Marina obudzi\u0142a si\u0119 z dziwnym uczuciem \u2013 co\u015b nieuchwytnie zmieni\u0142o si\u0119 w znajomym otoczeniu ich ma\u0142ego, jednopokojowego mieszkania. Tykanie kuchennego zegara, kt\u00f3re zwykle rozp\u0142ywa\u0142o si\u0119 w porannej ciszy, teraz rywalizowa\u0142o z czyim\u015b miarowym oddechem. Podnios\u0142a si\u0119 na \u0142okciu \u2013 Victor ju\u017c nie spa\u0142, siedzia\u0142 na skraju \u0142\u00f3\u017cka z wyrazem twarzy, jakby po\u0142kn\u0105\u0142 co\u015b niejadalnego.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMarish, po prostu si\u0119 nie martw\u201d \u2013 zacz\u0105\u0142, unikaj\u0105c patrzenia jej w oczy.<\/p>\n\n\n\n
Jej serce zapad\u0142o si\u0119. Nauczy\u0142a si\u0119 tego tonu a\u017c za dobrze przez dwadzie\u015bcia lat ma\u0142\u017ce\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo si\u0119 sta\u0142o?\u201d \u2013 zapyta\u0142a, czuj\u0105c, \u017ce co\u015b jest nie tak.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMama przyjecha\u0142a\u201d \u2013 wydusi\u0142 Victor. \u201eNa dobre\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina mrugn\u0119\u0142a. Jeden. Dwa. Trzy. Trudno by\u0142o jej to poj\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
– Co masz na my\u015bli m\u00f3wi\u0105c \u201ena zawsze\u201d? Gdzie ona teraz jest?<\/p>\n\n\n\n
– W kuchni. Ona robi \u015bniadanie, – Victor o\u017cywi\u0142 si\u0119, jakby to by\u0142a najlepsza wiadomo\u015b\u0107 na \u015bwiecie. – Wyobra\u017casz sobie, wsta\u0142em, a ona ju\u017c gotuje owsiank\u0119. Zupe\u0142nie jak w dzieci\u0144stwie!<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bjej spok\u00f3j zaczyna p\u0119ka\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eVictor, my…\u201d Zawaha\u0142a si\u0119, szukaj\u0105c s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re nie zrani\u0142yby jego synowskich uczu\u0107, ale odda\u0142yby skal\u0119 koszmaru, kt\u00f3ry si\u0119 wydarzy\u0142. \u201eNie rozmawiali\u015bmy o tym, \u017ce twoja matka zamieszka z nami. Zw\u0142aszcza nie na sta\u0142e\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– O czym tu dyskutowa\u0107? – by\u0142 szczerze zaskoczony. – Jej siostrzeniec sprzeda\u0142 jej mieszkanie, a siostra odm\u00f3wi\u0142a przyj\u0119cia jej. Nie mo\u017ce mieszka\u0107 na ulicy! To moja matka, Marina.<\/p>\n\n\n\n
Marina s\u0142ysza\u0142a to zdanie \u2013 \u201eona jest moj\u0105 matk\u0105\u201d \u2013 przez dwadzie\u015bcia lat. Za ka\u017cdym razem, gdy Alevtina Ivanovna ingerowa\u0142a w ich \u017cycie, krytykowa\u0142a Marin\u0119 lub os\u0105dza\u0142a ich decyzje. \u201eOna jest moj\u0105 matk\u0105\u201d by\u0142o magicznym zakl\u0119ciem, na kt\u00f3re Marina nie mia\u0142a antidotum.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA kiedy zamierza\u0142a\u015b mi powiedzie\u0107?\u201d Jej g\u0142os brzmia\u0142 przera\u017caj\u0105co spokojnie.<\/p>\n\n\n\n
– Ja… No c\u00f3\u017c, m\u00f3wi\u0119 ci – wzruszy\u0142 ramionami. – Co tu m\u00f3wi\u0107, Marish? Rozumiesz, \u017ce nie by\u0142o wyboru.<\/p>\n\n\n\n
Na korytarzu rozleg\u0142 si\u0119 odg\u0142os szurania i w drzwiach pojawi\u0142a si\u0119 Alevtina Ivanovna \u2013 drobna, sucha, z przenikliwym spojrzeniem i \u015bci\u0105gni\u0119tymi ustami.<\/p>\n\n\n\n
– Witia, co tak d\u0142ugo? Kasza stygnie – powiedzia\u0142a z t\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 intonacj\u0105, kt\u00f3ra przez lata znajomo\u015bci wykszta\u0142ci\u0142a u Mariny odruch warunkowy – ch\u0119\u0107 stania si\u0119 niewidzialnym. – Ach, Marinoczko, dzie\u0144 dobry. Musisz mi wybaczy\u0107, troch\u0119 tu sprz\u0105ta\u0142am. W twojej szafce by\u0142 taki ba\u0142agan, \u017ce musia\u0142am wszystko posortowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bjej koniuszki palc\u00f3w staj\u0105 si\u0119 dr\u0119twe. W tej szafce by\u0142y jej herbaty, przyprawy, jej ulubiony kubek – ma\u0142y \u015bwiat, w kt\u00f3rym wszystko by\u0142o u\u0142o\u017cone w spos\u00f3b dla niej wygodny.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzie\u0144 dobry, Alevtina Ivanovna\u201d \u2013 wydusi\u0142a. \u201eJak d\u0142ugo zostaniesz z nami?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Victor skrzywi\u0142 si\u0119. Jego te\u015bciowa zmarszczy\u0142a brwi.<\/p>\n\n\n\n
– No c\u00f3\u017c, Witia m\u00f3wi, \u017ce to na zawsze – odpowiedzia\u0142a, wygl\u0105daj\u0105c, jakby robi\u0142a im przys\u0142ug\u0119. – Moje mieszkanie… C\u00f3\u017c mog\u0119 teraz powiedzie\u0107. Ale nie martwcie si\u0119, nie zajm\u0119 du\u017co miejsca. Musz\u0119 tylko wstawi\u0107 do pokoju ma\u0142\u0105 sof\u0119, bo mnie plecy bol\u0105 od rozk\u0142adanego \u0142\u00f3\u017cka.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142a sofa. Do ich trzynastometrowego pokoju, gdzie by\u0142o ju\u017c \u0142\u00f3\u017cko, szafa i biurko.<\/p>\n\n\n\n
