• Posłuchaj mnie uważnie: to mieszkanie musi być zarejestrowane tylko na nasze nazwisko! Rozumiesz, leniuchu? Tylko w ten sposób możesz utrzymać upartą żonę pod kontrolą i nie pozwolić jej wyjść spod twojej władzy! – teściowa mruknęła z irytacją.

Niedługo przed tym…

• Och, jak zimno! Wygląda na to, że zima jest tuż za rogiem, – Christina wzruszyła ramionami.

„Powinienem był przynajmniej założyć kurtkę, bo inaczej wyszedłbym na balkon w domowych ciuchach. Ale nieważne, szybko rozwieśię pranie i wrócę do ciepła” – pomyślała.

Jednak gdy Christina skończyła i otworzyła drzwi balkonowe, aby wrócić do pokoju, zatrzymał ją głos męża. Pavel, który miał być w pracy, był w domu.

Jej nagła obecność w domu również okazała się przypadkowa. Telefon Natalii zastał Kristinę, gdy miała wyjść z domu:

— W końcu zdecydowali! Mamy dość przypominania kierownictwu o tym problemie. W przeciwnym razie te stworzenia całkowicie zajmą biuro. Krótko mówiąc, dzisiaj jest dzień wolny dla wszystkich. Zostańcie w domu.

Christina była szczęśliwa, słysząc tę ​​nowinę. Miała dużo pracy do zrobienia i nawet w weekend nie udało jej się wszystkiego zrobić. Chciała spędzić dzień robiąc coś pożytecznego dla siebie, a nie tylko gotując, prając i sprzątając.

Gdy usłyszała głos Pawła, była zaskoczona.

„Czy tam naprawdę trują też owady?” – przemknęła mi przez myśl.

• Mamo, ty mówisz poważnie? Jak sobie to wyobrażasz? Christina nie jest głupia, że ​​się na to zgadza! – powiedział głośno Pavel.

„Jak ciekawie… O czym szepcze do swojej matki? Poczekam chwilę i posłucham!” Christina postanowiła, zamykając drzwi balkonowe.

„Pomysł jest świetny!” kontynuował Pavel. „Nawet go popieram. Jeśli wszystko się uda, będzie po prostu cudownie!”

Zdjął kurtkę, powiesił ją starannie w szafie i skierował się do kuchni. Christina obserwowała go przez zamknięte drzwi i zasłony.

„Słabo słyszę… Wyjdę cicho i podejdę bliżej. Jeśli jest naprawdę głodny, zostanie w kuchni na dłużej” – postanowiła.

Christina ostrożnie, niczym mysz, opuściła balkon, starając się nie narobić żadnego hałasu, zamknęła drzwi i cicho wślizgnęła się do kuchni.

Na szczęście Paweł włączył głośnik, bo miał zajęte ręce.

Postawił czajnik, wyjął kiełbasę i ser, pokroił je na duże kawałki i hojnie posmarował bochenek majonezem.

• Pavlik, czy ty mnie w ogóle słyszysz? Co ty tam robisz? Musimy rozwiązać ten problem, zanim wróci moja żona, – Antonina Petrovna niezadowolona mruknęła przez telefon.
• Tak, słyszę cię, mamo. Postanowiłem coś przekąsić.
• Boże, ja mówię o ważnych rzeczach, a on je! Kiedy to się skończy? Znalazłeś kupców na mieszkanie Christiny?
• Tak, znaleźliśmy. Umowa jest za tydzień. Mają jakieś problemy z pieniędzmi, – odpowiedział spokojnie Pavel.
• Sprzedaż mieszkania Kristiny to pierwszy krok. Potem musimy znaleźć nabywców na to mieszkanie, a potem czas kupić nowe, większe. Ale ty nadal nie wiesz, jak przekonać żonę! – oburzyła się Antonina Pietrowna.
• Dam radę, mamo, nie martw się. Najpierw muszę sprzedać oba mieszkania, a potem kupić nowe. Nie da się tego zrobić w jeden dzień. Jeszcze jest dużo czasu. Za wcześnie na panikę, – odpowiedział Pavel, żując kanapkę.
• To cała strategia, można by rzec gra polityczna, którą musisz zacząć już teraz. Stopniowo doprowadzaj ją do wniosku, że to jest jej decyzja. Wymyślaj argumenty, przekonuj ją, że twój plan jest słuszny. Nigdy się nie zgodzi, jeśli od razu jej wszystko powiesz! – kontynuowała teściowa.
• Co masz na myśli mówiąc „nie zgodzi się”? Dlaczego? Jesteśmy rodziną, a mieszkanie nadal pozostanie w rodzinie, – zdziwił się Paweł.
• Bo tylko ty jesteś tak naiwna. Wszyscy inni są przebiegli i wyrachowani. Twoja Christina nie jest taka prosta, jak się wydaje. Ja widzę ludzi na wylot!

„Tak, masz rację. Naprawdę nie jestem prostaczką. A teraz zrozumiem, co zamierzasz” – pomyślała Christina.

Osiem lat małżeństwa. Córka ma siedem lat. Odziedziczyła jednopokojowe mieszkanie po rodzicach, w którym mieszkali przez pierwsze dwa lata, aż kupili to dwupokojowe mieszkanie na kredyt. Wynajęła jednopokojowe mieszkanie, a pieniądze poszły na spłatę pożyczek.

Później córka podrosła. Jednopokojowe mieszkanie zaczęło przynosić więcej problemów niż dochodów: naprawy, zepsute meble. Para postanowiła się rozszerzyć. A Paweł od dawna mówił o drugim dziecku.

