Kiedy ciało się buntuje, a serce znajduje oparcie

Monika Miller, wnuczka byłego premiera Leszka Millera, od lat nie ukrywa, że jej życie dalekie jest od bajki. Mimo medialnego blasku i obecności na ekranie, w rzeczywistości mierzy się z długą listą przewlekłych chorób. Padaczka, depresja, schizofrenia, fibromialgia, a ostatnio także problemy trawienne, trudności z oddychaniem i hipersomnia idiopatyczna – to tylko część wyzwań, które codziennie musi pokonywać. W jednym z wywiadów przyznała: „Bez mojego partnera to bym już nie istniała”. Te słowa nie są przesadą – to szczera opowieść o sile miłości w obliczu choroby.

Mówienie o chorobie – akt odwagi czy konieczność?

Nie każdy potrafi otwarcie mówić o swoim cierpieniu. W przypadku Moniki, dzielenie się trudną prawdą było nie tyle wyborem, co koniecznością. Jak sama tłumaczyła, miała dość udzielania wymijających odpowiedzi na pytania znajomych i współpracowników. Zdecydowała się opowiedzieć swoją historię publicznie, bo zrozumiała, że szczerość może być lekarstwem – nie tylko dla niej, ale i dla innych zmagających się z podobnymi problemami.

To przypomina mi sytuację z mojego życia – moja znajoma, także zmagająca się z chorobą autoimmunologiczną, przez lata udawała, że wszystko jest w porządku. Dopiero gdy zaczęła mówić otwarcie, jej otoczenie zrozumiało, przez co przechodzi. Dziś mówi, że ta szczerość uratowała jej psychikę.

Partner jako filar – nieoceniona rola wsparcia

Choć Monika próbuje być aktywna zawodowo i nie rezygnuje z udziału w projektach telewizyjnych, przyznaje, że życie z taką ilością schorzeń byłoby niemożliwe bez wsparcia jej ukochanego – Pavlo. Partner pochodzący z Ukrainy nie tylko wspiera ją emocjonalnie, ale też pomaga w codziennych obowiązkach, przypomina o lekach, towarzyszy na wizytach lekarskich.

To nie jest romantyzowanie zależności – to pokazanie, jak ogromne znaczenie ma bliska relacja w procesie zdrowienia. Czasem jedno „jestem przy tobie” znaczy więcej niż cały zestaw leków.

Z chorobą za pan brat – jak wygląda codzienność Moniki?

Z relacji Moniki wynika jasno – jej dni są pełne zmiennych. Czasem udaje się zrealizować plany, innym razem ciało mówi “stop”. Hipersomnia sprawia, że nagła senność może dopaść ją w środku dnia, a problemy z układem trawiennym zmuszają do skrupulatnego planowania posiłków. Do tego dochodzą trudności z oddychaniem, które potrafią wywołać panikę nawet w spokojnej sytuacji.

Jednak zamiast się poddawać, Monika stosuje proste, ale skuteczne sposoby na przetrwanie – kontakt z naturą, częste badania, konsultacje z lekarzami, aktywność fizyczna i przede wszystkim – dbanie o psychikę. Wspomina, że dba o siebie jak o kogoś, kogo kocha. I to jest podejście, które warto naśladować.

Dlaczego to takie ważne, by mówić o zdrowiu psychicznym?

Zbyt często zdrowie psychiczne wciąż jest tematem tabu. Monika nie boi się mówić, że zmaga się z depresją i schizofrenią. To odwaga, która zasługuje na uznanie – bo kiedy znana osoba mówi głośno o swoich problemach, daje innym przyzwolenie, by też mogli szukać pomocy. I wcale nie trzeba być celebrytą, by zmieniać narrację wokół zdrowia psychicznego – wystarczy być człowiekiem.

Znam osoby, które dzięki temu, że ktoś z otoczenia opowiedział swoją historię, w końcu zdecydowały się sięgnąć po pomoc. A czasem to pierwszy krok ku lepszemu życiu.

Co możemy wynieść z tej historii?

Historia Moniki Miller to nie tylko opowieść o chorobie. To lekcja o odporności, sile relacji i potrzebie rozmowy. Pokazuje, że nawet kiedy życie rzuca najcięższe kłody pod nogi, można szukać światła – w bliskiej osobie, w naturze, w prostych rytuałach codzienności.

Jej słowa – “Bez mojego partnera to już by mnie nie było” – są przerażająco prawdziwe, ale jednocześnie piękne. Bo pokazują, że miłość i wsparcie potrafią być silniejsze niż najtrudniejsza diagnoza.

Źródło:wideoportal.tv