– Na sk\u0142adanym \u0142\u00f3\u017cku? Gdzie teraz \u015bpisz? – Marina zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do m\u0119\u017ca, kt\u00f3ry uwa\u017cnie studiowa\u0142 wz\u00f3r na tapecie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eW pokoju, oczywi\u015bcie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142, nie patrz\u0105c na \u017con\u0119. \u201eA na razie wstawimy sk\u0142adane \u0142\u00f3\u017cko w kuchni\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Co?! – Marina pomy\u015bla\u0142a, \u017ce \u200b\u200bsi\u0119 przes\u0142ysza\u0142a. – Victor, czy my b\u0119dziemy spa\u0107 w kuchni?<\/p>\n\n\n\n
Ile\u017c razy w ci\u0105gu ostatnich dwudziestu lat Marina marzy\u0142a o spokojnej emeryturze. O tym, jak b\u0119dzie leniwie pi\u0107 herbat\u0119 rano, czyta\u0107, robi\u0107 na drutach w wygodnym fotelu i nie rzuca\u0107 si\u0119 na \u0142eb, na szyj\u0119 na swoj\u0105 zmian\u0119 w szpitalu. Jak ona i Wiktor b\u0119d\u0105 chodzi\u0107 na wystawy, do parku, po prostu spacerowa\u0107, nie ogl\u0105daj\u0105c si\u0119 na czas. A teraz Alevtina Ivanovna stan\u0119\u0142a na progu tego d\u0142ugo oczekiwanego \u017cycia ze swoim szuraniem, westchnieniami i wiecznym niezadowoleniem.<\/p>\n\n\n\n
– No, nie na d\u0142ugo – Victor wzruszy\u0142 ramionami. – Przyzwyczaimy si\u0119. Najwa\u017cniejsze, \u017ceby mama czu\u0142a si\u0119 komfortowo.<\/p>\n\n\n\n
Marina spojrza\u0142a na swoj\u0105 te\u015bciow\u0105. Sta\u0142a, opieraj\u0105c si\u0119 na kiju, z wygl\u0105dem zwyci\u0119\u017cczyni, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a strategicznie wa\u017cn\u0105 wysoko\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie w Marinie co\u015b p\u0119k\u0142o \u2013 cienka ni\u0107 cierpliwo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 zbiera\u0142a przez dziesi\u0119ciolecia.<\/p>\n\n\n\n
Jednak na zewn\u0105trz zachowywa\u0142a spok\u00f3j \u2013 lata pracy jako piel\u0119gniarka zbiera\u0142y swoje \u017cniwo, a przecie\u017c ka\u017cdy przejaw emocji m\u00f3g\u0142 kosztowa\u0107 pacjenta \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eRozumiem\u201d \u2013 skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eDaj mi pi\u0119\u0107 minut, umyj\u0119 si\u0119 i przyjd\u0119 zje\u015b\u0107 \u015bniadanie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W \u0142azience Marina odkr\u0119ci\u0142a wod\u0119 na ca\u0142y regulator, \u017ceby nie s\u0142ysze\u0107, o czym rozmawiaj\u0105 w kuchni te\u015bciowa i syn. Spojrza\u0142a na swoje odbicie w lustrze \u2013 zm\u0119czone oczy, siwiej\u0105ce pasma w\u0142os\u00f3w na skroniach, zmarszczki w k\u0105cikach ust. Czy nie zas\u0142ugiwa\u0142a na odrobin\u0119 spokoju? Czy nie mia\u0142a prawa przynajmniej mie\u0107 w\u0142asnej kuchni?<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo robi\u0119 \u017ale?\u201d zapyta\u0142a lustro. \u201eDlaczego on w og\u00f3le si\u0119 ze mn\u0105 nie skonsultowa\u0142?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Lustro by\u0142o ciche. Woda wydawa\u0142a d\u017awi\u0119ki. A za drzwiami zaczyna\u0142o si\u0119 nowe \u017cycie, na kt\u00f3re Marina by\u0142a zupe\u0142nie nieprzygotowana.<\/p>\n\n\n\n
Wychodz\u0105c z \u0142azienki, Marina napotka\u0142a pierwsze oznaki nowej rzeczywisto\u015bci. Na kuchennym stole, gdzie zwykle sta\u0142 jej ulubiony wazon z suszonymi kwiatami, teraz znajdowa\u0142a si\u0119 g\u00f3ra lek\u00f3w. Pomi\u0119dzy tabletkami znajdowa\u0142a si\u0119 oprawiona fotografia m\u0142odego Wiktora, kt\u00f3r\u0105 Alevtina Ivanovna najwyra\u017aniej przywioz\u0142a ze sob\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eUsi\u0105d\u017a, Marinoczka\u201d \u2013 zaskrzypia\u0142a te\u015bciowa, wskazuj\u0105c na sto\u0142ek. \u201ePo\u0142o\u017cy\u0142am na nim troch\u0119 owsianki. Dok\u0142adnie tak, jak lubisz\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak mi si\u0119 podoba?\u201d Marina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do siebie. Przez tyle lat jej te\u015bciowa ani razu nie zapyta\u0142a o jej gusta.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzi\u0119kuj\u0119, ale nie jestem g\u0142odna\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a, z trudem powstrzymuj\u0105c dr\u017cenie g\u0142osu.<\/p>\n\n\n\n
– Co masz na my\u015bli m\u00f3wi\u0105c \u201enie g\u0142odna\u201d? – oburzy\u0142a si\u0119 Alevtina Ivanovna. – W twoim wieku nie mo\u017cesz obej\u015b\u0107 si\u0119 bez \u015bniadania. Zrujnujesz sobie serce. Witia, powiedz jej!<\/p>\n\n\n\n
