si\u0119 u\u015bmiecha, z zapa\u0142em gotuje \u015bniadania i planuje przysz\u0142o\u015b\u0107. Ale ojciec\u2026 ojciec sta\u0142 si\u0119 dla niej kim\u015b obcym. Kiedy Aleksiej zadzwoni\u0142, Liza si\u0119 roz\u0142\u0105czy\u0142a, a raz nawet powiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWybra\u0142e\u015b babci\u0119, nie nas. Teraz od ciebie zale\u017cy, czy sobie poradzisz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te s\u0142owa przeszy\u0142y serce Aleksego jak n\u00f3\u017c. Pr\u00f3bowa\u0142 wyja\u015bni\u0107, ale c\u00f3rka by\u0142a nieugi\u0119ta. A Ludmi\u0142a, dowiedziawszy si\u0119 o tym, tylko wzruszy\u0142a ramionami:<\/p>\n\n\n\n
Ale w jej wn\u0119trzu narasta\u0142 niepok\u00f3j. Zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce \u200b\u200bs\u0105siedzi rzadziej si\u0119 z ni\u0105 witaj\u0105, a przyjaciele, z kt\u00f3rymi rozmawia\u0142a o \u201eproblemach\u201d Mariny, unikaj\u0105 teraz jej wzroku. Pewnego dnia, w sklepie, starsza kobieta, kt\u00f3rej Ludmi\u0142a kiedy\u015b poskar\u017cy\u0142a si\u0119 na synow\u0105, powiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u201eLudmi\u0142o, sama wpakowa\u0142a\u015b si\u0119 w k\u0142opoty. Po co to wszystko zrobi\u0142a\u015b?\u201d<\/p>\n\n\n\n
S\u0142owa te rozbrzmiewa\u0142y w jej g\u0142owie, gdy wraca\u0142a do domu.<\/p>\n\n\n\n
I nagle j\u0105 ol\u015bni\u0142o! Jej syn odchodzi\u0142, wnuczka jej nienawidzi\u0142a, a jej by\u0142a synowa, kt\u00f3r\u0105 uwa\u017ca\u0142a za s\u0142ab\u0105, \u017cy\u0142a teraz lepiej ni\u017c kiedykolwiek.<\/p>\n\n\n\n
W g\u0142\u0119bi duszy czu\u0142a ju\u017c, \u017ce bumerang, kt\u00f3ry wystrzeli\u0142a, zaczyna powraca\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Min\u0119\u0142o kilka miesi\u0119cy, a cisza w \u017cyciu Ludmi\u0142y sta\u0142a si\u0119 nie do zniesienia.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a zacisn\u0119\u0142a usta, pr\u00f3buj\u0105c odepchn\u0105\u0107 my\u015bl, \u017ce sama to wszystko zniszczy\u0142a. Ale my\u015bl nie chcia\u0142a odej\u015b\u0107; dr\u0119czy\u0142a j\u0105 jak g\u0142odna mysz.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem Aleksiej ca\u0142kowicie si\u0119 zatraci\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Pr\u00f3bowa\u0142 dodzwoni\u0107 si\u0119 do Mariny, pisz\u0105c d\u0142ugie wiadomo\u015bci z przeprosinami, ale ona odpowiedzia\u0142a kr\u00f3tko i ch\u0142odno:<\/p>\n\n\n\n
\u201eAlexy, dla nas to ju\u017c koniec. \u017byj swoim \u017cyciem.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Pewnego dnia postanowi\u0142 j\u0105 odwiedzi\u0107. Sta\u0142 w drzwiach jej nowego mieszkania, \u015bciskaj\u0105c bukiet stokrotek \u2013 jej ulubionych. Lisa otworzy\u0142a drzwi. Na widok ojca zamar\u0142a, a potem wyrzuci\u0142a z siebie:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Po co przyszed\u0142e\u015b? Mamy nie ma w domu, a ja nie chc\u0119 z tob\u0105 rozmawia\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLizo, prosz\u0119\u201d \u2013 g\u0142os Aleksieja zadr\u017ca\u0142. \u201eWiem, \u017ce to moja wina. Daj mi szans\u0119, \u017ceby to naprawi\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNaprawi\u0107 to?