– Nie, Olesiu, nie widzisz? Biszkopt jest za g\u0119sty! – Nina Pietrowna skrupulatnie od\u0142ama\u0142a kawa\u0142ek ciasta i pokaza\u0142a wn\u0119trze deseru. – Moje zawsze wychodz\u0105 przewiewne, pomy\u015bla\u0142by\u015b, \u017ce nigdy nie widzia\u0142e\u015b, jak wygl\u0105da prawdziwy biszkopt.
Olesiu zacisn\u0119\u0142a usta, \u017ceby nie powiedzie\u0107 za du\u017co. Na jej sk\u00f3rze pojawi\u0142y si\u0119 niewidoczne ig\u0142y k\u0142uj\u0105cego podra\u017cnienia. Chcia\u0142a powiedzie\u0107 wszystko, co nagromadzi\u0142o si\u0119 przez trzy lata wsp\u00f3lnego \u017cycia. Ale przed jej oczami wyskoczy\u0142a twarz Kiry\u0142a – m\u0119\u017ca, kt\u00f3ry po ka\u017cdej k\u0142\u00f3tni matki z \u017con\u0105 nie by\u0142 sob\u0105: wycofany, niezadowolony, z matowym spojrzeniem w oczach.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePiekarnik pewnie szwankuje\u201d \u2013 Olesya zmusi\u0142a si\u0119 do u\u015bmiechu. \u201eNast\u0119pnym razem na pewno wezm\u0119 pod uwag\u0119 twoje uwagi, Nino Petrovno\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa prychn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eM\u00f3j piekarnik jest \u015bwietny. Niekt\u00f3rzy ludzie maj\u0105 po prostu niezdarne r\u0119ce\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, wymykaj\u0105c si\u0119 z kuchni.<\/p>\n\n\n\n
Ciasne dwupokojowe mieszkanie zwi\u0119ksza\u0142o napi\u0119cie. Nina Pietrowna spa\u0142a na rozk\u0142adanej sofie w salonie, a ona i Kiry\u0142 mieli sypialni\u0119. \u017badnej przestrzeni osobistej, \u017cadnej mo\u017cliwo\u015bci bycia samemu.<\/p>\n\n\n\n
Nawet teraz, stoj\u0105c w kuchni, Olesya s\u0142ysza\u0142a d\u017awi\u0119k telewizora dochodz\u0105cy z pokoju te\u015bciowej i wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200b\u017cadna rozmowa nie umknie jej uwadze.<\/p>\n\n\n\n
Olesya odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do zlewu i zacz\u0119\u0142a zmywa\u0107 naczynia. W odbiciu szyby zobaczy\u0142a swoj\u0105 blad\u0105 twarz z cieniami pod oczami. Ostatni miesi\u0105c by\u0142 trudny – jej szef zasugerowa\u0142 mo\u017cliwy awans, a ona dawa\u0142a z siebie wszystko.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem, gdy Kirill wr\u00f3ci\u0142 z pracy, wszyscy trzej zasiedli do kolacji. St\u00f3\u0142 by\u0142 ma\u0142y, ich \u0142okcie stale si\u0119 styka\u0142y, co tworzy\u0142o dodatkowe napi\u0119cie.<\/p>\n\n\n\n
– Kiryusha, jeste\u015b taka blada – Nina Pietrowna na\u0142o\u017cy\u0142a drug\u0105 porcj\u0119 kotlet\u00f3w na talerz syna. – Olesia wcale si\u0119 tob\u0105 nie przejmuje.<\/p>\n\n\n\n
Kirill zmarszczy\u0142 brwi.<\/p>\n\n\n\n
– Mamo, przesta\u0144. Olesya du\u017co pracuje.<\/p>\n\n\n\n
– Dok\u0142adnie! – Nina Pietrowna znacz\u0105co podnios\u0142a widelec. – Gdzie widzia\u0142e\u015b \u017con\u0119 siedz\u0105c\u0105 w pracy do p\u00f3\u017anej nocy? Przychodzisz do domu – jej nie ma. Ja gotuj\u0119 obiad. A ona zarabia… ile to jest? Grosze!<\/p>\n\n\n\n