Wiktor, kt\u00f3ry zajada\u0142 si\u0119 owsiank\u0105, jakby wr\u00f3ci\u0142 do dzieci\u0144stwa, podni\u00f3s\u0142 wzrok:<\/p>\n\n\n\n
– Naprawd\u0119, Marish, jedz. Mama tak bardzo si\u0119 stara\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Marina mechanicznie usiad\u0142a i wzi\u0119\u0142a \u0142y\u017ck\u0119. Kasza by\u0142a przesolona \u2013 dok\u0142adnie tak samo jak dwadzie\u015bcia lat temu na ich pierwszej rodzinnej kolacji u te\u015bciowej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSmaczne?\u201d \u2013 zapyta\u0142a Alevtina Ivanovna wyzywaj\u0105co.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBardzo\u201d \u2013 sk\u0142ama\u0142a Marina, czuj\u0105c si\u0119 jak zdrajczyni w\u0142asnych kubk\u00f3w smakowych.<\/p>\n\n\n\n
– Tak jest – te\u015bciowa skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 z zadowoleniem. – Rozpie\u015bci\u0142e\u015b j\u0105, Witia. Same koktajle i sa\u0142atki. Co to za jedzenie? Nie poprawi jej zdrowia.<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a, jak w jej wn\u0119trzu rozgorza\u0142 ma\u0142y, ale gwa\u0142towny p\u0142omie\u0144 oburzenia. Przez lata \u017cycia z Victorem nauczy\u0142a si\u0119 gotowa\u0107 tak, aby jedzenie by\u0142o zar\u00f3wno smaczne, jak i zdrowe. A teraz jej kulinarne wysi\u0142ki zosta\u0142y przekre\u015blone przez jedno zdanie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKa\u017cdemu wed\u0142ug jego upodoba\u0144, Alevtina Ivanovno\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, staraj\u0105c si\u0119, aby jej g\u0142os brzmia\u0142 neutralnie.<\/p>\n\n\n\n
– Och, przesta\u0144 z tymi ceremoniami. M\u00f3w do mnie mamo, – te\u015bciowa machn\u0119\u0142a r\u0119k\u0105. – Jeste\u015bmy razem od dwudziestu lat i nadal zwracamy si\u0119 do mnie \u201eAlevtina Ivanovna\u201d i \u201eAlevtina Ivanovna\u201d. Przecie\u017c nie jeste\u015bmy sobie obce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie obcy. Ale te\u017c nie rodzina\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a Marina, ale powiedzia\u0142a na g\u0142os:<\/p>\n\n\n\n
– Nawyk.<\/p>\n\n\n\n
Po \u015bniadaniu, jakby pr\u00f3buj\u0105c unikn\u0105\u0107 dalszych rozm\u00f3w, Victor przygotowa\u0142 si\u0119 do pracy. Chocia\u017c zosta\u0142o mu tylko p\u00f3\u0142 roku do emerytury, nadal pracowa\u0142 jako in\u017cynier w biurze projektowym.<\/p>\n\n\n\n
– Dok\u0105d idziesz? – Marina by\u0142a zaskoczona. – Dzisiaj jest sobota.<\/p>\n\n\n\n
\u201eProjekt p\u0142onie\u201d \u2013 powiedzia\u0142, po\u015bpiesznie zak\u0142adaj\u0105c kurtk\u0119. \u201eWr\u00f3c\u0119 wieczorem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Drzwi zatrzasn\u0119\u0142y si\u0119, pozostawiaj\u0105c Marin\u0119 sam\u0105 z te\u015bciow\u0105 w ich ma\u0142ym mieszkaniu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOn zawsze taki jest\u201d \u2013 westchn\u0119\u0142a Alevtina Ivanovna, patrz\u0105c na syna z mi\u0142o\u015bci\u0105 przez zamkni\u0119te drzwi. \u201ePracownik. Jest jak ja. Ja te\u017c pracowa\u0142am niestrudzenie przez ca\u0142e \u017cycie. Nie tak jak dzisiejsza m\u0142odzie\u017c \u2013 oni po prostu chc\u0105 le\u017ce\u0107 na kanapie i gapi\u0107 si\u0119 na te\u2026 jak si\u0119 to nazywa\u2026 smartfony\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina milcza\u0142a. Nagle sta\u0142o si\u0119 dla niej oczywiste, \u017ce dla swojej te\u015bciowej na zawsze pozostanie t\u0105 zaniedbuj\u0105c\u0105 synow\u0105, kt\u00f3ra \u201ezaczepi\u0142a\u201d jej syna. Nie mia\u0142o znaczenia, \u017ce \u200b\u200bod tego czasu min\u0119\u0142y dwie dekady, \u017ce mieli doros\u0142e dzieci. Nie mia\u0142o znaczenia, \u017ce \u200b\u200bMarina przepracowa\u0142a po\u0142ow\u0119 tych lat jako piel\u0119gniarka za p\u00f3\u0142tora stawki, aby utrzyma\u0107 rodzin\u0119, podczas gdy Viktor nie dostawa\u0142 wynagrodzenia od miesi\u0119cy.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePo\u015bciel\u0119 \u0142\u00f3\u017cko w swoim pokoju\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Alevtina Ivanovna tonem, jakby robi\u0142a mi najwi\u0119ksz\u0105 przys\u0142ug\u0119. \u201eSofa zostanie mi dostarczona w poniedzia\u0142ek. Vitya j\u0105 zam\u00f3wi\u0142. Tymczasem b\u0119d\u0119 spa\u0142a na twoim \u0142\u00f3\u017cku\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNa Victora i mnie?\u201d \u2013 zapyta\u0142a ponownie Marina, czuj\u0105c, jak ci\u0119\u017car narasta w jej piersi.<\/p>\n\n\n\n
– No, nie b\u0119d\u0119 spa\u0142a na pod\u0142odze, staruszko! – oburzy\u0142a si\u0119 te\u015bciowa. – Mam wysokie ci\u015bnienie, bol\u0105 mnie stawy. A ty jeste\u015b jeszcze m\u0142oda, nie boisz si\u0119 nawet na sk\u0142adanym \u0142\u00f3\u017cku.<\/p>\n\n\n\n