\u201d Lisa skrzy\u017cowa\u0142a ramiona na piersi, a w jej oczach b\u0142ysn\u0119\u0142a niech\u0119\u0107. \u201eOdszed\u0142e\u015b, bo zaufa\u0142e\u015b babci, a nie nam. Ju\u017c za p\u00f3\u017ano\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Drzwi zatrzasn\u0119\u0142y mu si\u0119 przed nosem. Aleksiej sta\u0142 jeszcze chwil\u0119, wpatruj\u0105c si\u0119 w \u0142uszcz\u0105c\u0105 si\u0119 farb\u0119 na framudze, po czym rzuci\u0142 kwiaty na pod\u0142og\u0119 i wyszed\u0142. Tego wieczoru, po raz pierwszy, nie odebra\u0142 telefonu od matki. Ludmi\u0142a dzwoni\u0142a raz po raz, ale telefon wci\u0105\u017c dzwoni\u0142. Rzuci\u0142a telefon na sof\u0119 i krzykn\u0119\u0142a w pustk\u0119:<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego dnia postanowi\u0142a odwiedzi\u0107 syna. Drzwi otworzy\u0142 Aleksiej \u2013 nieogolony, z zaczerwienionymi oczami, w pogniecionym T-shircie. Na widok matki zmarszczy\u0142 brwi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo masz na my\u015bli, m\u00f3wi\u0105c ‘dlaczego?’\u201d Ludmi\u0142a wesz\u0142a do \u015brodka, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 po ba\u0142aganie. \u201eSp\u00f3jrz, w co zmieni\u0142a\u015b swoje \u017cycie! To wszystko przez ni\u0105, przez t\u0119 Marin\u0119!\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eDo\u015b\u0107\u201d \u2013 przerwa\u0142 jej Aleksiej, a jego g\u0142os by\u0142 bardziej stanowczy ni\u017c kiedykolwiek. \u201eNie chodzi o Marin\u0119. Chodzi o ciebie. Zniszczy\u0142e\u015b wszystko. Straci\u0142em \u017con\u0119, c\u00f3rk\u0119, a teraz siebie. I wiesz co? Nie chc\u0119 ci\u0119 ju\u017c nigdy widzie\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a zamar\u0142a, jakby j\u0105 uderzy\u0142. Otworzy\u0142a usta, \u017ceby zaprotestowa\u0107, ale jej syn ju\u017c si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142, sygnalizuj\u0105c koniec rozmowy.<\/p>\n\n\n\n
Po raz pierwszy w \u017cyciu mia\u0142a wra\u017cenie, \u017ce traci kontrol\u0119.<\/p>\n\n\n\n
W domu, siedz\u0105c w ciemno\u015bci, nagle us\u0142ysza\u0142a przez \u015bcian\u0119 \u015bmiech s\u0105siadki z wnukami. Ten d\u017awi\u0119k przeszy\u0142 j\u0105 na wskro\u015b. U\u015bwiadomi\u0142a sobie: Lisa nie b\u0119dzie ju\u017c przychodzi\u0107 do niej z rysunkami, przytula\u0107 jej ani nazywa\u0107 \u201ebabci\u0105\u201d. A Aleksiej\u2026 by\u0142 teraz dla niej obcy.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem Marina i Lisa jad\u0142y kolacj\u0119 w jasnej kuchni. Na stole sta\u0142a pizza, kt\u00f3r\u0105 wsp\u00f3lnie upiek\u0142y, a w powietrzu unosi\u0142 si\u0119 zapach zi\u00f3\u0142 i \u015bmiechu. Marina spojrza\u0142a na c\u00f3rk\u0119 i powiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, Lisa, ba\u0142am si\u0119, \u017ce sobie z tym nie poradzimy. Ale dali\u015bmy rad\u0119. I jestem z nas dumna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJa te\u017c, mamo\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 Lisa, odgryzaj\u0105c k\u0119s. \u201eA tato\u2026 pozw\u00f3l mu mieszka\u0107 z babci\u0105. Zas\u0142uguj\u0105 na siebie nawzajem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina milcza\u0142a, ale w jej oczach b\u0142ysn\u0119\u0142a iskra ulgi. Wygra\u0142a \u2013 nie z zemsty, ale po prostu dlatego, \u017ce wybra\u0142a siebie i swoj\u0105 c\u00f3rk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a obudzi\u0142a si\u0119 zzi\u0119bni\u0119ta. Okno w sypialni by\u0142o lekko uchylone, a przeci\u0105g wpada\u0142 przez pok\u00f3j, poruszaj\u0105c zas\u0142onami niczym duchy przesz\u0142o\u015bci. Le\u017ca\u0142a d\u0142ugo, wpatruj\u0105c si\u0119 w sufit, gdzie paj\u0119czyna w k\u0105cie przypomina\u0142a map\u0119 jej b\u0142\u0119d\u00f3w. Telefon milcza\u0142 od tygodnia \u2013 ani jednego telefonu od Aleksieja, ani s\u0142owa od Lisy.<\/p>\n\n\n\n
Nawet s\u0105siadka, kt\u00f3ra kiedy\u015b wpada\u0142a na herbat\u0119, teraz przechodzi\u0142a obok, odwracaj\u0105c wzrok. Ludmi\u0142a wsta\u0142a, narzuci\u0142a na siebie star\u0105 szat\u0119 i posz\u0142a do kuchni. Czajnik si\u0119 zagotowa\u0142, ale nie zada\u0142a sobie trudu, \u017ceby zrobi\u0107 herbat\u0119 \u2013 po prostu siedzia\u0142a, ws\u0142uchuj\u0105c si\u0119 w syczenie pary, rozp\u0142ywaj\u0105cej si\u0119 w ciszy.<\/p>\n\n\n\n
