„Nie mogę już tak żyć” – słowa Siergieja zabrzmiały jak grom z jasnego nieba. Nastya zamarła z nieumytym talerzem w rękach, nie mogąc uwierzyć własnym uszom.
Dziesięć lat małżeństwa rozpadło się jak domek z kart od jednego krótkiego zdania.

„Co masz na myśli, mówiąc, że nie możesz?” Jej głos się trząsł, chociaż starała się jak mogła, by zachować spokój. Woda nadal płynęła z kranu, tworząc dziwny szum w tle rozgrywającego się dramatu.

Sergey stał w drzwiach kuchni, unikając kontaktu wzrokowego. Jego palce nerwowo bawiły się paskiem zegarka, prezentu od Nastyi na jej ostatnie urodziny.

• Poznałam kogoś innego. Nazywa się Olga. Ona… ona mnie lepiej rozumie.

Nastya poczuła, że ​​grunt usuwa się spod jej stóp. W głowie zaczęło jej dzwonić, a w gardle urosła zdradliwa gula.

• Rozumie lepiej? A co z dziesięcioma latami wspólnego życia? A co z naszymi planami, marzeniami, wspólną przyszłością?

„Przepraszam. Już spakowałem swoje rzeczy” – powiedział Siergiej cicho, jakby przepraszając, ale w jego głosie nie było prawdziwej skruchy.

Pierwszą chęcią było krzyczeć, rozbić ten cholerny talerz, rzucić napad złości. Ale Nastya tylko powoli wytarła ręce ręcznikiem i zwróciła się do męża: „A jak długo jesteś z nią?”

• Trzy miesiące. Nastya, nie chciałem cię skrzywdzić.
• Oczywiście, że nie chciał. Postanowił po prostu potajemnie wziąć sobie kochankę, a potem skonfrontować mnie z tym faktem, – gorzka ironia w jej słowach była ostrzejsza niż jakikolwiek nóż.

Teściowa zadzwoniła następnego dnia. Nastya naiwnie liczyła na słowa wsparcia – wszak Lidia Pawłowna przez tyle lat nazywała ją córką.

• Nastenko, ja wiem wszystko – głos teściowej brzmiał niezwykle oficjalnie. – Siergiej opowiedział mi wszystko. Wiesz, w życiu może się zdarzyć wszystko. Skoro odszedł, to znaczy, że tak miało być.

Nastia poczuła, jak do goryczy zdrady jej męża dodano nową porcję trucizny.

• Lidiya Pavlovna, mówisz poważnie? Twój syn zdradzał mnie przez trzy miesiące!
• Kochana, mężczyźni po prostu nie odchodzą. Więc zrobiłaś coś źle. Może nie ugotowałaś odpowiedniego barszczu? Albo nie zwróciłaś wystarczającej uwagi?

Nastia aż się z oburzenia zakrztusiła: Czyli jeśli on zdradził rodzinę, to moja wina?

• Po co tak dramatyzować? Olga jest dobrą dziewczyną, z porządnej rodziny. I młodszą od ciebie, nawiasem mówiąc. Siergiej będzie miał lepiej z nią.

„Nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo jestem tobą zawiedziona” – Nastya po raz pierwszy w życiu rozłączyła się, nie żegnając się z teściową.

Wieczorem siedziała w pustym mieszkaniu, przeglądając rodzinny album. Oto ona z Siergiejem w dniu ich ślubu, tak szczęśliwa. Wspólne wakacje w Turcji. Noworoczne przyjęcie firmowe. Fotografie mnożyły się przed jej oczami, zamieniając się w rozmazane plamy od łez.

„Wszystko w porządku” – wyszeptała, zamykając album. „Dam sobie radę. Muszę”.

Pierwsze tygodnie po wyjeździe Siergieja stały się prawdziwym koszmarem.

Nastya szła do pracy mechanicznie, gotowała jedzenie, którego nie mogła zjeść, i spędzała długie godziny, patrząc przez okno w nocy. Mieszkanie, kiedyś przytulne, teraz wydawało się ogromne i puste.

„Może powinnam do nich zadzwonić?” – zdradziecka myśl czasami przelatywała jej przez głowę. Ale za każdym razem, gdy przechodziła obok wejścia, gdzie mieszkała jej teściowa, Nastya przypominała sobie jej słowa o „nie tym barszczu” i uparcie zaciskała usta.

Zmiany zaczęły się niespodziewanie. Pewnego deszczowego wtorku szef wezwał ją do swojego biura.

• Anastasio Vladimirovna, otwieramy nowy projekt. Potrzebujemy mądrego kierownika działu. Pomyślałam o tobie.

Nastya zamrugała ze zdziwieniem: Ale ja nie mam żadnego doświadczenia.

• Ale ty masz mózg i charakter. Obserwowałem cię przez długi czas. Zwłaszcza przez ostatnie kilka miesięcy – wielu by się załamało, ale ty się trzymasz.