Marina chcia\u0142a si\u0119 \u015bmia\u0107 z absurdalno\u015bci sytuacji. M\u0142oda! Pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciopi\u0119cioletnia, z b\u00f3lem plec\u00f3w po wielu latach s\u0142u\u017cby i nocnych zmian!<\/p>\n\n\n\n
\u201eAlevtina Ivanovna, Victor i ja \u015bpimy w tym \u0142\u00f3\u017cku od dwudziestu lat\u201d \u2013 powiedzia\u0142a tak delikatnie, jak to mo\u017cliwe. \u201eMo\u017ce wymy\u015blimy co\u015b innego? Na przyk\u0142ad, wstawimy dla ciebie sk\u0142adane \u0142\u00f3\u017cko do pokoju, a my zostaniemy na \u0142\u00f3\u017cku?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Twarz te\u015bciowej wykrzywi\u0142a si\u0119, usta jej zadr\u017ca\u0142y, a w oczach pojawi\u0142 si\u0119 wyraz najg\u0142\u0119bszej urazy.<\/p>\n\n\n\n
– To ja mog\u0119 zapyta\u0107 syna, ale ciebie nie? Wi\u0119c ci \u017cal miejsca dla starej kobiety? – Jej g\u0142os podni\u00f3s\u0142 si\u0119 do piskliwej nuty. – Witia zgodzi\u0142 si\u0119 od razu, ale ty… Och, Marina, my\u015bla\u0142am, \u017ce przynajmniej na staro\u015b\u0107 wyro\u015bnie ci serce, ale ty wci\u0105\u017c jeste\u015b taka sama.<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a, jak rumieniec wstydu zalewa jej twarz. Jej te\u015bciowa zawsze stosowa\u0142a t\u0119 technik\u0119 – gdy tylko zaprotestowa\u0142a, Alevtina Ivanovna natychmiast przechodzi\u0142a do ofensywy, przedstawiaj\u0105c si\u0119 jako ofiara, a swojego przeciwnika jako bezdusznego potwora.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOkej\u201d \u2013 ust\u0105pi\u0142a Marina. \u201eOczywi\u015bcie, \u015bpij na \u0142\u00f3\u017cku\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Tak jest – skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105 Alevtina Ivanovna, natychmiast si\u0119 uspokajaj\u0105c. – A ja ci za to upiek\u0119 jakie\u015b placki. Z kapust\u0105, tak\u0105 jak lubisz.<\/p>\n\n\n\n
Marina nie lubi\u0142a plack\u00f3w z kapust\u0105. Lubi\u0142a placki z jab\u0142kami. Ale jak\u0105 to teraz robi r\u00f3\u017cnic\u0119?<\/p>\n\n\n\n
Dzie\u0144 ci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Te\u015bciowa, po\u0142o\u017cywszy si\u0119 na \u0142\u00f3\u017cku, w\u0142\u0105czy\u0142a telewizor i ogl\u0105da\u0142a program za programem, od czasu do czasu komentuj\u0105c to, co dzia\u0142o si\u0119 na ekranie, g\u0142o\u015bnymi okrzykami. Marina pr\u00f3bowa\u0142a czyta\u0107 w kuchni, ale co dziesi\u0119\u0107 minut Alevtina Ivanovna wo\u0142a\u0142a j\u0105:<\/p>\n\n\n\n
– Marish, przynie\u015b mi wody!<\/p>\n\n\n\n
– Marinoczka, gdzie jest pilot do tego telewizora? Chyba nie prze\u0142\u0105cza si\u0119 dobrze.<\/p>\n\n\n\n
– Marinuszka, zas\u0142o\u0144 zas\u0142ony, bo s\u0142o\u0144ce \u015bwieci mi w oczy.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem Marina czu\u0142a si\u0119 jak wyci\u015bni\u0119ta cytryna.<\/p>\n\n\n\n
Nie mia\u0142a nawet czasu, \u017ceby zadzwoni\u0107 do dzieci, jak to zwykle robi\u0142a w weekendy. A kiedy pr\u00f3bowa\u0142a zadzwoni\u0107 do c\u00f3rki, te\u015bciowa natychmiast podkr\u0119ci\u0142a g\u0142o\u015bno\u015b\u0107 w telewizorze, nie pozwalaj\u0105c jej na normaln\u0105 rozmow\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Wiktor wr\u00f3ci\u0142 p\u00f3\u017ano, gdy Alewtina Iwanowna ju\u017c spa\u0142a, wygodnie u\u0142o\u017cona w ich rodzinnym \u0142\u00f3\u017cku.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak min\u0105\u0142 ci dzie\u0144?\u201d \u2013 zapyta\u0142, zdejmuj\u0105c buty na korytarzu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWspaniale\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Marina, rozk\u0142adaj\u0105c sk\u0142adane \u0142\u00f3\u017cko w kuchni. \u201eSzczeg\u00f3lnie bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce czuj\u0119 si\u0119 jak go\u015b\u0107 we w\u0142asnym mieszkaniu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– Nie zaczynaj – skrzywi\u0142 si\u0119. – Mama jest stara, potrzebuje uwagi. Nie b\u0119dzie z nami wiecznie.<\/p>\n\n\n\n
– Nie na zawsze? – Marina powstrzyma\u0142a histeryczny \u015bmiech, kt\u00f3ry wybuch\u0142. – A jak d\u0142ugo, Witia? Miesi\u0105c? Rok? Dziesi\u0119\u0107 lat?<\/p>\n\n\n\n
Victor odwr\u00f3ci\u0142 wzrok i zacz\u0105\u0142 przygl\u0105da\u0107 si\u0119 czajnikowi z przesadn\u0105 uwag\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– Dlaczego to robisz… Ona jest moj\u0105 matk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– A ja jestem twoj\u0105 \u017con\u0105! – nag\u0142y wybuch gniewu zaskoczy\u0142 sam\u0105 Marin\u0119. Przez dwadzie\u015bcia lat trzyma\u0142a emocje pod kontrol\u0105, wyg\u0142adza\u0142a ostre kraw\u0119dzie, chroni\u0142a kruchy rodzinny spok\u00f3j. – Czy to znaczy co\u015b tylko wtedy, gdy jest to dla ciebie wygodne?<\/p>\n\n\n\n