Olesya od\u0142o\u017cy\u0142a sztu\u0107ce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eObiecuj\u0105 mi awans za dwa miesi\u0105ce\u201d \u2013 jej g\u0142os brzmia\u0142 spokojniej, ni\u017c si\u0119 spodziewa\u0142a. \u201eWi\u0119c teraz musz\u0119 si\u0119 szczeg\u00f3lnie stara\u0107. To tymczasowe\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Och, s\u0142ysza\u0142am te opowie\u015bci! – Nina Pietrowna przewr\u00f3ci\u0142a oczami. – Jakby od razu mia\u0142y ci\u0119 zrobi\u0107 re\u017cyserem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie dyrektor, ale kierownik dzia\u0142u\u201d \u2013 Olesya stara\u0142a si\u0119 ukry\u0107 dr\u017cenie g\u0142osu. \u201ePensja b\u0119dzie dwa razy wy\u017csza\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– No i co? – te\u015bciowa zacisn\u0119\u0142a usta. – Lepiej by by\u0142o, gdyby\u015b zosta\u0142 w domu i gotowa\u0142 barszcz. Tak, synu?<\/p>\n\n\n\n
Kirill ukry\u0142 twarz w talerzu.<\/p>\n\n\n\n
– Mamo, rozmawiali\u015bmy o tym. To s\u0105 czasy… Dwie pensje to ledwo starczaj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Nina Pietrowna machn\u0119\u0142a r\u0119k\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Za moich czas\u00f3w kobiety my\u015bla\u0142y o rodzinie, a nie o karierze.<\/p>\n\n\n\n
Olesya doko\u0144czy\u0142a obiad w milczeniu. Nie by\u0142o sensu si\u0119 k\u0142\u00f3ci\u0107. Ka\u017cda rozmowa ko\u0144czy\u0142a si\u0119 tak samo – Nina Petrovna trzyma\u0142a si\u0119 swojego zdania, a Olesya dosta\u0142a kolejn\u0105 etykietk\u0119 bezwarto\u015bciowej \u017cony.<\/p>\n\n\n\n
Tydzie\u0144 min\u0105\u0142 w chaosie pracy. W sobot\u0119 Kirill poszed\u0142 spotka\u0107 si\u0119 ze znajomymi, a Nina Petrovna zapowiedzia\u0142a generalne porz\u0105dki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOlesya, szaf\u0119 trzeba przenie\u015b\u0107\u201d \u2013 rozkaza\u0142a te\u015bciowa, wygodnie rozsiadaj\u0105c si\u0119 na kanapie. \u201eWidz\u0119, \u017ce nagromadzi\u0142 si\u0119 tam kurz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Mo\u017ce poczekajmy na Kiry\u0142a? – Olesia spojrza\u0142a pow\u0105tpiewaj\u0105co na wielk\u0105 szaf\u0119. – Jest ci\u0119\u017cka.<\/p>\n\n\n\n
Nina Pietrowna wykrzywi\u0142a usta.<\/p>\n\n\n\n
– Kiedy by\u0142em w twoim wieku, robi\u0142em gorsze rzeczy. M\u0119\u017cczy\u017ani nie byli potrzebni.<\/p>\n\n\n\n
Olesya westchn\u0119\u0142a i opar\u0142a si\u0119 o szaf\u0119. Drewno niech\u0119tnie ust\u0105pi\u0142o, skrzypi\u0105c na parkiecie. Nagle co\u015b zako\u0142ysa\u0142o si\u0119 nad ni\u0105 \u2013 pude\u0142ko, kt\u00f3rego istnienia Olesya nawet nie podejrzewa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eUwa\u017caj!\u201d \u2013 krzykn\u0119\u0142a Nina Pietrowna, podnosz\u0105c si\u0119 z sofy.<\/p>\n\n\n\n
Ale by\u0142o ju\u017c za p\u00f3\u017ano. Pude\u0142ko przechyli\u0142o si\u0119 i spad\u0142o. Olesya instynktownie szarpn\u0119\u0142a si\u0119 na bok, pr\u00f3buj\u0105c je z\u0142apa\u0107, ale dotkn\u0119\u0142a go tylko r\u0119k\u0105. Tekturowe wieczko odlecia\u0142o, a kryszta\u0142owe figurki spad\u0142y na pod\u0142og\u0119.<\/p>\n\n\n\n
D\u017awi\u0119k t\u0142uczonego szk\u0142a wype\u0142ni\u0142 ca\u0142e mieszkanie.<\/p>\n\n\n\n
