– Nie, spójrz tylko na nią! Ona kupiła mieszkanie! Sama! – Olga znacząco spojrzała na matkę. – Czy ty w ogóle rozumiesz, że ona to wszystko zaczęła celowo?

– Oleńko, a może nie? – Irina Aleksiejewna niespokojnie spojrzała na drzwi kuchenne.

– Co, nie warto? Co? Mamo, czy ty jesteś zupełnie ślepa? Najpierw Igora zaczarowała, potem urodziła dziecko, teraz chce go zarejestrować. A potem co?

Liza zamarła na korytarzu, tuląc do siebie śpiącego syna. Planowała cicho wkraść się do pokoju po spacerze, zanim dziecko się obudzi, ale rozmowa w kuchni przykuła ją do miejsca.

„Spójrzmy prawdzie w oczy” – kontynuowała Olga. „Skąd wzięła mieszkanie? Pochodziła ze swojego małego miasteczka, wszystko jej się udało. Mieszkam tu od trzech lat, wiem, ile ludzie zarabiają w reklamach. Nie można tyle zarobić na mieszkanie.

– Igor uważa, że ​​ona naprawdę jest bardzo dobrą specjalistką.

– Och, mamo! Igor! Zakochał się i nic nie widzi. I mówię ci na pewno – ona ma oko na nasze mieszkanie. Zaszła w ciążę specjalnie, żeby się tu zadomowić.

Liza poczuła, że ​​jej policzki zaczynają płonąć. Przez sześć miesięcy znosiła ukradkowe spojrzenia i szepty za plecami. Przez sześć miesięcy próbowała ignorować kąśliwe komentarze swojej bratowej dla dobra pokoju w rodzinie. Ale to było za wiele.

Zdecydowanie pchnęła drzwi kuchni.

– Jakież to interesujące! – Lisa spojrzała na zamrożone kobiety. – A do czego właściwie zmierzam? Do twoich sowieckich mebli? Czy do tapety, która jest starsza ode mnie?

– Podsłuchiwałaś? – Olga zerwała się z krzesła.

– Właśnie wróciłem ze spaceru. I wiesz, nawet cieszę się, że usłyszałem. Dość już tego szeptania po kątach. Bądźmy szczerzy.

– Jaka jest prawda? – Olga demonstracyjnie skrzyżowała ramiona na piersi. – Myślisz, że nie widzimy, do czego to wszystko zmierza?

– A po co? – Lisa ostrożnie przeniosła śpiącego syna na drugą rękę. – Oświec mnie.

Irina Aleksiejewna wstała od stołu:

– Pozwól mi wziąć dziecko i położyć je.

„Nie ma potrzeby” – warknęła Lisa. „Skoro zaczęliśmy tę rozmowę, zakończmy ją. Mam dość udawania, że ​​wszystko jest w porządku”.

– No i proszę, pokazałaś swoje prawdziwe oblicze! – Olga zawołała triumfalnie. – Wszystko było „dziękuję, mamo”, „czy mogę ci pomóc”. Tylko udawałam!

– Nie udawałem. Naprawdę jestem wdzięczny za twoją pomoc. Ale to nie znaczy, że powinienem milcząco słuchać, jak rzucasz we mnie błotem.

– Lizoczka, my się po prostu martwimy – Irina Aleksiejewna usiadła na skraju krzesła. – Rozumiesz, mieszkanie jest małe, dla trzech osób jest trochę ciasno.

„Mama chce ci powiedzieć, że nie masz żadnego interesu w tym, żeby się tu osiedlić” – przerwała Olga. „Masz własne mieszkanie. Więc tam zamieszkaj”.

– Rzeczywiście, jest. Tylko ona jest w innym mieście. A Igor i ja postanowiliśmy tu zamieszkać.

– Igor, Igor! – Olga przedrzeźniała. – Zawróciłeś facetowi w głowie i teraz nim rządzisz. Przed tobą on nigdy nie chciał wychodzić z domu. Ona wyszła za mąż za mojego brata specjalnie po to, żeby mieć przyczółek w mieszkaniu!

– O, co ty mówisz o tym swoim mieszkaniu! – zawołała teściowa z uśmiechem.