\u201eCicho b\u0105d\u017a, bo obudzisz mam\u0119\u201d \u2013 sykn\u0105\u0142 Victor, patrz\u0105c na korytarz.<\/p>\n\n\n\n
\u201eW naszej sypialni\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho, ale wyra\u017anie, podkre\u015blaj\u0105c ka\u017cde s\u0142owo.<\/p>\n\n\n\n
Victor usiad\u0142 ci\u0119\u017cko na sto\u0142ku. Kuchnia w ich jednopokojowym mieszkaniu by\u0142a tak ma\u0142a, \u017ce \u200b\u200bkolana jej m\u0119\u017ca niemal dotyka\u0142y sk\u0142adanego \u0142\u00f3\u017cka.<\/p>\n\n\n\n
– Marish, chod\u017a…<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Jeste\u015b gotowa \u201eby\u0107 cierpliw\u0105\u201d? \u2014 zapyta\u0142a Marina, k\u0142ad\u0105c poduszk\u0119 pod bol\u0105cym dolnym odcinkiem kr\u0119gos\u0142upa. \u2014 Czy mam by\u0107 jedyna? Czy wiesz, ile razy twoja mama do mnie dzwoni\u0142a dzisiaj? Siedemna\u015bcie. Policzy\u0142am. Albo przynie\u015b wod\u0119, albo zas\u0142o\u0144 zas\u0142ony, albo powiedz mi, kt\u00f3ra aktorka gra w serialu. W wieku siedemnastu lat zda\u0142am egzaminy z tak\u0105 energi\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOna jest star\u0105 kobiet\u0105\u201d \u2013 westchn\u0105\u0142 Victor. \u201ePotrzebuje uwagi\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJa te\u017c, Vitya\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho Marina. \u201eJa te\u017c tego potrzebuj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ale m\u0105\u017c ju\u017c si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142, rozk\u0142adaj\u0105c na stole rysunki, kt\u00f3re przyni\u00f3s\u0142 z pracy. Rozmowa dobieg\u0142a ko\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n
Noc na \u0142\u00f3\u017cku polowym zamieni\u0142a si\u0119 w tortur\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Marina wierci\u0142a si\u0119 i przewraca\u0142a, pr\u00f3buj\u0105c u\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 tak, aby plecy nie bola\u0142y jej przy ka\u017cdym ruchu. Victor chrapa\u0142 nieopodal na drugim sk\u0142adanym \u0142\u00f3\u017cku, ustawionym blisko niej – kuchnia nie pomie\u015bci\u0142aby wi\u0119cej. O czwartej rano Marina podda\u0142a si\u0119 i wsta\u0142a. Zaparzy\u0142a sobie kaw\u0119 i wysz\u0142a na balkon z fili\u017cank\u0105 w d\u0142oniach.<\/p>\n\n\n\n
\u015awit powoli malowa\u0142 niebo na blador\u00f3\u017cowe tony. Miasto wci\u0105\u017c spa\u0142o, tylko od czasu do czasu przeje\u017cd\u017ca\u0142y samochody pierwszych robotnik\u00f3w. Marina spojrza\u0142a w dal i pomy\u015bla\u0142a o swoim \u017cyciu \u2013 o m\u0142odo\u015bci, po\u015bwi\u0119conej pracy, o dzieciach wychowanych w mi\u0142o\u015bci pomimo wszystkich trudno\u015bci, o trzydziestu latach ma\u0142\u017ce\u0144stwa, kt\u00f3re zawsze uwa\u017ca\u0142a za silne. Czy naprawd\u0119 przez ca\u0142y ten czas oszukiwa\u0142a sam\u0105 siebie, my\u015bl\u0105c, \u017ce ich zwi\u0105zek jest dla Victora r\u00f3wnie wa\u017cny, jak dla niej?<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego tak wcze\u015bnie zapalasz \u015bwiat\u0142o?\u201d \u2013 z ty\u0142u rozleg\u0142 si\u0119 skrzypi\u0105cy g\u0142os. Alevtina Ivanovna, owini\u0119ta w szlafrok, sta\u0142a w drzwiach balkonu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie mog\u0119 spa\u0107\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a kr\u00f3tko Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA ja nie mog\u0119 spa\u0107 przez to ca\u0142e twoje bieganie\u201d \u2013 te\u015bciowa wyd\u0119\u0142a usta z niezadowoleniem. \u201eAlbo ha\u0142asujesz w kuchni, albo wychodzisz na balkon. Nadal nie wyspa\u0142am si\u0119 wystarczaj\u0105co\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina zamkn\u0119\u0142a oczy i w my\u015blach policzy\u0142a do dziesi\u0119ciu.<\/p>\n\n\n\n
– Wybacz mi, Alevtina Ivanovna. Wi\u0119cej tego nie zrobi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– No i znowu zaczynamy, “Alevtina Ivanovna” – skrzywi\u0142a si\u0119 staruszka. – Prosi\u0142am, \u017ceby\u015b m\u00f3wi\u0142a do mnie “Mamo”. Czy naprawd\u0119 tak trudno szanowa\u0107 staruszk\u0119?<\/p>\n\n\n\n
Zamiast odpowiedzie\u0107, Marina w milczeniu doko\u0144czy\u0142a kaw\u0119 i przecisn\u0119\u0142a si\u0119 obok te\u015bciowej z powrotem do kuchni. Dzie\u0144 zapowiada\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie nieko\u0144cz\u0105cy si\u0119 jak poprzedni.<\/p>\n\n\n\n
Pod koniec pierwszego tygodnia wsp\u00f3lnego mieszkania Marina czu\u0142a si\u0119 wyczerpana.<\/p>\n\n\n\n