Tego dnia postanowi\u0142a wybra\u0107 si\u0119 na spacer. W\u0142o\u017cy\u0142a p\u0142aszcz, kt\u00f3rego dawno nie nosi\u0142a, i wysz\u0142a na zewn\u0105trz. Wiosna ju\u017c nadesz\u0142a: s\u0142o\u0144ce grza\u0142o asfalt, dzieci biega\u0142y po podw\u00f3rku, a gdzie\u015b w oddali brz\u0119cza\u0142 tramwaj. Ludmi\u0142a sz\u0142a powoli, opieraj\u0105c si\u0119 na lasce, kt\u00f3r\u0105 wcze\u015bniej uwa\u017ca\u0142a za zb\u0119dn\u0105. Jej wzrok pad\u0142 na plac zabaw, gdzie dziewczynka podobna do Lisy hu\u015bta\u0142a si\u0119 na karuzeli.<\/p>\n\n\n\n
Serce jej zamar\u0142o. Przypomnia\u0142a sobie, jak przyprowadzi\u0142a tu wnuczk\u0119, jak si\u0119 \u015bmia\u0142a, wyci\u0105gaj\u0105c r\u0119ce lepkie od lod\u00f3w. \u201eBabciu, jeste\u015b najlepsza!\u201d \u2013 krzykn\u0119\u0142a wtedy Lisa. A teraz\u2026 teraz nawet nie patrzy w jej stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a dotar\u0142a do parku i usiad\u0142a na \u0142awce. Nieopodal staruszka karmi\u0142a go\u0142\u0119bie, a ptaki lecia\u0142y do \u200b\u200bniej, trzepocz\u0105c skrzyd\u0142ami. Ludmi\u0142a nagle poczu\u0142a zazdro\u015b\u0107 \u2013 przynajmniej kto\u015b do niej przychodzi\u0142. Wyj\u0119\u0142a z kieszeni chusteczk\u0119, otar\u0142a oczy i cicho powiedzia\u0142a do siebie:<\/p>\n\n\n\n
Jej g\u0142os zag\u0142usza\u0142 wiatr. Pami\u0119ta\u0142a, jak dumna by\u0142a ze swojego \u201ezwyci\u0119stwa\u201d nad Marin\u0105, jak szcz\u0119\u015bliwa by\u0142a, gdy jej syn z\u0142o\u017cy\u0142 pozew o rozw\u00f3d. My\u015bla\u0142a, \u017ce \u200b\u200bgo ratuje, odzyskuj\u0105c rodzin\u0119. Ale zamiast tego zosta\u0142a sama.<\/p>\n\n\n\n
Aleksiej ju\u017c nie dzwoni\u0142, a kiedy wybra\u0142a jego numer, roz\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119. Liza, wpadaj\u0105c na ni\u0105 pewnego dnia w sklepie, po prostu przesz\u0142a obok, jakby Ludmi\u0142a w og\u00f3le nie istnia\u0142a. A Marina\u2026 Marina \u017cy\u0142a swoim \u017cyciem i, s\u0105dz\u0105c po plotkach, radzi\u0142a sobie lepiej ni\u017c kiedykolwiek.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem Ludmi\u0142a wr\u00f3ci\u0142a do domu.<\/p>\n\n\n\n
Jej bumerang powr\u00f3ci\u0142, uderzaj\u0105c mocniej, ni\u017c mog\u0142a sobie wyobrazi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem w mieszkaniu Mariny pali\u0142o si\u0119 ciep\u0142e \u015bwiat\u0142o. Lisa rysowa\u0142a co\u015b przy stole, a Marina przygotowywa\u0142a obiad, nuc\u0105c star\u0105 piosenk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a pozosta\u0142a w milczeniu. I nie by\u0142o sposobu, \u017ceby to naprawi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Te\u015bciowa nie mog\u0142a sobie nawet wyobrazi\u0107, \u017ce wtr\u0105caj\u0105c si\u0119 w sprawy rodziny syna i niszcz\u0105c j\u0105, dostanie w zamian to, na co zas\u0142ugiwa\u0142a. \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":10711,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10710","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10710","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10710"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10710\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10712,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10710\/revisions\/10712"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/10711"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10710"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10710"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10710"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}