Lisa wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić. Przypomniała sobie, jak poznała Igora. To było dwa lata temu, podczas prezentacji nowego projektu. Przygotowywała kampanię reklamową, a jego firma zajmowała się dostawami. Przypomniała sobie, jak nieśmiało się uśmiechał, zapraszając ją na kawę. Jak długo zajęło mu podjęcie decyzji, żeby wziąć ją za rękę. Jakie kwiaty przyniósł na ich pierwszą randkę…

– Wiesz, Ola, mówisz tak, jakby twój brat był małym dzieckiem, które zwabiłam do moich sieci. Ale on ma trzydzieści dwa lata. Jest dorosłym mężczyzną, który podejmuje własne decyzje.

– Tak, zwłaszcza, gdy powiedziałaś mu, że jesteś w ciąży. Nie miał dokąd pójść.

Mały Andryusha zaczął się wiercić w jej ramionach, a Lisa zaczęła go mechanicznie kołysać. Przypomniała sobie ten wieczór, kiedy opowiadała Igorowi o dziecku. Jak jej ręce się trzęsły, kiedy wręczała mu test. Jak bardzo bała się reakcji – w końcu spotykali się od niecałego roku. A on nagle rozpromienił się tak szczęśliwym uśmiechem, wziął ją na ręce i zakręcił nią po pokoju.

– Nie ma dokąd pójść? – Lisa pokręciła głową. – Twój brat był szczęśliwy, gdy dowiedział się o dziecku. Sam się oświadczył. I przeprowadzka tutaj też była jego pomysłem. Chciałam dalej wynajmować mieszkanie.

– Oczywiście, że tak! – Olga prychnęła. – Dopłać, skoro możesz żyć za wszystko gotowe. Dlatego się zgodziłeś, prawda?

– Zgodziłem się, bo Igor poprosił. Bo twoja matka zaproponowała pomoc przy dziecku. Bo myślała, że ​​staniemy się jedną rodziną.

– Rodziną? – Olga się zaśmiała. – Jesteś kimś! Przyszedłeś tutaj, nikt cię nie zapraszał. Siedziałeś mi na karku.

– Ciężar? – Liza już z trudem powstrzymywała oburzenie. – Pracowałam do ostatniego dnia przed porodem. Płacę połowę wydatków domowych. Gotuję dla wszystkich. Piorę, sprzątam.

— Jakbyś wszystko robił sam!

– Nie, nie sama. Irina Aleksiejewna bardzo pomaga, dziękuję jej. Ale ty, Ola, tylko krytykujesz i rozkazujesz. I to w mieszkaniu, do którego sama przychodzisz raz w miesiącu!

Olga zrobiła się fioletowa:

– To mój dom! A ty jesteś tu nikim! Przyszedłeś z ulicy.

– Z ulicy? – dobiegł męski głos z drzwi.

Wszyscy się odwrócili. Igor stał w drzwiach i po jego twarzy było widać, że usłyszał już dość.

– Więc tak to jest, – powoli wszedł do kuchni. – Czyli moja żona jest nikim? Mój syn – przyszedł z ulicy?

„Igorze, my tylko rozmawialiśmy” – bełkotała Irina Aleksiejewna.

– Słyszałem, jak rozmawialiście. I wiesz co? Mam tego dość.

Podszedł do Lisy i wziął od niej śpiącego syna: „Kochanie, proszę, idź do pokoju. Chcę porozmawiać z moją mamą i siostrą”.

Lisa cicho zamknęła za sobą drzwi, ale z kuchni nadal dało się słyszeć głosy.

– Od jak dawna to robisz? – Głos Igora zabrzmiał niezwykle ostro. – Od jak dawna rujnujesz życie mojej żony?

„Synu, co ty mówisz?” – próbowała wtrącić Irina Alekseevna.

– Co ja mówię? Co ty robisz? Mamo, prosiłam cię. Prosiłam cię, żebyś przyjęła Lizę. Urodziła twojego wnuka. Ona prowadzi dom. Ona pracuje. A ty co dostajesz w zamian? Plotki za plecami?

„Igor, ty nie rozumiesz” – wtrąciła się Olga. „Dbamy o ciebie. Ty nie widzisz”.

– Nie, nie widzisz tego! Wiesz ile zarabia Lisa? Wiesz, że jest wiodącym specjalistą w międzynarodowej firmie? Jej pensja jest półtora raza wyższa od mojej!