A potem zapad\u0142a og\u0142uszaj\u0105ca cisza.<\/p>\n\n\n\n
Olesya zamar\u0142a w miejscu, patrz\u0105c na rozrzucone kryszta\u0142owe od\u0142amki. Przez kilka napi\u0119tych sekund w pokoju panowa\u0142a absolutna cisza. Twarz Niny Pietrowna powoli sta\u0142a si\u0119 purpurowa. Oczy jej te\u015bciowej zdawa\u0142y si\u0119 wyskoczy\u0107 z oczodo\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Olesya instynktownie cofn\u0119\u0142a si\u0119 o krok. Zna\u0142a te oznaki zbli\u017caj\u0105cej si\u0119 burzy a\u017c za dobrze.<\/p>\n\n\n\n
– Ty… – G\u0142os Niny Pietrowna by\u0142 na pocz\u0105tku cichy, niemal sycz\u0105cy. – Zniszczy\u0142e\u015b moj\u0105 kolekcj\u0119! Wazony, kt\u00f3re kolekcjonowa\u0142am przez ca\u0142e \u017cycie!<\/p>\n\n\n\n
– Nina Petrovna, to by\u0142 wypadek. Zasugerowa\u0142em, \u017ceby poczeka\u0107…<\/p>\n\n\n\n
– Zamknij si\u0119! – te\u015bciowa nie mog\u0142a ju\u017c d\u0142u\u017cej wytrzyma\u0107. – Zawsze wszystko wypada ci z r\u0105k!<\/p>\n\n\n\n
Olesya zacisn\u0119\u0142a pi\u0119\u015bci. Fala niesprawiedliwych oskar\u017ce\u0144 zala\u0142a j\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– Pami\u0119tasz, jak spali\u0142a\u015b obrus w zesz\u0142ym miesi\u0105cu! – kontynuowa\u0142a Nina Pietrowna, wskazuj\u0105c palcem. – A w Nowy Rok przesoli\u0142a\u015b sa\u0142atk\u0119 Olivier! I jak to si\u0119 sta\u0142o, \u017ce krzywo przybi\u0142a\u015b p\u00f3\u0142k\u0119? Nadal nie mo\u017cesz tego naprawi\u0107!<\/p>\n\n\n\n
Olesya spu\u015bci\u0142a wzrok. Sam Kiry\u0142 spali\u0142 obrus. Sama Nina Pietrowna przesoli\u0142a sa\u0142atk\u0119 Olivier, ale obwini\u0142a za to swoj\u0105 synow\u0105. A Olesya w og\u00f3le nie tkn\u0119\u0142a p\u00f3\u0142ki – Kiry\u0142 i jego przyjaciel j\u0105 zainstalowali.<\/p>\n\n\n\n
– Posprz\u0105tam wszystko i…<\/p>\n\n\n\n
– Nie! – te\u015bciowa wyprostowa\u0142a si\u0119 na ca\u0142\u0105 wysoko\u015b\u0107. – Mam ju\u017c do\u015b\u0107! Znosi\u0142am twoje wybryki przez trzy lata! Przez trzy lata patrzy\u0142am, jak zn\u0119casz si\u0119 nad moim synem!<\/p>\n\n\n\n
Twarz Niny Pietrowna si\u0119 zdeformowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSpakuj swoje rzeczy i opu\u015b\u0107 mieszkanie mojego syna!\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, podkre\u015blaj\u0105c ka\u017cde s\u0142owo.<\/p>\n\n\n\n
Olesya patrzy\u0142a na swoj\u0105 te\u015bciow\u0105 ze zdumieniem. Jej policzki p\u0142on\u0119\u0142y upokorzeniem i uraz\u0105. Ze wszystkich k\u0142\u00f3tni na przestrzeni lat ta by\u0142a najbardziej niesprawiedliwa.<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie drzwi na korytarzu zatrzasn\u0119\u0142y si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJestem w domu!\u201d \u2013 rozleg\u0142 si\u0119 g\u0142os Kirilla.<\/p>\n\n\n\n
Nina Pietrowna natychmiast wybieg\u0142a na korytarz i szlocha\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
– Synu! Zobacz, co zrobi\u0142a twoja \u017cona! Ca\u0142y kryszta\u0142, kt\u00f3ry da\u0142a mi twoja babcia!<\/p>\n\n\n\n