Tydzień później w supermarkecie przypadkowo podsłuchała rozmowę dwóch sąsiadów: Słyszałeś? Nasz Siergiej ma kłopoty! Ta jego młoda piękność ma romans z jakimś biznesmenem. Mówią, że przyłapał ich razem ostatnio.

Minął czas, a życie Nastii naprawdę się zmieniło.

„Wyglądasz na odrodzoną” – zauważył jeden z moich kolegów. „Nigdy nie widziałem cię tak energicznej”.

A potem wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.

Późnym wieczorem ktoś zapukał do drzwi. Na progu stanęła zapłakana Lidia Pawłowna.

• Nastenka, wybacz staremu głupcowi – szlochała. – Siergiej jest kompletnie zagubiony. Ta Olga… wyrzuciła go. Okazało się, że miała romans z jakimś bogatym facetem. A teraz mój syn pije, w pracy są problemy.

Nastia w milczeniu patrzyła na swoją niegdyś potężną teściową, która zmieniła się w żałosną staruszkę.

On cały czas o tobie pamięta. Mówi, jaki był głupi. Może… może ty mu wybaczysz? Mieszkaliście razem tyle lat.

• Proszę, – Nastya odsunęła się na bok. Chcesz herbaty?

Przy herbacie Lidia Pawłowna dalej płakała: On stał się zupełnie inny. Wynajmuje mieszkanie w dzielnicy mieszkaniowej, pieniędzy nie ma wystarczająco. A ty… stałeś się taki piękny, rozkwitłeś. Ciągle myślę – jak mogłam wtedy stanąć po jego stronie?

Nastya mieszała cukier w filiżance, obserwując, jak łyżka tworzy mały wir. Ten sam wir emocji szalał w jej duszy.

Następnego dnia Nastya długo nie mogła spać. Słowa teściowej rozbrzmiewały w jej głowie, zmuszając ją do ciągłego odtwarzania wydarzeń z ostatnich miesięcy. Włączyła lampkę nocną i podeszła do okna. Miasto migotało światłami, obojętne na jej mękę.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Siergiej stanął na progu, pomięty i z czerwonymi oczami.

„Czy mogę wejść?” Jego głos brzmiał chrapliwie.

Nastya cicho odsunęła się na bok. Siergiej wszedł na korytarz, niezręcznie przestępując z nogi na nogę.

„Zmieniłaś się” – powiedział w końcu.

„A ty nie” – odpowiedziała spokojnie.

• Nastya, byłem idiotą. Całkowitym kretynem. Olga… ona mnie po prostu wykorzystywała. Przez cały ten czas miała bogatego kochanka. A ja…
• A myślałaś, że znalazłaś coś lepszego? – Nastya uśmiechnęła się gorzko. – Wiesz, co jest najzabawniejsze? Muszę ci podziękować.

Siergiej spojrzał na nią ze zdziwieniem.

• Gdyby nie twoja zdrada, nigdy nie zrozumiałbym, ile naprawdę jestem wart. Nie zacząłbym się rozwijać, nie dostałbym awansu. Nie stałbym się tym, kim jestem teraz.
• Zrozumiałam wszystko, Nastya. Zacznijmy od nowa. Przysięgam, nigdy więcej…
• Nie, Sierioża – pokręciła głową. – Wiesz, co zrozumiałam przez te miesiące? Miłość to nie tylko uczucia. To szacunek, lojalność, wsparcie. Wszystko, co zdeptałaś.
• Ale jesteśmy razem już tyle lat.

— Byliśmy razem. Teraz nauczyłam się być szczęśliwa sama. I wiesz co? Podoba mi się ta nowa ja.

Siergiej opadł na sofę i objął głowę dłońmi.

• Co mam zrobić, Nastya? Straciłam wszystko. Pracę, ciebie, szacunek moich rodziców…

„Zacznij od tego, żeby przestać się nad sobą użalać” – uśmiechnęła się po raz pierwszy tego wieczoru. „Dokonałaś wyboru. Teraz żyj z tym”.

Kiedy drzwi zamknęły się za Siergiejem, Nastya poczuła niezwykłą lekkość. Jakby ostatnia nić łącząca ją z przeszłością w końcu pękła.

Następnego dnia podpisała umowę kupna nowego mieszkania.

W tym samym budynku, w którym mieszkała Lidiya Pavlovna, piętro wyżej. Agentka nieruchomości uniosła brwi ze zdziwienia, gdy Nastya nalegała na tę opcję.

• Jesteś pewien? Podobne apartamenty są w innych dzielnicach.

„Absolutnie pewna” – Nastya podpisała z rozmachem. „Czasami trzeba stawić czoła swoim lękom. Każdego dnia”.

Wieczorem dostała wiadomość od matki: „Córeczko, może warto dać szansę Sierioży? On tak żałuje…”

Nastya napisała odpowiedź: „Mamo, w końcu zrozumiałam jedną ważną rzecz. Nie możesz pozwolić innym decydować o swojej wartości. I wiesz co? Jestem warta o wiele więcej niż tylko opcja zapasowa”.

Przeprowadzka do nowego mieszkania zbiegła się z ważnym etapem w karierze Nastii.