– Ale mieszkanie…

– Mieszkanie? – uśmiechnął się Igor. – Chcesz wiedzieć o mieszkaniu? Już teraz.

Usłyszano jego kroki, a potem szelest papierów.

— Proszę. Akt własności. Trzypokojowe mieszkanie w centrum. Kupiła je cztery lata temu, biorąc kredyt hipoteczny, spłaciła je przed terminem. Teraz wynajmuje je za całkiem przyzwoitą kwotę. Ale łatwiej ci wpaść na pomysł, że ma oko na nasze mieszkanie, prawda?

W kuchni zapadła cisza.

„Nie wiedzieliśmy” – mruknęła Irina Aleksiejewna.

– A co z pytaniem? Rozmawianiem jak ludzie? Nie, niezupełnie. Łatwiej jest syczeć w kątach, prawda, Olya?

– No wiesz…

– Nie, posłuchaj mnie. Liza jest moją żoną. Andrey jest moim synem. Moją rodziną. I nie pozwolę, żeby ich otruto. Zrozumiano? Jeśli ci się to nie podoba, wyprowadzimy się.

„Dokąd idziesz?” Irina Aleksiejewna zaniepokoiła się.

– Tak, nawet z powrotem do wynajętego mieszkania. Ale nie pozwolę już, żeby moja żona była wytykana za każdy kęs. A tak przy okazji, to ona wszystkim robi zakupy. A ty, Ola, przyniosłaś kiedyś coś do domu? Czy jesteś dobra tylko w wydawaniu poleceń?

— Co to ma do rzeczy?

– Poza tym! Myślisz, że nie widzę, jak kręcisz nosem, kiedy Lisa gotuje? A nie zaproponowałeś pomocy ani razu w roku. Krytykujesz tylko.

Irina Aleksiejewna cicho szlochała:

– Synu, nie rób tego.

– To było konieczne, mamo. To było konieczne już dawno temu. Myślałam, że zrozumiesz. Myślałam, że czas minie i się przyzwyczaisz. A co zrobiłaś? Zastraszyłaś ją? Za co? Bo jest ze mną szczęśliwa? Bo urodziła ci wnuka?

— Po prostu się martwiliśmy.

– O co? O mieszkanie? Jesteś gotowa zniszczyć całą rodzinę z tego powodu? Z powodu pieniędzy? Mamo, myślałam, że wychowałaś nas inaczej.

Liza siedziała w pokoju, przyciskając dłonie do płonących policzków. Przez dwa lata nigdy nie słyszała, żeby Igor tak mówił do matki.

– No więc – kontynuował mąż. – Albo ty kończysz te rozmowy, albo my wychodzimy. A potem wnuka zobaczysz na wakacjach. Zdecyduj.

„Igor, dlaczego zachowujesz się jak małe dziecko?” zaczęła Olga.

– Nie, to wy zachowujecie się jak dzieci. Dzielenie się rzeczami, wymyślanie spisków. I powiem wam tak: jeśli nie podoba ci się moja żona, to twój problem. Ale będziesz ją szanować. Bo ona jest moją rodziną. Mamo, powiedziałem wszystko. Jutro idziemy z Lizą złożyć dokumenty na pobyt dla Andrieja. I to nie podlega dyskusji.

Drzwi trzasnęły – Olga musiała wyjść. Wtedy rozległy się ciche szlochy Iriny Alekseevny i zmęczony głos Igora:

– Mamo, dlaczego płaczesz? Nie przeklinam. Po prostu zrozum – kocham Lisę. Kocham mojego syna. Czy naprawdę tak trudno zaakceptować osobę, która uszczęśliwia twoje dziecko?

Wieczór po tej rozmowie okazał się spokojny. Irina Aleksiejewna zamknęła się w swoim pokoju. Olga wyszła, głośno trzaskając drzwiami. Igor długo siedział z Lizą, przytulając ją, głaszcząc po włosach.

„Wybacz mi” – wyszeptał. „Powinienem był zauważyć wcześniej. Powinienem był to powstrzymać”.

„To nie twoja wina” – Lisa przycisnęła się do jego ramienia. „Po prostu tak się stało”.

– Nie, widziałam wszystko. Po prostu nie chciałam wierzyć, że mama i Olga mogą się tak zachowywać. Myślałam, że to moja wyobraźnia. Myślałam, że to przejdzie samo.