Kirill wszed\u0142 do pokoju, spojrza\u0142 na od\u0142amki na pod\u0142odze i zmarszczy\u0142 brwi.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo si\u0119 sta\u0142o?\u201d \u2013 zapyta\u0142, patrz\u0105c to na matk\u0119, to na \u017con\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTwoja wierna \u017cona\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Nina Pietrowna przez szloch \u2013 \u201especjalnie wyrzuci\u0142a moj\u0105 kolekcj\u0119! Wszystkie figurki! Wszystkie wspomnienia!\u201d<\/p>\n\n\n\n
– To nieprawda! – Olesya nie wytrzyma\u0142. – Pude\u0142ko spad\u0142o, kiedy przenosi\u0142am szaf\u0119. Na twoje polecenie, nawiasem m\u00f3wi\u0105c!<\/p>\n\n\n\n
Nina Pietrowna teatralnie przewr\u00f3ci\u0142a oczami.<\/p>\n\n\n\n
– S\u0142yszysz mnie, Kiry\u0142? Teraz to moja wina! Zawsze tak jest! \u017badnego szacunku dla starszych!<\/p>\n\n\n\n
Kirill przeczesa\u0142 w\u0142osy d\u0142oni\u0105, na jego twarzy malowa\u0142o si\u0119 zm\u0119czenie.<\/p>\n\n\n\n
– Olesya, nie mog\u0142aby\u015b by\u0107 bardziej ostro\u017cna? Wiesz, jak mama ceni te rzeczy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZaproponowa\u0142am, \u017ce poczekam na ciebie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a stanowczo Olesya. \u201eSzafa jest ci\u0119\u017cka. Ale twoja matka nalega\u0142a\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– A teraz ona zrzuca win\u0119 na mnie! – odebra\u0142a Nina Pietrowna. – Ju\u017c jej powiedzia\u0142am: niech si\u0119 spakuje i wyjedzie!<\/p>\n\n\n\n
Kirill ponuro spojrza\u0142 na \u017con\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Mama jest z\u0142a, Olesya. Powinna\u015b przeprosi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Olesya nie mog\u0142a uwierzy\u0107 w\u0142asnym uszom.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Przeprosi\u0107? Za co? Za to, \u017ce pr\u00f3bowa\u0142em j\u0105 zadowoli\u0107 we wszystkim? Za to, \u017ce znosi\u0142em ci\u0105g\u0142e narzekanie? Za wypadek?<\/p>\n\n\n\n
\u201eZa brak szacunku dla mojej matki\u201d \u2013 warkn\u0105\u0142 Kirill. \u201ePrzepro\u015b, a pozwol\u0119 ci zosta\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W pokoju zapad\u0142a ci\u0119\u017cka cisza.<\/p>\n\n\n\n
– Pozwolisz? – zapyta\u0142a cicho Olesya. – M\u00f3wisz powa\u017cnie?<\/p>\n\n\n\n
– Absolutnie, – Kirill skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105. – Albo przepro\u015b, albo odejd\u017a. Taka \u017cona to ha\u0144ba dla rodziny.<\/p>\n\n\n\n
Olesya spojrza\u0142a na m\u0119\u017cczyzn\u0119, kt\u00f3rego kocha\u0142a przez trzy lata i nie pozna\u0142a go. Gdzie podzia\u0142 si\u0119 ten troskliwy m\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry obieca\u0142 by\u0107 z ni\u0105 w smutku i rado\u015bci?<\/p>\n\n\n\n