Alevtina Ivanovna ca\u0142kowicie przeprojektowa\u0142a swoje \u017cycie. Wszystkie rzeczy w szafach zosta\u0142y przestawione, ulubione ksi\u0105\u017cki Mariny przeniesiono na antresol\u0119 (\u201eNie znosz\u0119 kurzu ksi\u0105\u017ckowego!\u201d), a w kuchni panowa\u0142 teraz niezmienny porz\u0105dek jej te\u015bciowej \u2013 od ustawienia przypraw po pory posi\u0142k\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo masz na my\u015bli, lunch o drugiej?\u201d oburzy\u0142a si\u0119, gdy Marina zaproponowa\u0142a przesuni\u0119cie lunchu. \u201ePrzez ca\u0142e \u017cycie siedzia\u0142am przy stole o pierwszej i teraz b\u0119d\u0119!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Victor coraz cz\u0119\u015bciej zostawa\u0142 w pracy po godzinach. Marina pocz\u0105tkowo by\u0142a obra\u017cona, ale potem zrozumia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bpo prostu ucieka\u0142 od napi\u0119cia, kt\u00f3re wisia\u0142o w mieszkaniu.<\/p>\n\n\n\n
W sobot\u0119 zadzwoni\u0142a jej c\u00f3rka i zaproponowa\u0142a, \u017ceby przysz\u0142a. Marina si\u0119 waha\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– Masze\u0144ka, mo\u017ce lepiej b\u0119dzie, jak przyjedziemy do ciebie? Mieszkanie nie jest teraz takie\u2026 super.<\/p>\n\n\n\n
– Co masz na my\u015bli m\u00f3wi\u0105c \u201enie za bardzo\u201d? – Alevtina Ivanovna, kt\u00f3ra sta\u0142a nieopodal, natychmiast wtr\u0105ci\u0142a si\u0119 do rozmowy. – Wczoraj umy\u0142am pod\u0142ogi i upiek\u0142am ciasta!<\/p>\n\n\n\n
Przybycie Maszy z dzie\u0107mi ostatecznie wyko\u0144czy\u0142o Marin\u0119. Te\u015bciowa ca\u0142kowicie skupi\u0142a uwag\u0119 Kiryushy i Alisy, dos\u0142ownie spychaj\u0105c babci\u0119 w cie\u0144.<\/p>\n\n\n\n
– Chod\u017acie do mnie, moje kochanie! Prababcia ma dla was kilka smako\u0142yk\u00f3w!<\/p>\n\n\n\n
Dzieci, oczarowane niebywa\u0142\u0105 uwag\u0105 i nieograniczonymi s\u0142odko\u015bciami, otoczy\u0142y Alevtin\u0119 Iwanown\u0119, a ona co chwil\u0119 rzuca\u0142a triumfalne spojrzenia w stron\u0119 Mariny.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, co si\u0119 dzieje?\u201d \u2013 wyszepta\u0142a c\u00f3rka, gdy zosta\u0142y same w kuchni. \u201eDlaczego babcia Alya \u015bpi w twoim pokoju? I kiedy w og\u00f3le uda\u0142o jej si\u0119 do ciebie wprowadzi\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Marina prze\u0142kn\u0119\u0142a gul\u0119 w gardle.<\/p>\n\n\n\n
– Victor przyni\u00f3s\u0142. Powiedzia\u0142 – na dobre.<\/p>\n\n\n\n
\u201eI zgodzi\u0142a\u015b si\u0119?\u201d c\u00f3rka unios\u0142a brwi ze zdziwienia.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNikt mnie nie pyta\u0142\u201d \u2013 Marina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 gorzko.<\/p>\n\n\n\n
Masza zmarszczy\u0142a brwi:<\/p>\n\n\n\n
– Ale to jest… nie tak, mamo. W twoim jednopokojowym mieszkaniu jest ju\u017c ciasno dla dw\u00f3ch os\u00f3b, a do tego dochodzi jeszcze babcia Alya. A poza tym ona zawsze by\u0142a… – c\u00f3rka zawaha\u0142a si\u0119, dobieraj\u0105c s\u0142owa – trudn\u0105 osob\u0105. Jak si\u0119 dogadujecie?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie ma mowy\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a szczerze Marina. \u201eCzuj\u0119 si\u0119 jak pokoj\u00f3wka we w\u0142asnym domu. Wiesz, przez te wszystkie lata my\u015bla\u0142am, \u017ce nauczy\u0142am si\u0119 dogadywa\u0107 z twoj\u0105 babci\u0105, ale okaza\u0142o si\u0119, \u017ce po prostu rzadko j\u0105 widywa\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
– A tata? Co on m\u00f3wi?<\/p>\n\n\n\n
– \u201eB\u0105d\u017a cierpliwa, ona jest moj\u0105 matk\u0105\u201d. Jak zawsze.<\/p>\n\n\n\n
Masza zamy\u015bli\u0142a si\u0119, obracaj\u0105c fili\u017cank\u0119 w d\u0142oniach.<\/p>\n\n\n\n
– Mamo, czy pr\u00f3bowa\u0142a\u015b z nim powa\u017cnie porozmawia\u0107? Nie wieczorem, kiedy wszyscy s\u0105 zm\u0119czeni, ale usi\u0105\u015b\u0107 i naprawd\u0119 om\u00f3wi\u0107 sytuacj\u0119?<\/p>\n\n\n\n
Marina westchn\u0119\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– Chcia\u0142em. Ale tw\u00f3j ojciec albo jest w pracy, albo zaj\u0119ty twoj\u0105 matk\u0105. A my jeste\u015bmy sami tylko w nocy na tych cholernych sk\u0142adanych \u0142\u00f3\u017ckach, kiedy mamy si\u0142y tylko na \u201edobranoc\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W korytarzu rozleg\u0142 si\u0119 dono\u015bny \u015bmiech Alicji, po czym do kuchni wpad\u0142a jej wnuczka:<\/p>\n\n\n\n
– Babciu! Przyjd\u017a szybko, prababcia ci\u0119 wo\u0142a! Chce ci pokaza\u0107 zdj\u0119cia taty, kiedy by\u0142 ma\u0142y!<\/p>\n\n\n\n
Po wyj\u015bciu dzieci mieszkanie wyda\u0142o si\u0119 Marinie jeszcze bardziej ciasne i duszne. Wysz\u0142a do sklepu \u2013 po prostu, \u017ceby poby\u0107 sama, \u017ceby odetchn\u0105\u0107. Telefon zadzwoni\u0142, gdy b\u0142\u0105ka\u0142a si\u0119 mi\u0119dzy p\u00f3\u0142kami z herbat\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– Cze\u015b\u0107?<\/p>\n\n\n\n
