Jego uśmiech był czysty jak u anioła, ale za nim czaił się najstraszniejszy potwór, jakiego świat kiedykolwiek widział.

Wyobraź sobie: niegroźne zdjęcia z dzieciństwa, okrągła twarz, błyszczące spojrzenie – zdjęcia niczym wyjęte ze zwyczajnego rodzinnego albumu.

I wtedy dociera do ciebie olśnienie: ten uśmiechnięty chłopiec był przeznaczony, by stać się jednym z najstraszniejszych i najkrwawszych przestępców w historii.

Czyż to uświadomienie nie jest najbardziej przerażające? W końcu nasze mózgi uparcie kojarzą dzieciństwo z absolutną niewinnością i to właśnie ten dysonans sprawia, że ​​ta historia jest naprawdę przerażająca.

Maj 1960. Spokojne Milwaukee w stanie Wisconsin. Nic nie zapowiadało katastrofy, gdy w młodej, pełnej nadziei rodzinie narodziło się pierwsze dziecko. Rodzice – ojciec student chemii, matka wykładowczyni – snuli zwyczajne plany na szczęśliwą przyszłość. Chłopiec był żywy, towarzyski, dociekliwy – jak miliony innych. Nikt nie mógł sobie wyobrazić otchłani, jaka go czekała.

Ale coś pękło. Coś nieodwracalnie zmieniło się, zanim skończył cztery lata. Po operacji usunięcia podwójnej przepukliny, pogodne, gadatliwe dziecko nagle stało się ciche i wycofane, jakby stało się obce samemu sobie. W wieku sześciu lat żywił już głęboką, destrukcyjną zazdrość o młodszego brata. W szkole jego nieśmiałe i napięte zachowanie zdumiewało nauczycieli, ale atmosfera rodzinna mówiła sama za siebie: krucha, przygnębiona matka, często przykuta do łóżka; ojciec pochłonięty nauką i stale nieobecny. Dom rozdarty kłótniami, w którym mały chłopiec dorastał w atmosferze niestabilności, niedopowiedzeń i ukrytego napięcia. Już wtedy widoczne były sygnały ostrzegawcze: wzmożona wrażliwość, niezdolność do wyrażania emocji, pragnienie samotności w hałaśliwym otoczeniu. Wydawało się, że nic poważnego, ale coś cicho narastało w nim głęboko, tworząc wewnętrzny rozłam.

Okres dojrzewania tylko pogłębił jego upadek. Pogrążył się w tajemnym mroku alkoholu, chowając butelki pod kurtką. W wieku 15 lat zadzwonił pierwszy przerażający dzwonek alarmowy, zwiastun nadchodzącego koszmaru: ściął głowę psu i przybił jego ciało do drzewa. W liceum jego koledzy z klasy wahali się między rozbawieniem a przerażeniem, obserwując jego dziwaczne zachowanie – naśladowanie odgłosów zwierząt, karykaturowanie osób niepełnosprawnych i nagłe pojawianie się na korytarzach. Pod tymi makabrycznymi żartami kryły się znacznie mroczniejsze, diaboliczne impulsy.

18 czerwca 1978 roku. Świeżo upieczony absolwent liceum zabiera autostopowicza. Kilka godzin później popełni swoje pierwsze morderstwo. W ciągu następnych trzynastu lat bezlitośnie pozbawi życia szesnastu kolejnych młodych mężczyzn. Jego metody były szokująco brutalne: znieczulenie, duszenie, rozczłonkowanie, nekrofilia, a nawet przerażające próby „chemicznej lobotomii” – wstrzykiwania substancji do czaszek ofiar. Za fasadą zwyczajnego życia czaiła się otchłań czystego, absolutnego zła.

Wszystko runęło 22 lipca 1991 roku. Jednej z jego potencjalnych ofiar udało się uciec i zawiadomić policję. Śledczy odkryli w mieszkaniu zabójcy coś niewyobrażalnego: zdjęcia poćwiartowanych ciał, ludzkie szczątki w lodówce, głowy… Chłopiec z niewinnym uśmiechem dorósł. I stał się Jeffreyem Lionelem Dahmerem, „Kanibalem z Milwaukee”.

Zmarł w więzieniu 28 listopada 1994 roku. Został pobity na śmierć przez innego więźnia, Christophera Scarvera. Niektórzy krewni ofiar uznali to za ulgę, inni za okrutne przypomnienie ran, które wciąż goją się w ich sercach.

Historia Dahmera to mrożące krew w żyłach ostrzeżenie: horror może kryć się za najbardziej prozaicznymi rzeczami. A znaki ostrzegawcze… czasami nikt nie chce ich słyszeć. A może jednak chce.