Byli parą, na którą ludzie wskazywali, gdy chcieli wierzyć w miłość, która trwa. Przyjaciele opowiadają o swoim śmiechu, podróżach samochodem, o tym, jak zawsze zdawali się ku sobie pochylać na każdym zdjęciu.

Ta sama bliskość była obecna na końcu, w cichym samochodzie, ukrytym przed światem, podczas gdy cała społeczność szukała i błagała o inne rozwiązanie.

Teraz kwiaty i świece wyznaczają kontury ich nieobecności. Nieznajomi stoją obok krewnych, szepcząc modlitwy i zostawiając liściki, które łopoczą na wietrze. Śledczy analizują dane i chronologię, ale pytania wydają się cięższe niż dowody:

Jak długo tam byli? Czy coś mogło to zmienić? W miarę jak miasto przygotowuje się do czuwania, smutek zastępuje nadzieję – ale tak samo silna determinacja, by pamiętać o nich za to, jak żyli, a nie tylko za to, jak zostali znalezieni.