– A co teraz będzie?

„A teraz będzie inaczej” – Igor pocałował ją w czubek głowy. „Nie pozwolę, żeby stała ci się krzywda”.

Następnego ranka Irina Aleksiejewna wyszła na śniadanie niezwykle cicha. Usiadła przy stole, patrząc w dół:

– Lisa, zrobić ci kawy?

– Dziękuję, poradzę sobie sam.

– Nie, pozwól mi – teściowa wstała. – Ty i tak za dużo robisz.

Liza wymieniła spojrzenia z mężem. Igor lekko skinął głową, jakby chciał powiedzieć: niech tak będzie.

Całe śniadanie minęło w napiętej ciszy. Tylko mały Andriusza gruchał w łóżeczku, nie zauważając problemów dorosłych. Kiedy Igor wyszedł do pracy, Irina Aleksiejewna nagle zawołała do niego:

– Synu, może pójdziemy wieczorem do sklepu? Poszukamy nowego łóżeczka dla Andryushy? To jest naprawdę stare.

– Oczywiście, mamo – uśmiechnął się Igor. – Lisa, jesteś z nami?

– Tak, jeśli Andriej nie będzie się źle zachowywał.

Dzień ciągnął się powoli. Liza była zajęta obowiązkami domowymi, karmieniem syna, próbami pracy na laptopie. Irina Aleksiejewno krzątała się, co jakiś czas oferując pomoc:

– Pozwól mi usiąść z dzieckiem, a ty pracuj.

— Może powinnam ugotować obiad?

– Ty odpocznij, ja umyję naczynia.

Ta drobiazgowa troska sprawiła, że ​​poczuła się niezręcznie. Ale Lisa zrozumiała, że ​​jej teściowa po prostu nie wiedziała, jak inaczej to naprawić.

Wieczorem, gdy poszli wybrać łóżeczko, wydarzyło się coś nieoczekiwanego. W sklepie spotkali Olgę. Ona, widząc ich, zamarła, odwróciła się, by odejść.

– Ola, czekaj – zawołała Irina Aleksiejewna. – Czemu uciekasz? Wybieramy łóżeczko dla wnuka. Może nam coś doradzisz?

Olga odwróciła się powoli:

— Czy moja opinia jest dla kogoś interesująca?

– Przestań – Irina Aleksiejewna wzięła ją za rękę. – Wszyscy daliśmy się ponieść emocjom. Nie róbmy tego.

Liza stała trochę z boku, patrząc, jak jej teściowa cicho coś mówi do córki. Jak Olga marszczyła brwi, ale słuchała. Jak jej palce, zaciśnięte w pięści, powoli się rozluźniały.

W końcu Olga podeszła do Lisy: „Przepraszam. Powiedziałam za dużo”.

„Tak, zrobiłam” – odpowiedziała spokojnie Lisa.

– Nie chciałam być niemiła. Ja po prostu… – Olga zawahała się. – Pewnie po prostu się bałam. Że Igor będzie teraz tylko z tobą. Że mama będzie teraz tylko zajmować się wnukiem. Że ja będę zbędna.

„Bzdura” – Igor objął ramieniem siostrę. „Jesteś moją siostrą. Liza jest moją żoną. Andriej jest moim synem. Wy jesteście całą moją rodziną. Nie ma czego dzielić”.

– Rozumiem. Teraz rozumiem, – Olga przesunęła dłonią po lakierowanym boku łóżeczka. – Słuchaj, weźmy ten? Boki są zdejmowane, jak dziecko podrośnie, można go używać jako sofę.

To był niewypowiedziany rozejm. Nie od razu, nie nagle, ale lód zaczął topnieć. Olga zaczęła przychodzić częściej – już nie ze skargami, ale po to, aby naprawdę pomóc. Kiedyś nawet poprosiła o urlop w pracy, aby zaopiekować się siostrzeńcem, gdy Lisa miała ważne spotkanie online.

Irina Aleksiejewną rozpromieniła szczęście, patrząc, jak jej dzieci – zarówno jej własne, jak i jej synowa – w końcu znajdują wspólny język. A Liza zrozumiała, że ​​czasami warto po prostu postawić kropki nad i i skreślić t, aby zacząć historię od nowa.