– Cze\u015b\u0107, Marinka! – pogodny g\u0142os przyjaci\u00f3\u0142ki Lyuby przepe\u0142niony by\u0142 ciep\u0142em. – Co robisz? Mo\u017ce si\u0119 spotkamy? Przeje\u017cd\u017cam przez twoje okolice.<\/p>\n\n\n\n
– Lyuba? – Marina nie mog\u0142a uwierzy\u0107 w swoje szcz\u0119\u015bcie. – Oczywi\u015bcie! Chod\u017a ju\u017c, jestem w Magnit niedaleko mojego domu.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3\u0142 godziny p\u00f3\u017aniej siedzieli w ma\u0142ej kawiarni, a Marina, niespodziewanie dla siebie, zacz\u0119\u0142a wylewa\u0107 na st\u00f3\u0142 wszystko, co zgromadzi\u0142a przez ca\u0142y tydzie\u0144.<\/p>\n\n\n\n
Lyuba s\u0142ucha\u0142a bez przerywania, tylko kr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105 i od czasu do czasu nalewa\u0142a herbat\u0119 dla swojej przyjaci\u00f3\u0142ki. Po rozwodzie trzy lata temu mieszka\u0142a sama i, jak sama twierdzi\u0142a, w ko\u0144cu poczu\u0142a si\u0119 wolna.<\/p>\n\n\n\n
– Wiesz, co jest najbardziej obra\u017aliwe? – Marina obraca\u0142a \u0142y\u017ceczk\u0119 w d\u0142oniach. – Naprawd\u0119 stara\u0142am si\u0119 przez te wszystkie lata. Akceptowa\u0142am jego matk\u0119 tak\u0105, jaka jest. Tolerowa\u0142am jej komentarze, jej ci\u0105g\u0142e niezadowolenie. \u201eZupa jest rzadka\u201d, \u201edom jest zakurzony\u201d, \u201e\u017ale wychowujecie wnuki\u201d. A teraz okazuje si\u0119, \u017ce moje zdanie nie ma \u017cadnego znaczenia. Nawet w kwestii tego, kto zamieszka w naszym mieszkaniu.<\/p>\n\n\n\n
– Czy kiedykolwiek my\u015bla\u0142e\u015b… – zawaha\u0142a si\u0119 Luba, – no wiesz, \u017ceby wsta\u0107 i odej\u015b\u0107? Chocia\u017c na chwil\u0119?<\/p>\n\n\n\n
\u201eDok\u0105d?\u201d Marina u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 gorzko.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Na przyk\u0142ad dla mnie. Mam dwupokojowe mieszkanie, jest tam wystarczaj\u0105co du\u017co miejsca. B\u0119dziesz tam mieszka\u0142 przez miesi\u0105c lub dwa, odpoczniesz. Niech Victor poczuje, jak to jest by\u0107 mi\u0119dzy dwoma po\u017carami.<\/p>\n\n\n\n
Marina si\u0119 nad tym zastanowi\u0142a. Pomys\u0142 by\u0142 kusz\u0105cy, ale\u2026<\/p>\n\n\n\n
– Nie, to nie by\u0142oby sprawiedliwe. W ko\u0144cu jeste\u015bmy razem od dwudziestu lat.<\/p>\n\n\n\n
– A co on zrobi\u0142 – czy to by\u0142o sprawiedliwe? – przerwa\u0142a Luba. – Marin, obud\u017a si\u0119! Przez ca\u0142e \u017cycie przystosowywa\u0142a\u015b si\u0119 do kogo\u015b. Najpierw do m\u0119\u017ca, potem do te\u015bciowej, potem do pracy. A kiedy zaczniesz \u017cy\u0107 dla siebie?<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wiem jak\u201d \u2013 przyzna\u0142a cicho Marina.<\/p>\n\n\n\n
\u201eW takim razie czas si\u0119 uczy\u0107\u201d \u2013 stanowczo powiedzia\u0142 m\u00f3j przyjaciel. \u201eMasz pi\u0119\u0107dziesi\u0105t pi\u0119\u0107 lat, nie dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105t osiem. Ca\u0142e \u017cycie przed tob\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina wr\u00f3ci\u0142a wieczorem do domu. W mieszkaniu czu\u0107 by\u0142o walerian\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Gdzie jeste\u015b? – Alevtina Ivanovna wyskoczy\u0142a z progu. – Szukam validolu, serce \u015bciska mi si\u0119 z podniecenia! A ty gdzie\u015b spacerujesz!<\/p>\n\n\n\n
\u201eW apteczce, w \u0142azience, jest validol\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Marina, przechodz\u0105c obok te\u015bciowej.<\/p>\n\n\n\n
– Wiem! Ale przeterminowane! W og\u00f3le nie \u015bledzisz swoich lek\u00f3w! – w g\u0142osie te\u015bciowej by\u0142o otwarte oskar\u017cenie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eP\u00f3jd\u0119 do apteki\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Marina r\u00f3wnie spokojnie, chocia\u017c wszystko w niej wrze. \u201ePo prostu od\u0142o\u017c\u0119 torb\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie ma potrzeby nigdzie i\u015b\u0107\u201d \u2013 rozleg\u0142 si\u0119 g\u0142os Victora. Sta\u0142 w drzwiach kuchni z torb\u0105 z drogerii. \u201eKupi\u0142em wszystko. Mamo, co ty w\u0142a\u015bciwie m\u00f3wisz? Marina ma prawo wyj\u015b\u0107 na spacer.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce tak\u201d \u2013 Alevtina Ivanovna zacisn\u0119\u0142a usta. \u201eKto si\u0119 k\u0142\u00f3ci? Tylko twoja matka umiera tutaj, a ona\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
– Mamo! – Po raz pierwszy w g\u0142osie Wiktora zabrzmia\u0142a irytacja. – Przesta\u0144.<\/p>\n\n\n\n
Marina spojrza\u0142a na m\u0119\u017ca ze zdziwieniem. Nigdy nie s\u0142ysza\u0142a, \u017ceby podni\u00f3s\u0142 g\u0142os na matk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