• Czy można zostawić Ritę samą? Ani siostry, ani brata. Współczuję jej. Wychowałam się w dużej rodzinie, było nas troje. I ty też nie dorastałaś sama. Dlaczego pozbawiamy naszą córkę tej radości? To jest wsparcie na całe życie.

Sama Kristina chciała mieć drugie dziecko. Ale miała wątpliwości. A po podjęciu decyzji o sprzedaży obu mieszkań i kupnie jednego, przestronnego, zaczęła marzyć o synu.

„Co ta zdradziecka kobieta wyprawia?” – wyszeptała cicho Christina.

„Postaram się ją przekonać” – odpowiedział pewnie Pavel. „Ale jeśli będzie się opierać, to w porządku”.

• Co masz na myśli mówiąc „nic, o co trzeba się martwić”? Nie rozumiesz, do czego to doprowadzi? Christina cię zostawi i pozwie o dwie trzecie nowego mieszkania. W końcu pieniądze ze sprzedaży odziedziczonego mieszkania zostaną w nie zainwestowane.

„Skąd wziąłeś pomysł, że ona mnie zostawi?” Pavel był zaskoczony, przestając żuć.

Odłożył kanapkę i obrażony spojrzał na telefon.

— Fakty! Tylko fakty, synu! Po pierwsze, jesteś leniwy i łatwo tobą manipulować. Nie kłóć się! — kontynuowała Antonina Pietrowna, słysząc sprzeciwy syna. — Po drugie, powiedziała, że ​​twoje małżeństwo jest na krawędzi rozpadu. Dlaczego nie ma drugiego dziecka? Rita ma już siedem lat i nawet nie planuje — nalegała teściowa.

„Kiedy jej to powiedziałam?” Christina była zaskoczona.

• Myślisz, że mnie zostawi? – zapytał Pavel. – Myślę, że się mylisz, mamo. W przeciwnym razie nie zgodziłaby się na sprzedaż i zakupy. A rozmawialiśmy o dziecku. Ona nie jest temu przeciwna. Jesteśmy młodzi, będziemy mieli czas!
• Ona może mówić, co chce! Ale fakty mówią same za siebie. Nie kłóć się! Matka wie najlepiej. Twoje nowe mieszkanie powinno być zarejestrowane na twoje i moje nazwiska w równych częściach. Nigdy cię nie zdradzę. Jestem matką. I ona może. Żyłam dłużej i znam życie. Kobiety są zdradliwe. Dziś mówi, że cię kocha, a jutro jesteś rozwiedzionym mężczyzną bez domu.

„Aha, więc to jest to. Nasze mieszkania nie dają ci spokoju. Jak to możliwe, że Paweł i Krystyna mają dwa, a Ljowuszka żadnego!” – wyszeptała Krystyna. „Czy moja teściowa nie marzy o tym, żeby przekazać swoją część najmłodszemu synowi? Ona jest przebiegła! Pomyślała o wszystkim. Ciekawe, jakich argumentów użyje Paweł, żeby przekonać mnie do takiej głupoty? Jedyny sposób, żeby mnie do tego przekonać, to stracić rozum!” – pomyślała Krystyna.

Postanowiła działać proaktywnie.

Wieczorem, zadzwoniwszy do teściowej, Krystyna pokrzyżowała jej plany.

— Cześć, Antonina Pietrowna! Jak się masz? Wszystko dobrze? Cieszę się. Chciałam ci powiedzieć: sprzedajemy moje mieszkanie. Już znaleźliśmy kupców. Jesteś zadowolona? Ja też. I nasze dwupokojowe mieszkanie też. Moja koleżanka kupuje mieszkanie, spodobało jej się. Tak, poszło szybko, jesteśmy w szoku!

„Znalazłaś już nową?” – zapytała zdezorientowana teściowa, najwyraźniej nie spodziewając się takich wieści.

• Oczywiście! Znaleźliśmy ten, który nam odpowiada. Dokonamy zakupu w tym tygodniu. Jak tylko pieniądze zostaną przelane, od razu podpiszemy umowę.

„Tak szybko?” – głos teściowej zdradzał jej emocje i rozczarowanie.

• Tak, wszystko się udało! – kontynuowała radośnie Christina. – Jesteście ciekawi, na kogo zapiszemy nowe mieszkanie?
• Tak, ciekawe. Czy rozmawiałeś o tym z Pavlem? Co powiedział?
• Nic. Nie pytałam go. Jeśli się nie zgodzi, to go wyrzucę. Przecież nasze małżeństwo się rozpada! Wiesz, mówiłam ci o tym.
• Christina, co ty…
• Czekaj, nie skończyłam – przerwała synowa. – Chcę ci zrobić niespodziankę. Zamelduję mieszkanie wyłącznie na swoje nazwisko. Bo moje udziały są większe niż Pawła. Rozumiesz. Mieszkanie moich rodziców, połowa naszego dwupokojowego mieszkania. I on się zgodził!
• Co masz na myśli mówiąc, że się zgodził?! – teściowa była zaskoczona. – Paweł?
• Tak, zrobił! Przekonałam go, że to słuszne. Mamy córkę, musimy o niej myśleć. I drugie dziecko mogłoby się urodzić. A co jeśli mąż mnie zdradzi i tyle. A dzieci i ja zostaniemy z niczym. Ale poza tym wszystko jest w porządku. Pavel będzie z nami, wiedząc, że mieszkanie jest moje i będzie w nim mieszkał tak długo, jak będę tego chciała.

Po zakończeniu rozmowy Christina z ulgą wyłączyła telefon, radośnie wyobrażając sobie, jak jej teściowa przyswaja tę „wspaniałą” nowinę.

Niech teraz zastanowi się nad tym „cudownym” obrotem spraw!

To będzie sprawiedliwe i zasłużone!