Ku jej zaskoczeniu, u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOkej, p\u00f3jd\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a spokojnie Olesya. \u201eAle mam co\u015b do powiedzenia po raz ostatni\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Nina Pietrowna u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 triumfalnie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Rata kredytu hipotecznego wynosi prawie pi\u0119\u0107dziesi\u0105t tysi\u0119cy \u2014 za cztery dni \u2014 kontynuowa\u0142a Olesya. \u2014 Sam sobie to odbierz. Ja bior\u0119 pieni\u0105dze z czynszu za mieszkanie dla siebie. A twojego kredytu ju\u017c nie b\u0119d\u0119 p\u0142aci\u0107. Ju\u017c tu nie mieszkam.<\/p>\n\n\n\n
Twarz Kirilla wyd\u0142u\u017cy\u0142a si\u0119, a Nina Pietrowna nagle zblad\u0142a. Wymienili spojrzenia.<\/p>\n\n\n\n
\u201eO czym ty m\u00f3wisz?\u201d mrukn\u0105\u0142 Kirill. \u201eUzgodnili\u015bmy\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo by\u0142o zanim postanowi\u0142e\u015b mnie wyrzuci\u0107\u201d \u2013 odpar\u0142a Olesya. \u201eIle wnosisz do domu? Czterdzie\u015bci pi\u0119\u0107 tysi\u0119cy? To nie wystarczy nawet na sp\u0142at\u0119 kredytu hipotecznego\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Posz\u0142a do sypialni i wyci\u0105gn\u0119\u0142a walizk\u0119 spod \u0142\u00f3\u017cka. Zacz\u0119\u0142a metodycznie pakowa\u0107 swoje rzeczy, ignoruj\u0105c ciche szepty w kuchni.<\/p>\n\n\n\n
Kilka minut p\u00f3\u017aniej do sypialni wesz\u0142a Nina Petrovna. Jej ton ca\u0142kowicie si\u0119 zmieni\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– Ole\u015benko, czemu tak nagle to m\u00f3wisz? – gruchn\u0119\u0142a te\u015bciowa. – Po prostu mnie ponios\u0142o. Wyrzuci\u0142am to z siebie w ferworze k\u0142\u00f3tni. Rozumiesz, prawda?<\/p>\n\n\n\n
\u201eRozumiem\u201d \u2013 Olesya skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, nie zatrzymuj\u0105c si\u0119. \u201eRozumiem, \u017ce nigdy nie by\u0142am z tob\u0105 spokrewniona. \u017be zawsze b\u0119d\u0119 winna, bez wzgl\u0119du na to, co si\u0119 stanie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Co ty m\u00f3wisz? – Nina Pietrowna podnios\u0142a r\u0119ce. – Jeste\u015bmy rodzin\u0105! Kiry\u0142, powiedz jej!<\/p>\n\n\n\n
Kirill stan\u0105\u0142 w drzwiach, wyra\u017anie nie wiedz\u0105c, co zrobi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOlesya, om\u00f3wmy wszystko\u201d \u2013 powiedzia\u0142 niepewnie. \u201eNie ma si\u0119 czym ekscytowa\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie widz\u0119 sensu\u201d \u2013 Olesya zapi\u0119\u0142a walizk\u0119. \u201ePrzez trzy lata stara\u0142am si\u0119 by\u0107 dobr\u0105 \u017con\u0105 i synow\u0105. A efekt? Przy pierwszym problemie wy obie wyrzucacie mnie za drzwi\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– My nie…<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie przerywaj\u201d \u2013 Olesya po raz pierwszy podnios\u0142a g\u0142os. \u201eZrozumia\u0142am, \u017ce rozw\u00f3d jest lepszy ni\u017c \u017cycie tutaj. \u017begnaj\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Szybko przesz\u0142a obok oszo\u0142omionych krewnych i z\u0142apa\u0142a kurtk\u0119 z wieszaka.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA co z kredytem hipotecznym?\u201d \u2013 krzykn\u0105\u0142 za nim Kirill.<\/p>\n\n\n\n
Odpowiedzi\u0105 by\u0142o trza\u015bni\u0119cie drzwiami.<\/p>\n\n\n\n