W dniu występu założyła tę samą czerwoną sukienkę. Mijając Lidiję Pawłownę przy wejściu, zauważyła, że ​​odwróciła wzrok.

„Dzień dobry” – powiedziała Nastya głośno i zdecydowanie.

Teściowa skrzywiła się, ale odpowiedziała powściągliwym skinieniem głowy.

W biurze panowała napięta atmosfera. Koledzy szeptali między sobą, omawiając nadchodzące spotkanie. Inwestor, Andriej Michajłowicz Severow, słynął ze swojej surowości i surowości w ocenach.

„Jesteś gotowy?” – zapytał szef, zaglądając do sali konferencyjnej.

Nastya wyprostowała ramiona:

• Więcej niż.

Prezentacja przebiegła jak w zegarku. Nastya poczuła niespotykaną pewność siebie, odpowiadając na każde pytanie jasno i konkretnie. Severov słuchał uważnie, robiąc notatki w swoim notesie.

„Imponujące” – powiedział po skończeniu. „Szczególnie analiza ryzyka. Jak długo prowadzisz działalność?”

— Szczerze mówiąc, to mój pierwszy projekt w roli menedżera.

• Tym bardziej interesujące. Proponuję omówić szczegóły przy lunchu.

W restauracji rozmowa niespodziewanie wyszła poza komunikację biznesową. Andriej okazał się interesującym rozmówcą z dużym poczuciem humoru.

„Wiesz,” przyznał, „rzadko spotykam ludzi, którzy łączą w sobie profesjonalizm i szczerość.”

Nastya poczuła, że ​​się rumieni:

— Po prostu robię to, co uważam za słuszne.

— To właśnie jest takie kuszące.

Wracając do domu, wpadła na Siergieja przy wejściu. Wyglądał jeszcze bardziej pomięto niż ostatnio.

„Mieszkasz tu teraz?” – zapytał stłumionym głosem.

• Tak. Problemy?
• Dlaczego? Chcesz mnie wykończyć całkowicie?
• Nie, Sierioża. Chcę sobie przypominać każdego dnia, że ​​nigdy więcej nie pozwolę nikomu myśleć, że nie jestem wystarczająco dobra.

W jego spojrzeniu pojawiło się coś na kształt zrozumienia.

• Naprawdę się zmieniłeś.

„A ty wciąż trzymasz się przeszłości” – wyjęła kluczyki. „Żegnaj, Siergieju”.

Jadąc windą, Nastya pomyślała o tym, jak dziwne jest życie. Czasami trzeba stracić wszystko, aby odnaleźć swoje prawdziwe „ja”.

Pół roku minęło jak jeden dzień.

Projekt wystartował i okazał się niezwykle udany, a ton biznesowy z Severovem zmienił się na daty. Andriej okazał się zupełnie inny niż Siergiej.

Pewnego wieczoru, wracając z kolejnej kolacji, wpadli na Lidię Pawłownę w przedpokoju. Rzuciła im długie spojrzenie.

• Nastia, czy mogę z tobą chwilę porozmawiać? – głos teściowej zabrzmiał niezwykle łagodnie.

„Poczekam w samochodzie” – powiedział taktownie Andriej.

Poszli na piętro Lidii Pawłownej.

„Muszę przeprosić” – zaczęła, bawiąc się brzegiem swetra. „Przez wszystkie te lata byłam wobec ciebie niesprawiedliwa. Myślałam, że nie jesteś wystarczająco dobry dla Sierioży, ale okazało się…”

„Że nie jest dla mnie wystarczająco dobry?” – dokończyła Nastya.

• Tak. Wiesz, on nigdy nie wstał. Pije, zmienia pracę. A ty… ty rozkwitłaś.

Nastia spojrzała na swoją niegdyś groźną teściową, która teraz wydawała się mała i zagubiona.

• Wiesz, Lidija Pawłowna, od dawna nie mam do ciebie żalu. Kochałaś swojego syna i chciałaś dla niego jak najlepiej. Po prostu czasami nasze wyobrażenia o tym, co najlepsze, okazują się błędne.
• Ten mężczyzna… czy traktuje cię dobrze?
• Tak. Ale najważniejsze jest to, że w końcu czuję się dobrze sama ze sobą.

Tego wieczoru, leżąc w łóżku, Nastya ponownie przeczytała swoje stare pamiętniki. Wpisy sprzed sześciu miesięcy były pełne bólu i rozpaczy. Jak wiele zmieniło się od tamtego czasu.

Zadzwonił telefon z wiadomością od Andrieja: „Dobranoc, moja silna kobieto”.

Nastya się uśmiechnęła. Tak, naprawdę stała się silna. I nie chodziło o sukcesy w karierze czy nowe związki. Najważniejsze było to, że nauczyła się cenić siebie, swoje pragnienia i marzenia.

Następnego ranka, przechodząc obok starego mieszkania, w którym mieszkała z Siergiejem, nawet się nie odwróciła. Przeszłość była za nią, a przed nią czekało nowe życie – jasne, pełne znaczenia i miłości. Przede wszystkim – miłości do siebie.