Siedzę w kuchni i piję herbatę z moją sąsiadką Larisą Petrovną.

Opowiada o sprawach rodzinnych swojego syna Maxima – od tych wszystkich zwrotów akcji kręci jej się w głowie.

„Widzisz, Olgo, ja oczywiście nie usprawiedliwiam Maksyma we wszystkim” – mówi, mieszając cukier w szklance.

• Tak, opuścił rodzinę, zostawiając trójkę dzieci.

To jest złe, to fakt.

Ale w tej sytuacji ze ślubem, całkowicie go popieram.

Słucham uważnie.

Larisa Petrovna jest rozsądną kobietą, znam ją od wielu lat – nie rzuca słowami bez powodu.

„Wyobraźcie sobie, że spędziliśmy cały miesiąc przygotowując się do ślubu!” kontynuuje.

• Maksym i Alena oraz jej córka Katia.

Wszystko było tam: sukienka, restauracja, goście.

A dzień przed uroczystością dostałem telefon od mojej byłej żony Iriny: powiedziała, że rozbiła samochód, dzieci są same, żeby przyszły.

„A co z nim?” – pytam.

• Co mógł zrobić?

Powiedział: „Przepraszam, Ira, ale jutro jest mój ślub. Sam się domyśl”.

Myślę, że to prawda.

A teraz podlewa nim całą okolicę!

Maxim ma 38 lat.

Rozwiodłem się z Iriną dwa lata temu – jak to zwykle bywa, miłość minęła, ich charaktery się nie zgadzały.

Dzieci: Andriej – 14 lat, Lena – 11 lat, Denis – 7 lat.

„To dobry ojciec!” – ekscytuje się Larisa Pietrowna.

— Regularnie płaci alimenty, odbiera ich co weekend i jeździ z nimi na wakacje.

Ubiera się, kupuje zabawki.

Próbuje nawet normalnie komunikować się z Iriną, mimo że ona męczy go swoimi telefonami!

Kiwam głową.

Znam takie kobiety – nie potrafią zapomnieć o przeszłości.

• Czy Alena o tym wie? – pytam.
• Alena? Po prostu złoto! – uśmiecha się sąsiadka.
• Cierpliwy, wyrozumiały.

Akceptuje dzieci i opiekuje się nimi.

Ma również córkę Katię, która ma osiem lat.

Wszyscy żyją razem w harmonii.

• A Irina?
• Ona nie znosi Aleny!

Obwinia go o wszystko – o rozwód i o to, że dzieci rzadziej widują ojca.

Chociaż Maksym myślał o rozwodzie jeszcze zanim poznał Alenę.

Nalewam sobie jeszcze trochę herbaty i słucham dalej.

„Przygotowaliśmy się do ślubu bardzo poważnie” – kontynuuje Larisa Petrovna.

— Chcieliśmy pięknie świętować i zebrać naszych bliskich.

Alena kupiła białą sukienkę, a Katya elegancką.

Zarezerwowaliśmy restaurację, zamówiliśmy fotografa i muzykę.

Przyjechali nawet goście z innych miast!

• A oto telefon od Iriny?
• Dokładnie.

Piątkowy wieczór, a ślub jest w sobotę.

Mówi: „Rozbiłam samochód, dzieci zostały bez opieki, chodźcie!”

• Jak więc zareagował?

— Wyjaśniłem jej: „Jutro jest ślub, wszyscy ludzie się zebrali. Nie ma jak zabrać dzieci. Może zapytaj znajomych albo wezwij taksówkę?”

I zaczęła krzyczeć: „Dzieci nie mają ojca, a ty zabawiasz się z jakąś kobietą! Odwołaj ślub!”

• O, jaka bezczelność!
• Dokładnie!

Nie można odwołać ślubu w jeden dzień!

Pieniądze, goście, wszystko gotowe.

Po co miałby sobie zrujnować życie?

— A jak się mają dzieci?

• Nic strasznego się nie wydarzyło.

My zostaliśmy w domu, Andriej opiekował się młodszymi.

W poniedziałek Irina pojechała do pracy autobusem, tak jak wszyscy inni.

Tydzień później samochód został naprawiony.

Kończę herbatę i zaczynam myśleć.

• A teraz Irina opowiada wszystkim, jakim złym ojcem jest Maksym: porzucił dzieci i bawi się w nowej rodzinie.

W szkole skarży się nauczycielom, sprzedawcom w sklepie.

Hańba!

• A Maksym?
• On milczy.

To się nie usprawiedliwia.

Mówi: niech myślą, co chcą, ja jestem czysty w swoich oczach.

Ma ciepłe relacje ze swoimi dziećmi; wiedzą, że ojciec je kocha.

Tylko Andrzej czasami powtarza krytykę matki, ale to już kwestia wieku.

Wracam do domu i moje myśli krążą wokół tej historii.

Naprawdę trudno powiedzieć, kto ma rację.

W domu mówię mężowi.

Słucha i kręci głową.

„Myślę, że Irina celowo spowodowała ten wypadek” – mówi.

— Ona nie chce, żeby Maxim był szczęśliwy z inną.

• Poważnie?

— Zbieg okoliczności jest zbyt wygodny.

Czy samochód zepsuł się tuż przed ślubem?

Być może chciała zepsuć imprezę.

• Ale dzieci nie są niczemu winne.
• Z pewnością.

Ale Maksym nie ma obowiązku ubezpieczać każdej jej zachcianki.

Nie porzucił swoich dzieci, ale nie pozwolił nimi manipulować.

Idziemy spać, a ja cały czas myślę: jakby to było być na miejscu Aleny, na miejscu dzieci, na miejscu Maksima…

Nie dla każdego jest to łatwe.

W takich sprawach nie ma czerni i bieli.

Każdy chroni swoje własne szczęście.

Irina kurczowo trzyma się przeszłości, Maksym buduje coś nowego, Alona dąży do harmonii.

A dzieci… chcą, żeby ich rodzice byli dla siebie dobrzy.

Następnego ranka spotykam Larisę Pietrownę z jej wnuczką Katią.

Idą do sklepu.

„Jak się mają nowożeńcy?” – pytam.

— Wróciliśmy z Cypru opaleni i szczęśliwi!

Pokazano zdjęcia – były przyjemne dla oka.

I Irina znów jest nieszczęśliwa: Maksym pojechał na wakacje bez dzieci.

• Dlaczego bez nich?

— Paszporty są nieważne, nie mieliśmy czasu ich sprawdzić.

I okazuje się, że to jest drogie.

Obiecał, że jesienią zabierze wszystkich do Soczi – zarówno swoją rodzinę, jak i Katię.

Kiwam głową.

Zrozumieć.

„Najważniejsze, żeby dzieci były szczęśliwe” – mówię.

• Dokładnie! – zgadza się Larisa Pietrowna.
• A jeśli rodzice ciągle się kłócą, szkodzi to dzieciom.

Czas, aby Irina się uspokoiła i zajęła się swoim życiem, a nie przeszkadzała innym w byciu szczęśliwymi.

Rozchodzimy się w swoje strony.

I myślę: może Larisa Petrovna ma rację.

Musisz umieć uwolnić się od przeszłości i pozwolić innym budować przyszłość.

Maksym wybrał nową rodzinę – ma prawo być szczęśliwy.

A dzieci z czasem wszystko zrozumieją.

Najważniejsza jest miłość.