Rodzice Olesyi przyj\u0119li c\u00f3rk\u0119 bez \u017cadnych pyta\u0144. Jej matka po prostu mocno j\u0105 przytuli\u0142a, a ojciec w milczeniu pom\u00f3g\u0142 jej nie\u015b\u0107 walizk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMo\u017cesz mi powiedzie\u0107 p\u00f3\u017aniej, je\u015bli chcesz\u201d \u2013 powiedzia\u0142a mama, nalewaj\u0105c herbat\u0119. \u201eTw\u00f3j pok\u00f3j zawsze na ciebie czeka\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Dwa dni p\u00f3\u017aniej na kart\u0119 Olesi wp\u0142yn\u0119\u0142y pieni\u0105dze od lokator\u00f3w jej mieszkania. Wcze\u015bniej od razu przela\u0142a je na konto Kirilla. Teraz postanowi\u0142a je zatrzyma\u0107 dla siebie.<\/p>\n\n\n\n
Telefon dzwoni\u0142 bez przerwy od po\u0142\u0105cze\u0144 i wiadomo\u015bci od jej m\u0119\u017ca, ale ona nie odbiera\u0142a. W ko\u0144cu, nie mog\u0105c ju\u017c tego znie\u015b\u0107, odebra\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
– Olesia, jakie przedszkole? – zacz\u0105\u0142 oburzony Kirill. – Za dwa dni mamy p\u0142atno\u015b\u0107! Moja pensja wystarcza mi tylko na op\u0142acenie kredytu hipotecznego. A z czego \u017cyj\u0119?<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo mnie ju\u017c nie dotyczy\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Olesya. \u201eJutro sk\u0142adam pozew o rozw\u00f3d. Pomy\u015bl o swoich problemach\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Ale nie mo\u017cesz tego zrobi\u0107! – G\u0142os Kirilla brzmia\u0142 rozpaczliwie. – Mama po prostu da\u0142a si\u0119 ponie\u015b\u0107! Jeste\u015bmy rodzin\u0105!<\/p>\n\n\n\n
– Rodzina? – Olesya si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a. – Rodzina nie wyrzuca si\u0119 na ulic\u0119. Zawsze by\u0142am z\u0142a w oczach twojej matki. Teraz wszystko jest dla ciebie idealne. A ja b\u0119d\u0119 mieszka\u0107 sama i osobno.<\/p>\n\n\n\n
– Olesya, nie roz\u0142\u0105czaj si\u0119! Porozmawiajmy!<\/p>\n\n\n\n
Ale Olesya ju\u017c si\u0119 roz\u0142\u0105czy\u0142a. Na zewn\u0105trz pada\u0142 deszcz. Ale po raz pierwszy od d\u0142u\u017cszego czasu poczu\u0142a dziwn\u0105 ulg\u0119. Najtrudniejsze lata mia\u0142a ju\u017c za sob\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"– Nie, Olesiu, nie widzisz? Biszkopt jest za g\u0119sty! – Nina Pietrowna skrupulatnie od\u0142ama\u0142a kawa\u0142ek ciasta i pokaza\u0142a wn\u0119trze deseru. – Moje zawsze \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":6218,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-6217","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6217","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6217"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6217\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6219,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6217\/revisions\/6219"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/6218"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6217"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6217"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6217"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}