W nocy, le\u017c\u0105c na sk\u0142adanym \u0142\u00f3\u017cku, d\u0142ugo nie mog\u0142a zasn\u0105\u0107. W g\u0142owie kr\u0105\u017cy\u0142y jej s\u0142owa Luby: \u201eKiedy zaczniesz \u017cy\u0107 dla siebie?\u201d. A tak naprawd\u0119 \u2013 kiedy? Ca\u0142e \u017cycie \u017cy\u0142a dla innych: dla m\u0119\u017ca, dla dzieci, dla pacjent\u00f3w w szpitalu. Nawet teraz nie mia\u0142a czasu, \u017ceby \u017cy\u0107 dla siebie \u2013 pojawia\u0142a si\u0119 te\u015bciowa ze swoimi nieko\u0144cz\u0105cymi si\u0119 wymaganiami.<\/p>\n\n\n\n
Rano obudzi\u0142 j\u0105 dono\u015bny g\u0142os Alewtiny Iwanowny:<\/p>\n\n\n\n
– Vitya, zobacz co zrobi\u0142a! Przenios\u0142a wszystkie moje leki! Teraz nie mog\u0119 nic znale\u017a\u0107!<\/p>\n\n\n\n
Marina otworzy\u0142a oczy. Wczoraj wieczorem rzeczywi\u015bcie uporz\u0105dkowa\u0142a leki te\u015bciowej wed\u0142ug pory przyjmowania – rano, po po\u0142udniu, wieczorem. \u017beby by\u0142o wygodniej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo, tak jest wygodniej\u201d \u2013 us\u0142ysza\u0142 g\u0142os Victora. \u201eMarina post\u0105pi\u0142a s\u0142usznie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
– No tak?! – oburzy\u0142a si\u0119 te\u015bciowa. – Ale ja ju\u017c od czterdziestu lat uk\u0142adam sobie lekarstwa po swojemu! A ona… Zawsze tak jest – przychodzi i przerabia wszystko po swojemu!<\/p>\n\n\n\n
Marina usiad\u0142a na sk\u0142adanym \u0142\u00f3\u017cku. Co\u015b w niej w ko\u0144cu p\u0119k\u0142o. Wsta\u0142a, posz\u0142a do \u0142azienki, umy\u0142a si\u0119. Nast\u0119pnie w milczeniu spakowa\u0142a torb\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDok\u0105d idziesz?\u201d zapyta\u0142 Victor, zauwa\u017caj\u0105c, \u017ce si\u0119 szykuje.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDo Lyuby\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie. \u201eZostan\u0119 z ni\u0105 na jaki\u015b czas\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo masz na my\u015bli, m\u00f3wi\u0105c \u201eb\u0119d\u0119 \u017cy\u0142\u201d?\u201d Spojrza\u0142 na \u017con\u0119 z zak\u0142opotaniem. \u201eAle jak\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
– No to ju\u017c, Witia – zapi\u0119\u0142a torb\u0119. – Przez dwadzie\u015bcia lat \u017cy\u0142am tak, jak ty chcia\u0142e\u015b. Teraz chc\u0119 \u017cy\u0107 tak, jak ja chc\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Porzucasz nas? – W drzwiach pojawi\u0142a si\u0119 Alevtina Ivanovna. – To jest wdzi\u0119czno\u015b\u0107! M\u00f3wi\u0142am ci, Vitya, \u017ce \u200b\u200bto…<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, mamo\u201d \u2013 przerwa\u0142a Marina, po raz pierwszy nazywaj\u0105c te\u015bciow\u0105 \u201eMam\u0105\u201d. \u201eNikogo nie porzucam. Po prostu b\u0119d\u0119 mieszka\u0107 osobno. Poniewa\u017c nie ma ju\u017c dla mnie miejsca w tym mieszkaniu. Ani fizycznie, ani moralnie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Podesz\u0142a do Victora i poca\u0142owa\u0142a go w policzek:<\/p>\n\n\n\n
– Zadzwo\u0144 do mnie, kiedy b\u0119dziesz gotowy porozmawia\u0107. Naprawd\u0119 porozmawiaj i nie zbywaj jej frazami w stylu \u201eona jest moj\u0105 matk\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
I wysz\u0142a, ostro\u017cnie zamykaj\u0105c za sob\u0105 drzwi. W przedpokoju by\u0142o cicho. Marina zesz\u0142a po schodach, pchn\u0119\u0142a ci\u0119\u017ckie drzwi wej\u015bciowe i wysz\u0142a na zewn\u0105trz. Wiosenne s\u0142o\u0144ce o\u015blepi\u0142o j\u0105 na chwil\u0119. Wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech i si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Po raz pierwszy od d\u0142u\u017cszego czasu poczu\u0142a si\u0119 wolna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Marina obudzi\u0142a si\u0119 z dziwnym uczuciem \u2013 co\u015b nieuchwytnie zmieni\u0142o si\u0119 w znajomym otoczeniu ich ma\u0142ego, jednopokojowego mieszkania. Tykanie kuchennego zegara, kt\u00f3re zwykle \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":7008,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-7007","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7007","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7007"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7007\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7009,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7007\/revisions\/7009"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/7008"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7007"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7007"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/strefa24.biz.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7007"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}